Toeval bestaat niet

We staan al dagen op deze beurs en aan belangstelling, klanten en orders geen gebrek. maar het is uitputtend, we staan lange dagen. Mijn maatje komt naar me toe. "Kom, pik. We piepen er even tussen uit. De baas vindt het leuk om zelf op zo'n beurs te staan. Er zijn echter vodoende vakkundige verkopers die het best even zonder hem kunnen. We gaan even ergens wat eten.
Hij belt zijn chauffeur en als we de achteringang van het gebbouw verlaten, staat de Quatroporte al klaar. Stationair lopend hoor je haar rasperig naar adem snakken.
Hoi Hatim, rij even naar Oudaen, kunnen we even wat eten.
Eenmaal daar mag zijn chauffeur bestellen wat hij wil aan zijn eigen tafel. Samen met mij wordt 'de baas' door de ober begeleidt naar zijn vaste tafel in het restaurant.

Tien jaar geleden ging het precies zo, pik. "Wat ging precies zo ?" vraag ik. Nou, toen was ik chauffeur van iemand maar die ging failliet en ik kwam op straat. Dit verhaal is waarom ik Hatim even alleen zet. Dit hoeft hij niet te horen. Tien jaar terug liep ik op die parkeerplaats achter de beurs waar wij net vandaan komen. Ik had geen cent meer. Alles kwijt, een echtscheiding en een depressie. Zo rijk zijn als mijn vorige baas was altijd het doel. Hij ging bankroet en ik verloor alles. Achter die beurs hoopte ik bekenden te ontmoeten, wellicht had iemand een baantje voor me. Luister je nog ? "Ja hoor maar ik bekijk ondertussen de kaart. Weet jij al wat je neemt ?" Ja ik neem altijd hetzelfde en dat komt zo. Jij krijgt dat ook en het zal je smaken dus leg die kaart maar neer en luister. Deze ervaring kan jou ook veel leren.

>Ik leg de kaart neer. ik twijfel niet aan mijn maat zijn smaak. Duur en goed. Dus goed.

Dus. Ik loop daar dus achter die beurs, komt er opeens zo'n Maserati naast me staan zoals ik nu heb. Een Quatroporte. Alleen heb ik de GTS. Hij grijnst. En 22 inch velgen in black chrome. En cognac-kleurig leer. Maar verder dezelde auto. Toen al niet te betalen.
Maar die man doet zijn raampje open en zegt "ik ken jou ergens van, waar moet je naar toe ?" Ik ken hem niet en zeg dat ik nergens heen hoef. "Stap in" zegt hij. Ik ga naast hem zitten. De man zag er keurig uit en had een duur maatpak aan. Geschoren en geparfumeerd. Het jonge Arabische model tussen de shoppingbags achterin was niet zijn vriendin maar zijn dochter, vertelt hij me. Ik zeg toch niks ? "Nee maar mensen denken zo gauw dingen". Hij vraagt me nogmaals waar ik heen moet en ik zeg dat ik geen idee heb. We kletsen wat tijdens de rit en ik vertel hem kort mijn verhaal omdat ik merk dat hij oprecht belangstelling heeft.
De autorit stopt in Amsterdam, bij Krasnapolsky op de stoep.
"Zo." zegt 'ie. "Schat, geef me mijn tas even." Zijn dochter rijkt hem een zwart leren heuptas met sjieke vormgeving. Hij pakt er geld uit en telt het snel. "Hier, ga hier lekker eten en slapen, neem morgen een bad en koop hier ergens wat nette kleding. Daarna ga je aan je toekomst werken. Iets constructiefs. Salam Aleikum." Ik neem afscheid en stap uit. Ik had zojuist tienduizend euro van hem gekregen en besloot in te checken in dat hotel. Ik hoor die Maserati nog gaan richting centraal station. Het klinkt als een schorre turbine op vier dikke velgen. Het gaf me kippevel.

Ik heb die kerel nooit meer gezien, koffie. Maar met zijn geld sliep ik een nacht heerlijk en volgde zijn raad op. Ik nam een bad en een douche, een luxe ontbijt en kocht een mooi pak. En een autootje. Dank zij hem bouwde ik op wat ik nu heb. Ik heb een succesvol bedrijf, help vele mensen aan een baan, ik betaal ze goed en ik kan vrienden als jij mee uit eten nemen zovaak ik wil. En waar ik wil.
"Indrukwekkend, maatje" zeg ik. "Jammer dat je niet weet wie die man was."
Nou, koffie, twee jaar geleden werd dat raadsel opgelost.
Het eten wordt geserveerd en ik had het kunnen weten. Het is altijd hetzelfe maar het smaakt me goed.
Hij vervolgt zijn verhaal nadat we aanvallen.
Twee jaar geleden reed ik met mijn eigen Maserati langs het Krasnapolsky, toen had ik die zilverkleurige, weet je nog ? Om de hoek van Krasnapolsky wil ik de garage achter de Bijenkrf in. Wachtend in de rij klopt er opeens en kerel in een Gako-regenjas op het raam aan de andere kant. Ik open het en vraag hem wat hij moet. Ik kijk naar hem en hij kijkt naar mij. Niet super, maar hij ziet er verzorgd uit. Hij stapte gewoon in en ging naast me zitten. Ik vertrouwde het en we reden samen die garage in.
Hatim ! Opeens roept mijn maat de chauffeur bij zich. Hatim, het wordt laat vanavond, ik voel het. Pak de auto en ga naar je vrouw en je dochter. Ik en koffie nemen een taxi terug.
Kijk koffie, ik herkende die man bij die garage niet. Totdat hij begon te vertellen in de auto. Toen wel. Ik heb hem toen gelijk zijn tienduizend euro terugbetaald. Hij was alles verloren door verkeerde beslissingen en pech. Hij nam zijn geld terug en deed er iets constructiefs mee. Nu is hij mijn chauffeur en heeft hij inmiddels een kwart van de aandelen in mijn bedrijf. Hij is de meest betrouwbare vent die ik ooit in m'n bedrijf had. En een vriend.

Ik ben stil. Wie goed doet, die goed ontvangt. Dat heeft betekenis nu. En iemand heeft vertrouwd op het feit dat toeval niet bestaatt. "Vandaar dat jij zo gek bent op Italiaanse karren." Maatje knipoogt naar me. Waar, zegt hij. Maar ook omdat Hatim daar graag in rijdt, koffie.

Nog wat "stories based upon a true movie":
Richard die er niet was
Shoarma en beslissingen
Renault 4
Ik ben zo gelukkig
Paul en zijn baby
Onbereikbaar (1)