Zomertijd

Al sinds lang pleegt de oudere mens zijn laatste dag te beleven bij het aanbreken van de donkere winter. Ook met het warmere jaargetijde in zicht, gebeurt dit de senior extra veelvuldig. In deze perioden ligt het aantal gestorvenen beduidend hoger dan in de rest van het jaar. Natuurlijk is het stress. Voor de winter aanbreekt moet het vogelhuisje weer even in de beits gezet worden en de caravan moet voordat de zomer begint voor de deur in de was gezet worden. Pal voor de deur want in de opslag kan de buurman het niet zien.

Met het verschijnen van de eerste videorecorders op de markt steeg het aantal bejaarden met een helemaal-dood-ervaring nog eens explosief.

Binnenkort breekt de dag weer aan dat men wanhopig gaat proberen, de VHS weer een uurtje vooruit te zetten.
De ellende. En waarom wisselen wij nog steeds van winter- naar zomertijd in onze vierentwintig-uurs-economie met allerhande energiezuinige, ons door ecomarketing aangesmeerde prutsapparatuur en xenonlampen op automobielen, sterk genoeg om er een nachtelijke voetbalwedstrijd mee bij te lichten ?
Het enige dat ik mij als reden kan bedenken, is een wereldwijde, stille poging, de vergrijzing wat te remmen.