Martell, jalouzie en koffie (2)

Naar deel 1

Jah koffie, kijk, onze ouders scheidden. In ieder geval die van mij deden, voor zover ze het wisten, hun uiterste best voor ons om zo goed mogelijk over de schok heen te komen. Aan mijn 'nieuwe' vader, die ik gewoon vader noem, had ik iemand die vele lotgenoten zich als pa zouden wensen. En mijn moeder werd gelukkig. Dat is het allerbelangrijkste. Mannen komen en gaan maar vrouwen hechten zich er soms aan. Fijn als er een blijvertje tussen zit die goed is voor haar en haar kinderen.
Maar mijn biologische vader zag ik nooit meer. Nou ja, op de begrafenis van opa's en oma's. Maar dan had hij zichzelf al zoveel moed ingedronken dat meer dan een 'hallo' niet ging. Dat begreep ik. Dat was drank. Omdat 'ie schijnbaar niet wist wat 'ie moest met de situatie. Mijn nieuwe vader bleef zijn kinderen uit het vorige huwelijk wel zien, zo af en toe. Zo hoort dat ook. Ondanks de gespannen sfeer die het bij ons thuis gaf.
De eventueele gedachte van mijn eerste vader. dat het gemis wel zou overwaaien, was kortzichtig. Juist door het niet meer zien van mijn pa, ontstond er een gemis dat voorheen nauwelijks aanwezig was. Het beeld dat ik van hem had, kwam voort uit een periode van ruzie met zijn ex, mijn moeder. Dat gaf een eenzijdig plaatje en de rest ben ik zelf gaan invullen. Ik ben toch ook niet door-en-door slecht, koffie ?
"Nee. Je doet niet in drugs en je laat je 'werknemers' niet inbreken in huisjes van mensen die daarmee hun meest persoonlijke bezit verliezen. Voor jou waardeloos maar zij zijn berooid voor het leven. Dat weet je en dat laat je. Jij wandelt gewooon van de ene maas in de wet naar de andere. Dat doe je zeer talentvol en bewust. Je laat je vrienden rijkelijk delen in de buit en verlangt niets terug dan vriendschap. Dat is te waarderen. Het creatieve, de fijnzinnige gevoeligheid en de goede looks heb je vast van je pa. Maar, ga verder."

De complimenten, waarvoor dank, zijn genoteerd, koffie.
Ik had mijn vader gewoon graag nog eens gesproken. Zoals ik hier met jou zit. Hem een Cognac kopen. Horen hoe zijn leven is verlopen. Horen dat hij trots op me is. Dat ik zo'n dikke auto heb. Met een chauffeuse. En een mooie vrouw die thuis is, of weg met vriendinnen en creditcards. Weet je wel ? Gewoon een beetje pochen en hem tonen dat zijn zoon het zeker zo ver schopte als hij, degene waar je tegenop keek. Die alles beter wist en alles kon.

Deel 3 (laatste)