Echte rijkdom

"En hoe weet je dan dat die lui doen waar je ze de opdracht voor gaf ?" Het blijft lang stil na die vraag. Ik zit in de salon en wacht op mijn maatje. Die belde zojuist zijn chauffeur en beloofde me dat hij zo terug zou zijn. Op het moment dat ik die Quatroporte hoor aankomen en mijn vriend zijn jas pakte, weet ik weer dat 'zo terug' een rekbaar begrip is. Hij loopt weg en ik stop mijn pen en rekenmachine in mijn aktetas.

De pasta voor mijn neus dreigt koud te worden en ik besluit dat niet zover te laten komen. Al etend aanschouw ik hetgeen dat altijd de dis vergezelt in het huis van mijn maat. Een plat bord en vers brood. Voor gebruik met de halve liter olijfolie in ongeopende, maagdelijke fles. Olio Extra Vergine di Oliva, lees ik terwijl ik met de vork de pasta met zalm en spinazie op mijn lepel tracht te schuiven.

Aan het andere eind van de salon zit zijn bloedmooie vrouw aan een tafel met, neem ik aan, een vriendin. Ook erg mooi. Trekt elkaar aan, filosofeer ik terwijl ik ogen en mond de kost geef.

Na de lange stilte beantwoordt zijn vrouw de vraag van haar vriendin.
"Dat weet je gewoon. Niets is zo duidelijk en betrouwbaar als dat het in deze wereld is.
Als 'ze' je opdracht aannemen, wordt 'ie uitgevoerd. Punt."
Haar vriendin is niet overtuigd. "Ja maar, stel, die vette bak met vijf kerels en bouvier stoppen bij mij voor de deur. Voordat ze een raam ingooien of de deur er uit trappen, loop ik naar ze toe en zeg dat ik ze het dubbele bied van wat hun opdrachtgever ze gaf. Met als tegenprestatie dat ze de missie niet uitvoeren. Wat dan ?"
Terwijl zijn vrouw een lijn coke tot zich neemt, schenkt het vriendinnetje de fles Champagne leeg in de glazn op tafel. "Ach lieve schat, wat pieker je toch. Als ze om die reden een opdracht niet uitvoeren, hebben ze nooit meer een klus. Dan zijn ze niet meer te vertrouwen. Dat zou 'snel geld' zijn, daar bouw je geen continuíteit mee op. Los van het feit dat dat soort mannen uiteindelijk het slachtoffer zullen gaan worden van hun eigen kortzichtigheid." Ik zie haar lachen en knipogen naar haar vriendin, die met stomheid geslagen lijkt te zijn door de onvermoedde kennis van haar gesprekspartner.
"Kijk lieverd, ik ken verhalen van ploegjes die daar iets mee probeerden. Die voerden de opdracht toch uit en gingen dan terug naar de eerste met het verhaal dat hen meer geld geboden was en of daaraan voldaan kon worden door de eerste 'klant'. Meestal hoor je niks meer van dat soort gajes. Van twee walletjes eten heeft nog nooit iemand tevreden gesteld, op de lange duur."
Vriendinnetje snuift de rest van het lijntje op en slaat vervolgens de rest van de Champagne achterover.

Gegiechel vanaf het andere tafeltje geeft me aan dat het gesprek nu minder ernstig is. Als ik kijk zie ik beide dames snel hun hoofd van me afwenden. Als ze nog even terugkijken om te zien wat mijn reactie is, knik ik vriendelijk. Zijn vrouw glimlacht naar me op een instemmende manier. Ik ben vertrouwd volk, hier ten huize. Vriendinnetje roept "mangiare gustosi bambino". Ze lacht ook maar op een andere manier. Op de manier dat je het jammer vindt dat er nog iemand met haar is.

Gelukkig komt mijn maatje weer binnenstuiven. Hij loopt snel naar de andere tafel, geeft de vriendin een kus op haar voorhooofd en zijn vrouw een kus op haar lippen.
Ik zie dat iets hem geraakt heeft en weet dat er wat te vertellen valt als hij naar me toe komt.
Hij gaat zitten en giet wat olijfolie op het platte bord. Scheurt een stuk brood af en terwijl hij er op kauwt zie ik tranen in zijn ooghoeken. Hij is stil en eet. Kijkt voor zich uit.
"Vertel" zeg ik als hij zijn mond leeg heeft.

"koffie, soms vraag ik me af of ik wel degene ben die ik denk dat ik ben. Ik bedoel, is de indruk die ik van mezelf heb, wel de juiste ? Het is een harde wereld en wat ik nu heb, dat heb ik niet met gemak bij elkaar gesprokkeld. Nu ik het heb, tref ik veel nep en plastic people.
Tijdens mijn meetinkje net, zie ik, terwijl ik naar de bar loop, twee dames met een opgespelde perskaart zitten, om de hoek van waar ik met mijn relatie zit. Ik ben benieuwd, verexcuseer me bij hem en luister op een afstand naar die dames. Een van hen is een journaliste die ik zo goed ken, dat mijn vrouw haar niet kent." Hij kijkt me kort aan en glimlacht. "Die andere journaliste, die ken ik dus niet. Maar hun praatje ging over mij. Ik was erdoor ontroerd. De kennis die een -relatief- onbekende over je kan bezitten. Die ene vroeg aan 'mijn' journaliste wat voor vent ik dan was. Ik werd er zo door geraakt dat ik de rekening betaald heb, mijn zakenpartner gedag gezegd heb en gegaan ben.

"Een aardengel... mmm ja. Diep respect voor deze 'boef'. Ik vind zijn 'gesprekjes' altijd wat Godfather-achtige sfeer hebben... geweldig ! Telkens weer vraag ik me af wat is waar en wat is toegevoegd.
Elke keer weer neemt hij me in mails, in 'persvoorlichting' die ik moet controleren en in interviews, mee voor een ronde door zijn hoofd. Zijn innerlijk geeft blijk van lijden, verdriet, wijsheid en compassie. Gelukkig heeft 'ie evenveel passie voor het leven als ik. Dat laat hem, net als mezelf, vallen onder het kopje 'onkruid'; Onverwoestbaar en op een vreemde manier soms wondermooi."

Na het citaat is het stil. Mijn maat doopt het brood nog eens door de olijfolie. Ik betwijfel of de brok in zijn keel van het brood komt.

"Dat is rijkdom, koffie. Dat kun je niet kopen, hoeveel koffers geld er ook in je achterbak liggen."