Bianca

"Mooie auto. Maserati. Italiaans hè ?"
"Klopt. Niet de mijne hoor. Van een maatje. Ik mag er in sturen als hij weg is. Hij is vaak met het vliegtuig weg voor zaken waar ik niks van begrijp. Deze week is 'ie van mij, deze Italiaanse schone. Onder voorwaarde dat ik jou van het vliegveld zou oppikken en thuis afzetten." "Tja, wat een offer" zegt Bianca. Ze is geen prater. Als ik het vraag vertelt ze me dat ze embedded systems in modules voor satelieten programmeert. En dat ze dat voor het geld niet hoeft te doen. Bianca heeft een smakelijk uiterllijk. Een zweem ondeugende rebellie omgeeft haar mooie lijf.
Om de stilte te doorbreken praat ik nog wat. "Mooie tattoo heb je, Italiaans ?" Ze glimlacht alsof ze mijn grapje leuk vindt. "Is 'ie echt ?" Het is een soort Keltisch teken en ik vind 'm echt mooi, hij is kinky daar in haar nek. Zeker in combinatie met dat mantelpak. Met mijn vraag over de echtheid probeer ik het gesprek weer wat vlot te trekken. "Ja hij is echt, die tattoo beeldt oneindigheid uit. Je mag hem aanraken hoor, dan kan je voelen dat 'ie echt is."
Ik twijfel. Aanraken ? Voorzichtig ga ik er met mijn vingers overheen. Bianca legt haar hoofd tegen de hoofdsteun. Ik kijk haar kort aan en trek mijn wijsvinger langs de contouren van haar tatoeage. Ik voel haar strakke huid en zie dat de lijnen mooi afsteken tegen de lichtgebruinde hals. "Inderdaad" zeg ik en kijk haar aan. Aan de ranke nek rust haar hoofd in het kussen. Er staat een dun lijntje zweet boven haar lippen. Ze bevestigt mijn conclusie met een kort "huh huh". Bianca draait haar hoofd naar me toe en zet de airco wat koeler. "Je hebt gevoelige handen, ik krijg het er warm van".
Ik weet niet wat ik nu moet zeggen en hou me stil.

Enkele minuten later voel ik haar hand door mijn haar glijden en in mijn nek eindigen. Ik kan inderdaad voelen dat ze warm is. "Je kon zien dat ik licht opgewonden raakte van je streling. Maar je bent niet gretig. Je neemt wat je gegeven wordt, niet meer. Dat vind ik mooi. Eervol. Ik heb een man waar ik zielsveel van houdt. En hij van mij. Maar waardering van een vreemde kan mooi zijn. Tintelend. Een tedere hand aan de arm van een boefje. Die zijn grenzen kent. Mooi. Mijn fantasie over het vervolg dat uitbleef, is meer waard en waarschijnlijk beter dan de vaak ruwe waarheid."

Boefje ? Terwijl ik pieker over waarom Bianca dat zegt, valt mijn oog op de middenconsole, waar naast mijn pakje sigaretten, het handvat en de trekker van mijn maatje's Beretta naar voren priemen.
Omdat zij dat niet doet, besluit ik het niet ter sprake te brengen. Net zoals ik niet ter sprake wil brengen wat ze nou eigenlijk wil, of bedoelt. Haar even stellige, als nietszeggende verklaring van zojuist laat haar groeien in mijn verbeelding. Tegelijkertijd doet het me realiseren dat opgewonden raken als een achtienjarig jochie, de kracht van dit toevallige samenzijn, zal doen verbleken.
Na het afrijden van een lange oprijlaan komen we bij de villa waar Bianca woont. Een mooi huis in een groene omgeving. Een aantal erg dure en 'fout' uitgedoste sportauto's op het pleintje voor de deur.
"Dank je wel lieverd" zegt Bianca. Ze geeft me een kus op mijn momd. Na een koel "tot ziens" loopt ze naar de voordeur. Ik wacht tot ze binnen is. Ze gunde me geen blik meer en waarom zou ze ook ?
Toch rijd ik licht verwonderd, de hees grommende Quatroporte de oprit af.

Een week later vertel ik het voorval aan mijn maat. Als ik klaar ben kijkt hij voor zich uit. "Doe hier nog twee Warsteiners vriend" roept hij naar de barman. Als ze er staan, met het condens op het glas, fantaseer ik kort over Bianca en het lijntje zweet.
"Ik ben er trots op dat je geleerd hebt op gevoel te vertrouwen, jongen. Ik heb me er altijd over verbaasd hoe jij, ook zonder mijn auto onder je gat, zulke mooie dames zover hebt gekregen het bed, danwel de voorstoel van de Maserati, met je te delen.
Ik ken Bianca maar zij kent mij niet. Ik ken haar man en die kent mij ook. Als de beste. Hij houdt inderdaad veel van haar en zij van hem. Tien jaar lang is hij geduldig geweest. Niets aangeraakt nadat zijn vrouw omkwam in de Cayenne die hij haar gaf. Gesneden door een mongool op de snelweg. 190 tegen een brugpijler. Dus pijn heeft ze niet gehad.
Alleen Bianca is het gelukt hem haar te doen verdringen naar de achtergrond.
Hij heeft mij toen uitgelegd dat alleen geduld je uiteindelijk gaat brengen wat je toebehoort. Geld niet. Met geld ben je hooguit minder ongelukkig. Maar geld kan geen verdriet afkopen. Alleen Allah weet het het beste, zei hij dan. Dat Biamca in zijn leven kwam, is daarvan het bewijs. Hij zei me ook dat hij het geduld waarschijnlijk niet nog eens zou kunnen opbrengen. Als jij je had laten verleiden tot méér van Bianca, hadden jij en ik hier nu niet gezeten. Dan zou jij, of ik, of wij allebij, een 'ongeluk' gehad hebben. Jouw geduld en Bianca's respect voor hem en zichzelf heeft je beschermd. Voor nu." Grijnzend neemt hij een slok bier.