De Nederlandse speelfilm Süskind, geregiseerd door Rudolf van den Berg, liet op mij een verpletterende indruk achter. En wel deze:Al de hele week hoor ik de verhalen aan van bejaarde Joden, die zich nog iets kunnen herinneren van wat er speelde, toendertijd. En hoe de Joodse Raad enkel welgestelde vriendjes van het perron wist te krijgen. Bij Pauw en Witteman ook generaties van daarna, die vertelden dat zij het nog niet gewaagd hadden, hun kinderen te informeren over die geschiedenis.
Heel zielig en ik hoop dat zoiets niet meer gebeurt.
Het verbaast mij dan ook dat ik nog nimmer één Jood in Nederland zijn beklag hoorde maken over het feit dat wij hier ten lande een geblondeerde gek hebben, die -als hij de kans zou krijgen- hetzelfde zou doen met een heel andere groep Nederlanders.
Nee, daar hoor je geen Jood over. Want ome Geert heeft de Israelische vlag op zijn kantoortje hangen. Dus het zal de Joden vast niet weer overkomen in Nederland. Gewoon laten gaan en de Holocaustische slachtofferrol handhaven.
Ik heb de film niet gezien, overigens. Ik heb me druk gemaakt om de kamervragen van die Bruinhemd over de hijab van onze Koningin. Dat vrouwen in 'achterlijke landen' gedwongen worden een hoofddoek te dragen.
Terwijl Wilders hier mensen wil dwingen, dat 'kopvod' af te doen.
De Jood laat inderdaad alles maar over zich heen komen. Het zou het verheven volk sieren, eens op te komen voor lotgenoten.
En 'en plein public' afstand te nemen van haatzaaiers.
0 Reacties:
Een reactie plaatsen