eerstkoffie

Zomertijd

2012-01-29T02:47:00.001+01:00

Al sinds lang pleegt de oudere mens zijn laatste dag te beleven bij het aanbreken van de donkere winter. Ook met het warmere jaargetijde in zicht, gebeurt dit de senior extra veelvuldig. In deze perioden ligt het aantal gestorvenen beduidend hoger dan in de rest van het jaar. Natuurlijk is het stress. Voor de winter aanbreekt moet het vogelhuisje weer even in de beits gezet worden en de caravan moet voordat de zomer begint voor de deur in de was gezet worden. Pal voor de deur want in de opslag kan de buurman het niet zien.

Met het verschijnen van de eerste videorecorders op de markt steeg het aantal bejaarden met een helemaal-dood-ervaring nog eens explosief.

Binnenkort breekt de dag weer aan dat men wanhopig gaat proberen, de VHS weer een uurtje vooruit te zetten.
De ellende. En waarom wisselen wij nog steeds van winter- naar zomertijd in onze vierentwintig-uurs-economie met allerhande energiezuinige, ons door ecomarketing aangesmeerde prutsapparatuur en xenonlampen op automobielen, sterk genoeg om er een nachtelijke voetbalwedstrijd mee bij te lichten ?
Het enige dat ik mij als reden kan bedenken, is een wereldwijde, stille poging, de vergrijzing wat te remmen.

Echte rijkdom

2012-01-26T19:00:00.014+01:00

"En hoe weet je dan dat die lui doen waar je ze de opdracht voor gaf ?" Het blijft lang stil na die vraag. Ik zit in de salon en wacht op mijn maatje. Die belde zojuist zijn chauffeur en beloofde me dat hij zo terug zou zijn. Op het moment dat ik die Quatroporte hoor aankomen en mijn vriend zijn jas pakte, weet ik weer dat 'zo terug' een rekbaar begrip is. Hij loopt weg en ik stop mijn pen en rekenmachine in mijn aktetas.

De pasta voor mijn neus dreigt koud te worden en ik besluit dat niet zover te laten komen. Al etend aanschouw ik hetgeen dat altijd de dis vergezelt in het huis van mijn maat. Een plat bord en vers brood. Voor gebruik met de halve liter olijfolie in ongeopende, maagdelijke fles. Olio Extra Vergine di Oliva, lees ik terwijl ik met de vork de pasta met zalm en spinazie op mijn lepel tracht te schuiven.

Aan het andere eind van de salon zit zijn bloedmooie vrouw aan een tafel met, neem ik aan, een vriendin. Ook erg mooi. Trekt elkaar aan, filosofeer ik terwijl ik ogen en mond de kost geef.

Na de lange stilte beantwoordt zijn vrouw de vraag van haar vriendin.
"Dat weet je gewoon. Niets is zo duidelijk en betrouwbaar als dat het in deze wereld is.
Als 'ze' je opdracht aannemen, wordt 'ie uitgevoerd. Punt."
Haar vriendin is niet overtuigd. "Ja maar, stel, die vette bak met vijf kerels en bouvier stoppen bij mij voor de deur. Voordat ze een raam ingooien of de deur er uit trappen, loop ik naar ze toe en zeg dat ik ze het dubbele bied van wat hun opdrachtgever ze gaf. Met als tegenprestatie dat ze de missie niet uitvoeren. Wat dan ?"
Terwijl zijn vrouw een lijn coke tot zich neemt, schenkt het vriendinnetje de fles Champagne leeg in de glazn op tafel. "Ach lieve schat, wat pieker je toch. Als ze om die reden een opdracht niet uitvoeren, hebben ze nooit meer een klus. Dan zijn ze niet meer te vertrouwen. Dat zou 'snel geld' zijn, daar bouw je geen continuíteit mee op. Los van het feit dat dat soort mannen uiteindelijk het slachtoffer zullen gaan worden van hun eigen kortzichtigheid." Ik zie haar lachen en knipogen naar haar vriendin, die met stomheid geslagen lijkt te zijn door de onvermoedde kennis van haar gesprekspartner.
"Kijk lieverd, ik ken verhalen van ploegjes die daar iets mee probeerden. Die voerden de opdracht toch uit en gingen dan terug naar de eerste met het verhaal dat hen meer geld geboden was en of daaraan voldaan kon worden door de eerste 'klant'. Meestal hoor je niks meer van dat soort gajes. Van twee walletjes eten heeft nog nooit iemand tevreden gesteld, op de lange duur."
Vriendinnetje snuift de rest van het lijntje op en slaat vervolgens de rest van de Champagne achterover.

Gegiechel vanaf het andere tafeltje geeft me aan dat het gesprek nu minder ernstig is. Als ik kijk zie ik beide dames snel hun hoofd van me afwenden. Als ze nog even terugkijken om te zien wat mijn reactie is, knik ik vriendelijk. Zijn vrouw glimlacht naar me op een instemmende manier. Ik ben vertrouwd volk, hier ten huize. Vriendinnetje roept "mangiare gustosi bambino". Ze lacht ook maar op een andere manier. Op de manier dat je het jammer vindt dat er nog iemand met haar is.

Gelukkig komt mijn maatje weer binnenstuiven. Hij loopt snel naar de andere tafel, geeft de vriendin een kus op haar voorhooofd en zijn vrouw een kus op haar lippen.
Ik zie dat iets hem geraakt heeft en weet dat er wat te vertellen valt als hij naar me toe komt.
Hij gaat zitten en giet wat olijfolie op het platte bord. Scheurt een stuk brood af en terwijl hij er op kauwt zie ik tranen in zijn ooghoeken. Hij is stil en eet. Kijkt voor zich uit.
"Vertel" zeg ik als hij zijn mond leeg heeft.

"koffie, soms vraag ik me af of ik wel degene ben die ik denk dat ik ben. Ik bedoel, is de indruk die ik van mezelf heb, wel de juiste ? Het is een harde wereld en wat ik nu heb, dat heb ik niet met gemak bij elkaar gesprokkeld. Nu ik het heb, tref ik veel nep en plastic people.
Tijdens mijn meetinkje net, zie ik, terwijl ik naar de bar loop, twee dames met een opgespelde perskaart zitten, om de hoek van waar ik met mijn relatie zit. Ik ben benieuwd, verexcuseer me bij hem en luister op een afstand naar die dames. Een van hen is een journaliste die ik zo goed ken, dat mijn vrouw haar niet kent." Hij kijkt me kort aan en glimlacht. "Die andere journaliste, die ken ik dus niet. Maar hun praatje ging over mij. Ik was erdoor ontroerd. De kennis die een -relatief- onbekende over je kan bezitten. Die ene vroeg aan 'mijn' journaliste wat voor vent ik dan was. Ik werd er zo door geraakt dat ik de rekening betaald heb, mijn zakenpartner gedag gezegd heb en gegaan ben.

"Een aardengel... mmm ja. Diep respect voor deze 'boef'. Ik vind zijn 'gesprekjes' altijd wat Godfather-achtige sfeer hebben... geweldig ! Telkens weer vraag ik me af wat is waar en wat is toegevoegd.
Elke keer weer neemt hij me in mails, in 'persvoorlichting' die ik moet controleren en in interviews, mee voor een ronde door zijn hoofd. Zijn innerlijk geeft blijk van lijden, verdriet, wijsheid en compassie. Gelukkig heeft 'ie evenveel passie voor het leven als ik. Dat laat hem, net als mezelf, vallen onder het kopje 'onkruid'; Onverwoestbaar en op een vreemde manier soms wondermooi."

Na het citaat is het stil. Mijn maat doopt het brood nog eens door de olijfolie. Ik betwijfel of de brok in zijn keel van het brood komt.

"Dat is rijkdom, koffie. Dat kun je niet kopen, hoeveel koffers geld er ook in je achterbak liggen."

Martell, jalouzie en koffie (3)

2012-01-21T00:30:00.004+01:00

Zie ook 1 en 2

Ach. Hij is dood. God hebbe zijn ziel. Hij was een jaar met pensioen.

"Maar waarom ben je dan jaloers op die jongen, zijn 'stiefzoon' ?"
Hij kon zijn echte vader wel zien. Setjes grootouders voor de kinderen die ik niet heb, wil of aandurf. Ooms, tantes, neefjes en nichtjes. Dat beneed ik. Ik vond dat onrecht. Daar kon 'ie niks aan doen, hoor. Hij pakte wat hem geboden werd en gelijk heeft hij.
Wat ik hem kwalijk neem, als nieuwe zoon van mijn vader, is dat hij mijn vader nooit vroeg wat ik hem wilde vragen. Misschien deed hij dat maar ik weet het niet. Gezien de situatie zal mijn vraag hem niet geboeid hebben. Hij had alles al.
"Wat was de vraag ?"
Nou, die jongen wist ook dat ik bestond. We waren vrienden. Zou hem nou nooit eens door zijn hoofd gegaan zijn dat, terwijl hij zowel zijn tweede- als zijn echte vader kon ontmoeten, die andere jongen misschien ook wel eens een praatje met zijn vader zou willen maken ? Dat ik misschien zou denken dat ik een zoon was die bij een vorig leven van pappie hoorde en nu niet meer bestond ?
Als mijn jeugdvriendje van weleer in dit geval ook had doorgedrand, zou hij vader-twee er eens op aanspreken. Zo van 'joh, ik kan ook naar mijn echte vader en ik heb jou. Zou jij niet eens een keer vragen hoe het met je zoon is ?'
Dat neem ik hem kwalijk. Hij is oud en wijs genoeg maar bekommert zich niet om anderen als het hem niets brengt. Af en toe zie ik hem verschijnen op de sociale netwerken en dan wil hij vriendjes worden.
Maar ik pas. Ben zuinig op de familie die ik nog heb en op vrienden die ik zelf kies. Die jongen en mijn echte vader maakten zichzelf onderdeel van een leven waar ik niet bij hoor. Een vorig leven dat slechts lijkt op het echte. Ik pas niet in de schijnwereld die zich vast gaat excuseren voor iets dat toch niet meer goedgemaakt kan worden.
De jaloerse buien moet ik maar weer laten varen. Ik ben rijker dan hij. In veel opzichten. Ik heb meer verwoest dan dat hij kan fantaseren. Er is bij mij meer afgebroken dan hij ooit zal durven vrezen. En ik heb meer opgebouwd dan mensen kunnen bevatten. Ze weten het niet. Zoals ik ook dingen niet weet. Het heeft geen zin jaloers te zijn op het onbekende.
Jij bent waardevoller, koffiemaatje. Wij deelden bloed. Een onbreekbare band, scheiding of niet.

Maar nu gaan we eten. Bij Tony, maar dat weet je.
Jongens, we gaan, roept hij door de tent en loopt al naar de deur. De gabbers in chique pak stonden daar al. Een buiten, de rest wachtend, binnen. 'Ontzorgen' heet dat, bedenk ik me.
Ik pak nog zijn witgouden Dupont van tafel en steek hem bij me. Met respect denk ik aan 'het leven is hard en bonkig, jochie' dat hij wel eens tegen mij zegt.

"Geluk is een lege huls, zonder verdriet. Met beiden leef je"

Martell, jalouzie en koffie (2)

2012-01-15T16:58:00.006+01:00

Naar deel 1

Jah koffie, kijk, onze ouders scheidden. In ieder geval die van mij deden, voor zover ze het wisten, hun uiterste best voor ons om zo goed mogelijk over de schok heen te komen. Aan mijn 'nieuwe' vader, die ik gewoon vader noem, had ik iemand die vele lotgenoten zich als pa zouden wensen. En mijn moeder werd gelukkig. Dat is het allerbelangrijkste. Mannen komen en gaan maar vrouwen hechten zich er soms aan. Fijn als er een blijvertje tussen zit die goed is voor haar en haar kinderen.
Maar mijn biologische vader zag ik nooit meer. Nou ja, op de begrafenis van opa's en oma's. Maar dan had hij zichzelf al zoveel moed ingedronken dat meer dan een 'hallo' niet ging. Dat begreep ik. Dat was drank. Omdat 'ie schijnbaar niet wist wat 'ie moest met de situatie. Mijn nieuwe vader bleef zijn kinderen uit het vorige huwelijk wel zien, zo af en toe. Zo hoort dat ook. Ondanks de gespannen sfeer die het bij ons thuis gaf.
De eventueele gedachte van mijn eerste vader. dat het gemis wel zou overwaaien, was kortzichtig. Juist door het niet meer zien van mijn pa, ontstond er een gemis dat voorheen nauwelijks aanwezig was. Het beeld dat ik van hem had, kwam voort uit een periode van ruzie met zijn ex, mijn moeder. Dat gaf een eenzijdig plaatje en de rest ben ik zelf gaan invullen. Ik ben toch ook niet door-en-door slecht, koffie ?
"Nee. Je doet niet in drugs en je laat je 'werknemers' niet inbreken in huisjes van mensen die daarmee hun meest persoonlijke bezit verliezen. Voor jou waardeloos maar zij zijn berooid voor het leven. Dat weet je en dat laat je. Jij wandelt gewooon van de ene maas in de wet naar de andere. Dat doe je zeer talentvol en bewust. Je laat je vrienden rijkelijk delen in de buit en verlangt niets terug dan vriendschap. Dat is te waarderen. Het creatieve, de fijnzinnige gevoeligheid en de goede looks heb je vast van je pa. Maar, ga verder."

De complimenten, waarvoor dank, zijn genoteerd, koffie.
Ik had mijn vader gewoon graag nog eens gesproken. Zoals ik hier met jou zit. Hem een Cognac kopen. Horen hoe zijn leven is verlopen. Horen dat hij trots op me is. Dat ik zo'n dikke auto heb. Met een chauffeuse. En een mooie vrouw die thuis is, of weg met vriendinnen en creditcards. Weet je wel ? Gewoon een beetje pochen en hem tonen dat zijn zoon het zeker zo ver schopte als hij, degene waar je tegenop keek. Die alles beter wist en alles kon.

Deel 3 (laatste)

Süskind, een filmreview

2012-01-13T01:24:00.007+01:00

De Nederlandse speelfilm Süskind, geregiseerd door Rudolf van den Berg, liet op mij een verpletterende indruk achter. En wel deze:

Al de hele week hoor ik de verhalen aan van bejaarde Joden, die zich nog iets kunnen herinneren van wat er speelde, toendertijd. En hoe de Joodse Raad enkel welgestelde vriendjes van het perron wist te krijgen. Bij Pauw en Witteman ook generaties van daarna, die vertelden dat zij het nog niet gewaagd hadden, hun kinderen te informeren over die geschiedenis.
Heel zielig en ik hoop dat zoiets niet meer gebeurt.
Het verbaast mij dan ook dat ik nog nimmer één Jood in Nederland zijn beklag hoorde maken over het feit dat wij hier ten lande een geblondeerde gek hebben, die -als hij de kans zou krijgen- hetzelfde zou doen met een heel andere groep Nederlanders.
Nee, daar hoor je geen Jood over. Want ome Geert heeft de Israelische vlag op zijn kantoortje hangen. Dus het zal de Joden vast niet weer overkomen in Nederland. Gewoon laten gaan en de Holocaustische slachtofferrol handhaven.

Ik heb de film niet gezien, overigens. Ik heb me druk gemaakt om de kamervragen van die Bruinhemd over de hijab van onze Koningin. Dat vrouwen in 'achterlijke landen' gedwongen worden een hoofddoek te dragen.
Terwijl Wilders hier mensen wil dwingen, dat 'kopvod' af te doen.
De Jood laat inderdaad alles maar over zich heen komen. Het zou het verheven volk sieren, eens op te komen voor lotgenoten.
En 'en plein public' afstand te nemen van haatzaaiers.

De grote dag

2012-01-11T08:43:00.011+01:00

"Jan ! Jan ! Hier. We moeten hier een nummertje trekken. Anders zitten we hier de hele ochtend. Het is druk." Het oudere koppel neemt plaats in de wachtkamer. De plaatselijke huisartsenpost zit vol met ouderen. Zoals men al sinds jaar en dag gewend is. "U ziet er nog goed uit voor uw leeftijd" tracht een andere wachtende een praatje te starten. "Dus u heeft dé verjaardag gevierd, dit jaar ? Was het een mooie dag ?" De zojuist binnengekomen dame vertelt uitbundig over alle kinderen en kleinkinderen die op bezoek kwamen. Haar man heeft een Story van een half jaar oud van de leestafel gepakt en houdt zich stil. Hij is niet zo'b kletser, klaarblijkelijk. De twee dames wisselen elkaars complete levensverhaal, inclusief alle details uit.
Vanachter de balie hoort men vragen om geboortedata en of men al wat ontbeten heeft. Op het "moet ik nuchter zijn dan ?" volgt een geruststellend nee, met de toevoeging dat het beter is een lichte maaltijd te nuttigen op deze grote dag.
De dames keuvelen verder terwijl de heer die bij de ene hoort, nu aan een Libelle is begonnen. "Ik kan me nog herinneren dat heel Nederland op zijn kop stond." De andere dame luistert en knikt doorlopend instemmend. "Maar, alles went natuurlijk, zoals we aan zoveel dingen hebben moeten wennen. De mens houdt gewoon niet van veranderingen maar zo kon het ook niet langer. Ik heb er een goed gevoel bij. Mensen zijn vriendelijk en we zijn goed voorgelicht. Jan en ik voelen dat het moet, voor de toekomst van de kinderen.
Het is aldoor goed gegaan in Nederland. Mijn ouders hebben het land opgebouwd na de tweede wereldorlog. In armoede. Er was niks. Maar wij zijn babyboomers. Alles is ons aan komen waaien en we werden rijk uit niets. Maar delen of solidair zijn, dat leerden we niet. Wat vindt jij, Jan ? Je bent zo stil ?"
Jan antwoordt met een kort "jaja" en leest aandachtig Jan, Jans en de kinderen.
De andere dame vervolgt dat het geld gewoon op is en dat de kleine groep jongeren nu opdraait voor de grote hoeveelheid senioren die steeds ouder worden door een goede gezondheidszorg waaraan ze nooit extra wilden betalen. Wekelijks naar de dokter om een praatje te maken. Zodat jongeren op alles moesten wachten en niet even voor het werk naar de huisarts kunnen.
Staaroperaties en donororganen aan levende fossielen terwijl er wachtlijsten zijn die iemand die nog 40 moet worden, niet overleeft.
"Ja", gaat de vrouw van Jan verder. "De premies zijn niet meer te betalen door een jong gezin dat er vaak meerdere baantjes op moet nahouden."Klopt, mijn oudste zoon is ook ZZP-er. Zelfstandige Zonder Pegels zegt m'n schoondochter altijd."

Het belletje gaat en Jan stoot zijn vrouw aan. "Nettie, het is jouw beurt. Wil je dat ik met je meega ?"
"Nee Jan, dat is lief van je maar het is een kleine ingreep en ze zijn zo klaar met me. Nou, dag schat, gelukkig mag die wagen hier op de oprit anders moeten jullie zo ver met me sjouwen."
Terwijl Nettie naar de behandelkamer loopt, rijdt de zoveelste lijkauto de straat in.
Geen zwarte want het is een feestelijke dag. Nettie werd een maand geleden 80 en ontvangt vandaag gratis haar spuitje.

Martell, jalouzie en koffie (1)

2012-01-08T02:15:00.016+01:00

Eigenlijk ben ik jaloers op die jongen. Ik realiseerde me tot nu toe nooit dat ik jalouzie zou kunnen voelen. Ik geloofde daar niet in. Jalouzie was voor mij een volstrekt nutteloze emotie. Eentje die je, ook als je er heel goed in zou zijn, niets zou brengen.
Ik moet dus deze leeftijd bereiken om het gevoel zelf te ondergaan. Terugkijkend bedenk ik me dat ik al heel lang jaloers op hem ben. Terwijl hij er ook niets aan kan doen. Het overkwam ons. Het noodlot maakte ons vrienden. Wij deelden iets dat nog een taboe was in die tijd.
Begrijp me niet verkeerd, koffie. Hij en ik zijn daar allebei goed doorheen gekomen en het leven daarna heeft ons veel moois gegeven. God schonk hem een leuke vrouw en een roedel kinderen. Hoewel ik hem daarom dan weer niet benijd, zal hij er zelf alles aan doen om familie en vrienden de indruk te geven dat hij er erg blij mee is.
Mij gaf het leven erg veel mooie dames waarvan ik er slechts enkelen langer kon vasthouden. Uiteindelijk bleef ik aan een hele mooie- en slimme vrouw 'hangen' en ik ben daar dankbaar voor.
Dikke auto's die ik allemaal cash betaalde. Veel moois dat eigenlijk niet kon maar waarnaar ik nieuwsgierig was. 'Boerenslimheid' maakte het mogelijk daar veel geld mee te maken. En het net zo hard weer uit te geven. Die boerenslimheid gaf me ook aan wanneer het genoeg was.
Ge-emmer met mijn lijf heeft voorkomen dat ik roekeloes- en hard geworden ben.

"Maatje. Wacht even. Ik ga even sigaretten uit mijn jas pakken. Haal ik gelijk iets te drinken. Wat wil je ?"

Jij neemt natuurlijk een koffie. Doe mij een Martell. Bij de koffie.

Ah, daar ben je weer. Jij mag hier gewoon roken hoor. Jij en ik hoeven niet in dat hok. Ik krijg nog zoveel geld van die kerel dat de tent zowat van mij is. Kijk, koffie, mijn vetnekken daar achterin roken ook gewoon. Verschil moet er zijn. Zijn schuld aan mij boeit me niet. Handig om dit kapstokje in stand te houden. Maar dat weet 'ie natuurlijk niet.
Onrustig kijkt mijn maat om als een van zijn 'vetnekken' naar ons toe komt. Hij praat zacht in 'de baas' zijn oor. "Tuurlijk, pik" antwoordt die. Vetnek-in-pak loopt naar de bar en ik zie hem met de fles Martell terug lopen naar de tafel 'collegaatjes'.

Naar deel 2

Reclame. Waar houdt het op ?

2012-01-04T11:59:00.003+01:00

De baas

2012-01-03T14:30:00.015+01:00

Als ik de baas van het land zou zijn, dan zou ik producenten niet dwingen zich te richten op de vraag van consumenten. Ik zou ze gewoon blijven toestaan om goedkope vetten en goedkope suikers, zouten en ander winstverhogend spul in voeding te blijven stoppen. Ik zou nadenken over een vettax. En zo de burger dwingen eigen verantwoordelijkheid te nemen en ondertussen zou ik proberen de staatskas te vullen met verzonnen belastingen. Om dit aanvaardbaar te krijgen, zou ik alle benodigde ondersteunig voor mensen die het treft, uit het basispakket schrappen.

Als er weer eens een sluisdeur naar beneden lazert, zou ik mijn verbondenheid met het volk tonen en er een hoogwaardigheidsbekleder op af sturen die ter plekke zijn medeleven gaat betuigen. Empathie en "met de wetenschap van nu" uitspreken. Als ik de baas zou zijn, zou ik me zeker niet gaan afvragen of al die vallende sluisdeuren, vastzittende ophaalbruggen en verzakkende winkelcentra, iets te maken hebben met het wegbezuinigen van onderhoud.

Indien ik het voor het zeggen had in Nederland, zou ik de economie laten draaien op korte-termijn-inzichten, dividend en vrije markt. Dat zou ik doen. De wetenschap dat een sociaal systeem met een toekomst voor mensen die in zo'n economie moeten werken, onhaalbaar is, zou ik oplossen door ZZP-ers de lucht in te prijzen en ze niet bestaande voordelen te verkopen. Zo hoeven mijn vrienden, de werkgevers, niemand meer iets van een contract te bieden of minimum lonen te betalen. En ik zou rijk worden omdat ik niets meer aan uitkeringen hoef uit te geven.

Zou ik de baas zijn, dan zou ik ieder vrij stuk weiland laten volbouwen met nieuwe bedrijvenparken. Ik zou de overgebleven lege parken afdanken en leeg laten staan. In plaats van ze goedkoop te verkopen zodat iemand ze geschikt kan maken voor studentenwoonruimte, zou ik de lege spookparken liever camoufleren achter eindeloze geluidswallen. Zodat je zelfs in de file geen horizon meer kan zien. Die is er toch niet namelijk, die horizon. En die kost bovendien alleen maar geld.

Als ik het voor het zeggen had, zou ik langzaam het gepeupel bespelen met het idee, de hypotheekrente af te schaffen. Ik zou de kleine man, die ik jarenlang zijn huurhuis heb uitgejaagd met het idee dat een koophuis beter is, als hardste treffen. De gewone man is vast vergeten dat hij beter een huis kom kopen in plaats van blijven huren. Kopen was voordeliger, zeker gezien de mogelijkheid van hypotheekrente-aftrek. Mensen die hypotheekrente genieten die zo hoog is dat een hele Vogelaarwijk er zijn huur mee kan betalen, die laat ik buiten schot. En ik zou gemeenten vrij laten om de WOZ ieder jaar fors te verhogen terwijl de huizenprijs, die als maatstaf voor de hoogte van die belasting dient, daalt.

Ook zou ik, als ik de baas zou zijn, goodwil kweken bij Henk en Ingrid. Bijvoorbeeld door de toegelaten maximumsnelheid te verhogen. Door de files kan je die toch nergens rijden. Maar door de vele geluidswallen zal niemand die files zien. Files die veroorzaakt worden door omgekiepte vrachtwagens, die een wiel verloren in een kuil van niet onderhouden asfalt. Ach, zo'n vrachtwagentje. Er zijn voldoende Poolse chauffeurs die ook in zo'n mooie westerse Scania rijden. Maar dan zonder de dure opleiding die Nederlandse chauffeurs moeten doorlopen. Bovendien tegen een schijntje van het salaris dat de hardwerkende Nederlander verdient. Die dan maar ZZP-er moet worden. Zodat hij, qua loon, concurrerend kan zijn met de Pool. En in de schuldsanering geraakt. En ach, Scania is toch failliet, zijnde een onderdeel van Saab. Saab, dat bovendien de Viggen bood, die alles kon wat de JSF kan, voor de helft van de investering. Was Saab maar Amerikaans, dan hadden we die straaljager gekocht, zelfs al was hij vier keer duurder.

Mocht ik ooit de baas worden hier, dan zou ik die lastige rechters ontoegangkelijk maken voor gewoon volk. Ik zou ze vooraf laten betalen om met een rechter te kunnen spreken, nog voordat diens oordeel bekend is. Mensen die overwegen te scheiden moeten eerst 1500 euro betalen. Ze moeten dus een kaartje kopen voor iets waar ze niet naar toe willen. En dat is beter. Niet scheiden, mensen. Het gezin is de hoeksteen van de samenleving.

Helaas voor u en voor mij, lieve lezer, ben ik niet de baas van dit land. Daarom verdiep ik me in het ingewikkelde coalitiecircus dat veel belooft en geschonden beloften goedpraat met argumenten als 'crisis','vrijheid', 'Christelijke grondslag' en 'gedoogconstructie'. Ik zou me realiseren dat democratie een niet-werkende evolutie heeft ondergaan, ooit gebaseerd op een principe uit een ver land, dat ons nu in een graaicrisis heeft gestort. Een systeem waarbij gekozenen kunnen gokken met belastinggeld om kapitaalkrachtige vrienden binnen de grenzen te houden. Degenen die die grens over willen, die laten we niet toe of we zetten ze zelf uit. En de rest die eigenlijk weg wil, die knijpen we uit totdat ze niets meer te willen hebben. Dit alles overdenkend, schieten mij onhaalbare wensdromen te binnen. Een VVD-CDA-kabinet bijvoorbeeld. Een daadkrachtig minderheidskabinet dat kan 'doorpakken' om het land gegarandeerd een recessie in te jagen. Met PVV als gedoogparter terwijl ze eigenlijk alles bepaalt door dreigementen.
Kom mensen, hoe moeilijk is het nou ? Gewoon een regering die er niet is voor haar burger. Een volksvertegenwoordiging die haar tijd vult met hypes en vooral nadenkt over hoe het zichzelf in stand kan houden. Ja, ik weet het, ik fantaseer. Eerst koffie.

Nou mensen, niet zo negatief. Denk in oplossingen !

Bianca

2011-12-30T03:01:00.015+01:00

"Mooie auto. Maserati. Italiaans hè ?"
"Klopt. Niet de mijne hoor. Van een maatje. Ik mag er in sturen als hij weg is. Hij is vaak met het vliegtuig weg voor zaken waar ik niks van begrijp. Deze week is 'ie van mij, deze Italiaanse schone. Onder voorwaarde dat ik jou van het vliegveld zou oppikken en thuis afzetten." "Tja, wat een offer" zegt Bianca. Ze is geen prater. Als ik het vraag vertelt ze me dat ze embedded systems in modules voor satelieten programmeert. En dat ze dat voor het geld niet hoeft te doen. Bianca heeft een smakelijk uiterllijk. Een zweem ondeugende rebellie omgeeft haar mooie lijf.
Om de stilte te doorbreken praat ik nog wat. "Mooie tattoo heb je, Italiaans ?" Ze glimlacht alsof ze mijn grapje leuk vindt. "Is 'ie echt ?" Het is een soort Keltisch teken en ik vind 'm echt mooi, hij is kinky daar in haar nek. Zeker in combinatie met dat mantelpak. Met mijn vraag over de echtheid probeer ik het gesprek weer wat vlot te trekken. "Ja hij is echt, die tattoo beeldt oneindigheid uit. Je mag hem aanraken hoor, dan kan je voelen dat 'ie echt is."
Ik twijfel. Aanraken ? Voorzichtig ga ik er met mijn vingers overheen. Bianca legt haar hoofd tegen de hoofdsteun. Ik kijk haar kort aan en trek mijn wijsvinger langs de contouren van haar tatoeage. Ik voel haar strakke huid en zie dat de lijnen mooi afsteken tegen de lichtgebruinde hals. "Inderdaad" zeg ik en kijk haar aan. Aan de ranke nek rust haar hoofd in het kussen. Er staat een dun lijntje zweet boven haar lippen. Ze bevestigt mijn conclusie met een kort "huh huh". Bianca draait haar hoofd naar me toe en zet de airco wat koeler. "Je hebt gevoelige handen, ik krijg het er warm van".
Ik weet niet wat ik nu moet zeggen en hou me stil.

Enkele minuten later voel ik haar hand door mijn haar glijden en in mijn nek eindigen. Ik kan inderdaad voelen dat ze warm is. "Je kon zien dat ik licht opgewonden raakte van je streling. Maar je bent niet gretig. Je neemt wat je gegeven wordt, niet meer. Dat vind ik mooi. Eervol. Ik heb een man waar ik zielsveel van houdt. En hij van mij. Maar waardering van een vreemde kan mooi zijn. Tintelend. Een tedere hand aan de arm van een boefje. Die zijn grenzen kent. Mooi. Mijn fantasie over het vervolg dat uitbleef, is meer waard en waarschijnlijk beter dan de vaak ruwe waarheid."

Boefje ? Terwijl ik pieker over waarom Bianca dat zegt, valt mijn oog op de middenconsole, waar naast mijn pakje sigaretten, het handvat en de trekker van mijn maatje's Beretta naar voren priemen.
Omdat zij dat niet doet, besluit ik het niet ter sprake te brengen. Net zoals ik niet ter sprake wil brengen wat ze nou eigenlijk wil, of bedoelt. Haar even stellige, als nietszeggende verklaring van zojuist laat haar groeien in mijn verbeelding. Tegelijkertijd doet het me realiseren dat opgewonden raken als een achtienjarig jochie, de kracht van dit toevallige samenzijn, zal doen verbleken.
Na het afrijden van een lange oprijlaan komen we bij de villa waar Bianca woont. Een mooi huis in een groene omgeving. Een aantal erg dure en 'fout' uitgedoste sportauto's op het pleintje voor de deur.
"Dank je wel lieverd" zegt Bianca. Ze geeft me een kus op mijn momd. Na een koel "tot ziens" loopt ze naar de voordeur. Ik wacht tot ze binnen is. Ze gunde me geen blik meer en waarom zou ze ook ?
Toch rijd ik licht verwonderd, de hees grommende Quatroporte de oprit af.

Een week later vertel ik het voorval aan mijn maat. Als ik klaar ben kijkt hij voor zich uit. "Doe hier nog twee Warsteiners vriend" roept hij naar de barman. Als ze er staan, met het condens op het glas, fantaseer ik kort over Bianca en het lijntje zweet.
"Ik ben er trots op dat je geleerd hebt op gevoel te vertrouwen, jongen. Ik heb me er altijd over verbaasd hoe jij, ook zonder mijn auto onder je gat, zulke mooie dames zover hebt gekregen het bed, danwel de voorstoel van de Maserati, met je te delen.
Ik ken Bianca maar zij kent mij niet. Ik ken haar man en die kent mij ook. Als de beste. Hij houdt inderdaad veel van haar en zij van hem. Tien jaar lang is hij geduldig geweest. Niets aangeraakt nadat zijn vrouw omkwam in de Cayenne die hij haar gaf. Gesneden door een mongool op de snelweg. 190 tegen een brugpijler. Dus pijn heeft ze niet gehad.
Alleen Bianca is het gelukt hem haar te doen verdringen naar de achtergrond.
Hij heeft mij toen uitgelegd dat alleen geduld je uiteindelijk gaat brengen wat je toebehoort. Geld niet. Met geld ben je hooguit minder ongelukkig. Maar geld kan geen verdriet afkopen. Alleen Allah weet het het beste, zei hij dan. Dat Biamca in zijn leven kwam, is daarvan het bewijs. Hij zei me ook dat hij het geduld waarschijnlijk niet nog eens zou kunnen opbrengen. Als jij je had laten verleiden tot méér van Bianca, hadden jij en ik hier nu niet gezeten. Dan zou jij, of ik, of wij allebij, een 'ongeluk' gehad hebben. Jouw geduld en Bianca's respect voor hem en zichzelf heeft je beschermd. Voor nu." Grijnzend neemt hij een slok bier.

Nieuwjaarswens

2011-12-29T00:02:00.002+01:00

"Ouderdom"

Ik oefen als een jonge vogel op de rand
van 't nest, dat ik verlaten moet.
In kleine haperende vluchten
en sper mijn snavel.

(Kustlijn. M. Vasalis)

Oplossingen

2011-12-23T01:03:00.008+01:00

Op Twitter horen wij van @eerstkoffie regelmatig dat we pessimistisch zijn en alleen maar klagen.
Terecht, naar onze mening. We hebben geen zin om te tweeten over cupcakes, nieuwe Uggs, Wordfeud, voetbal of dat we niet kunnen slapen.
Ook terecht want er is niks meer aan hier. Dat we dan maar moeten oprotten naar waar we vandaan komen ? Nou, we komen hier vandaan. Geboren en getogen. Maar de eerste Henk of Ingrid die ons een ticket schenkt naar een warm land, geven we graag ons rekeningnummer.

Maar, we denken graag mee en oplossingen liggen voor de hand. Maar ja, dan zou er helemaal geen respect meer zijn voor politici, als het minder gecompliceerd lijkt. De drogtitel 'volksvertegenwoordiger' is eerstkoffie vreemd, dus hierbij wat oplossingen die ons omdijkte moeras uit deze benarde positie zullen halen:

Ondanks marktwerking blijft dat hele zorgstelsel maar geld kosten. Schaf het compleet af. Mensen bij zorgverzekeraars en mensen die in de zorg werken, kunnen ZZP-er worden. Hebben ze ook geen uitkering. Bovendien hoeven ze geen ziektekostenpremie te betalen.
Als u ziek wordt, toont u gewoon wat meer burgerinitiatief en neemt u eigen verantwoordelijkheid. Je kunt niets op de overheid afschuiven, nietwaar ? Mocht u onvverhoopt sterven, dan zijn alle problemen opgelost.

Naast kunstsubsidies, schaffen we alle subsidies af. Het is een vrije markt en degenen die niet werken, of geen klanten lokken, hoeven wij niet te bekostigen.
Hobbies moet men zelf maar betalen. Voor 's lands belangrijkste hobby zetten we geen ME en politie meer in. Voetbalclubs kunnen dat zelf betalen als zij de salarissen van hun spelertjes halveren. Na die halvering krijgen die hardwerkende medelanders dat salaris toch nooit op.
Bevolkte wedstrijden in stadia verbieden we want dat trekt enkel relschoppende mongolen. Optie twee is om bij risicowedstrijden geen toegangscontroles te houden en vooral niet te letten op meegesmokkeld wapentuig. Laat ze elkaar maar afslachten. Het heet niet voor niets 'arena'. Die Grieken en Romeinen waren zo gek nog niet.

Het gesoebat over de maximumsnelheid hier ten lande moet ook maar eens ophouden. Ieder lullig orgel van de zaak loopt met gemak 200 kilometer per uur en iedereen is de beste chauffeur. Wel stellen we voor bij kanaaloevers een bord te plaatsen waarop de vrouw geattendeerd wordt op het kiezen van de juiste versnelling. Want een auto te water is slecht voor het milieu.
Afschaffen dus, die maximumsnelheid. Neem als burger uw eigen verantwoordelijkheid en kies bewust uw eigen brugpijler.
Vanzelfsprekend kan de overheid niet aan uw wens gehoor geven én de veilgheid garanderen. Alle investeringen in het wegennet zullen dan ook gecanceled worden.

Een oplossing dan die uw dag goed zal maken:
Belastingen worden afgeschaft. Als monopolist past de belastingdienst niet in een vrije markt. De paar duizend man die daar werkt kijkt toch niet naar uw opgaaf, die geheel geautomatiseerd verloopt en door een zwakbegaafde kan worden ingevoerd op diens eigen desktop. Met de centen die binnenkomen wordt niets gedaan, behalve een JSF aanschaffen terwijl de halve landmacht wordt ontslagen. Oh ja en er worden gemeentelijke voetbalstadia mee bekostigd, iets waarvoor wij toch al geen belasting willen betalen. Mocht u een vraag hebben, of het oneens zijn met de uitkomst van uw belastingaangifte, dan luistert er niemand naar uw klacht, behalve een 18-jarige nono bij het callcenter. En die is vooraf geïnstrueerd te zeggen dat het uw fout is. Het enige dat werkt is de automatische acceptgiro-verzend-computer die blijft zeuren uw onterechte aanslag te betalen totdat u in de schuldsanering zit.
De werkelijk niets uitvoerende kantoorambtenaren van de dienst worden ZZP-er. Ergens anders, in de vrije markt. Zo.

Mede als gevolg van bovenstaande oplossing schaffen we ook het hele Haagse circus af. Door de erbarmelijke omstandigheden waarin de clowns leven, lijken zij erg op bovengennoemde ambtenaren. Het dagelijkse gesteggel om wat niet kan in de parlementaire omgang en het publiciteitsgeile gelobby om aandacht, kunnen we missen als inmiddels onbetaalbare kiespijn.
Zie hoe ontspannen België de ruim 500 dagen zonder regering doorkwam. De zuiderburen sloegen elkaar niet méér kort en klein dan dat ze mét regering al deden. Weg met de links/rechtse hobby dus.

Bovengenoemde oplossingen sparen flink geld uit en zullen de vrije markt zichzelf laten reguleren. Degene met de dikste kar heeft voorrang, eten volop bij McDonalds en de man met geld redt zich wel. Dat was altijd al zo. De rest kanslozen sterft vanzelf uit. Waarna we gewoon de meest tolerante provincie van Duitsland worden.
Ziet u ? Makkelijk. Zo slecht is het allemaal niet en we hebben eigenlijk niets te klagen.

Zinloos en duur geweld

2011-12-22T19:09:00.008+01:00

Mensen moeten bij de voedselbank een kerstpakket halen terwijl kosten noch moeite worden gespaard om stadions vol relschoppers in toom te houden. Bezuinigen ? Dan kan deze hobby ook wel weg. Of zichzelf bedruipen. Ik heb eigenlijk geen zin om hier belasting voor te betalen. Weg met subsidies voor beursgenoteerde clubs vol graaiers en gespuis. En beveiliging betalen ze zelf maar.

Toeval bestaat niet

2011-12-22T00:06:00.006+01:00

We staan al dagen op deze beurs en aan belangstelling, klanten en orders geen gebrek. maar het is uitputtend, we staan lange dagen. Mijn maatje komt naar me toe. "Kom, pik. We piepen er even tussen uit. De baas vindt het leuk om zelf op zo'n beurs te staan. Er zijn echter vodoende vakkundige verkopers die het best even zonder hem kunnen. We gaan even ergens wat eten.
Hij belt zijn chauffeur en als we de achteringang van het gebbouw verlaten, staat de Quatroporte al klaar. Stationair lopend hoor je haar rasperig naar adem snakken.
Hoi Hatim, rij even naar Oudaen, kunnen we even wat eten.
Eenmaal daar mag zijn chauffeur bestellen wat hij wil aan zijn eigen tafel. Samen met mij wordt 'de baas' door de ober begeleidt naar zijn vaste tafel in het restaurant.

Tien jaar geleden ging het precies zo, pik. "Wat ging precies zo ?" vraag ik. Nou, toen was ik chauffeur van iemand maar die ging failliet en ik kwam op straat. Dit verhaal is waarom ik Hatim even alleen zet. Dit hoeft hij niet te horen. Tien jaar terug liep ik op die parkeerplaats achter de beurs waar wij net vandaan komen. Ik had geen cent meer. Alles kwijt, een echtscheiding en een depressie. Zo rijk zijn als mijn vorige baas was altijd het doel. Hij ging bankroet en ik verloor alles. Achter die beurs hoopte ik bekenden te ontmoeten, wellicht had iemand een baantje voor me. Luister je nog ? "Ja hoor maar ik bekijk ondertussen de kaart. Weet jij al wat je neemt ?" Ja ik neem altijd hetzelfde en dat komt zo. Jij krijgt dat ook en het zal je smaken dus leg die kaart maar neer en luister. Deze ervaring kan jou ook veel leren.

>Ik leg de kaart neer. ik twijfel niet aan mijn maat zijn smaak. Duur en goed. Dus goed.

Dus. Ik loop daar dus achter die beurs, komt er opeens zo'n Maserati naast me staan zoals ik nu heb. Een Quatroporte. Alleen heb ik de GTS. Hij grijnst. En 22 inch velgen in black chrome. En cognac-kleurig leer. Maar verder dezelde auto. Toen al niet te betalen.
Maar die man doet zijn raampje open en zegt "ik ken jou ergens van, waar moet je naar toe ?" Ik ken hem niet en zeg dat ik nergens heen hoef. "Stap in" zegt hij. Ik ga naast hem zitten. De man zag er keurig uit en had een duur maatpak aan. Geschoren en geparfumeerd. Het jonge Arabische model tussen de shoppingbags achterin was niet zijn vriendin maar zijn dochter, vertelt hij me. Ik zeg toch niks ? "Nee maar mensen denken zo gauw dingen". Hij vraagt me nogmaals waar ik heen moet en ik zeg dat ik geen idee heb. We kletsen wat tijdens de rit en ik vertel hem kort mijn verhaal omdat ik merk dat hij oprecht belangstelling heeft.
De autorit stopt in Amsterdam, bij Krasnapolsky op de stoep.
"Zo." zegt 'ie. "Schat, geef me mijn tas even." Zijn dochter rijkt hem een zwart leren heuptas met sjieke vormgeving. Hij pakt er geld uit en telt het snel. "Hier, ga hier lekker eten en slapen, neem morgen een bad en koop hier ergens wat nette kleding. Daarna ga je aan je toekomst werken. Iets constructiefs. Salam Aleikum." Ik neem afscheid en stap uit. Ik had zojuist tienduizend euro van hem gekregen en besloot in te checken in dat hotel. Ik hoor die Maserati nog gaan richting centraal station. Het klinkt als een schorre turbine op vier dikke velgen. Het gaf me kippevel.

Ik heb die kerel nooit meer gezien, koffie. Maar met zijn geld sliep ik een nacht heerlijk en volgde zijn raad op. Ik nam een bad en een douche, een luxe ontbijt en kocht een mooi pak. En een autootje. Dank zij hem bouwde ik op wat ik nu heb. Ik heb een succesvol bedrijf, help vele mensen aan een baan, ik betaal ze goed en ik kan vrienden als jij mee uit eten nemen zovaak ik wil. En waar ik wil.
"Indrukwekkend, maatje" zeg ik. "Jammer dat je niet weet wie die man was."
Nou, koffie, twee jaar geleden werd dat raadsel opgelost.
Het eten wordt geserveerd en ik had het kunnen weten. Het is altijd hetzelfe maar het smaakt me goed.
Hij vervolgt zijn verhaal nadat we aanvallen.
Twee jaar geleden reed ik met mijn eigen Maserati langs het Krasnapolsky, toen had ik die zilverkleurige, weet je nog ? Om de hoek van Krasnapolsky wil ik de garage achter de Bijenkrf in. Wachtend in de rij klopt er opeens en kerel in een Gako-regenjas op het raam aan de andere kant. Ik open het en vraag hem wat hij moet. Ik kijk naar hem en hij kijkt naar mij. Niet super, maar hij ziet er verzorgd uit. Hij stapte gewoon in en ging naast me zitten. Ik vertrouwde het en we reden samen die garage in.
Hatim ! Opeens roept mijn maat de chauffeur bij zich. Hatim, het wordt laat vanavond, ik voel het. Pak de auto en ga naar je vrouw en je dochter. Ik en koffie nemen een taxi terug.
Kijk koffie, ik herkende die man bij die garage niet. Totdat hij begon te vertellen in de auto. Toen wel. Ik heb hem toen gelijk zijn tienduizend euro terugbetaald. Hij was alles verloren door verkeerde beslissingen en pech. Hij nam zijn geld terug en deed er iets constructiefs mee. Nu is hij mijn chauffeur en heeft hij inmiddels een kwart van de aandelen in mijn bedrijf. Hij is de meest betrouwbare vent die ik ooit in m'n bedrijf had. En een vriend.

Ik ben stil. Wie goed doet, die goed ontvangt. Dat heeft betekenis nu. En iemand heeft vertrouwd op het feit dat toeval niet bestaatt. "Vandaar dat jij zo gek bent op Italiaanse karren." Maatje knipoogt naar me. Waar, zegt hij. Maar ook omdat Hatim daar graag in rijdt, koffie.

Nog wat "stories based upon a true movie":
Richard die er niet was
Shoarma en beslissingen
Renault 4
Ik ben zo gelukkig
Paul en zijn baby
Onbereikbaar (1)

RIP Kim Jong-Il

2011-12-19T21:15:00.006+01:00

Fijne Kerstdagen !

2011-12-18T22:00:00.001+01:00

Vannacht heb ik niet kunnen slapen. Ik heb de hele nacht liggen draaien en piekeren.
Ik ben zo vrij geweest om uiteinndelijk de conclusie te trekken dat God een catastrofale fout begaan heeft tijdens de Schepping.
Vooral het laatste onderdeel daarvan, dat dan het toppunt had moeten zijn, is een compleet uit de hand gelopen en bovendien mislukt Goddelijk Speeltje; de mens.
Ik heb daar vanochtend nog over gepraat met het meisje dat vannacht naast me lag. Ik vroeg haar hoe God of Allah, die toch de Alwetende pleegt te zijn, dit heeft kunnen bedenken en het project bovendien heeft doorgezet. Tegen Wil en Dank. Terwijl dit onderdeel van Zijn Creatie zo'n allesvernietigende parasiet is gebleken. Een uitvreter met redenatievermogen maar zonder enig respect voor medeschepselen.

Eén variant daarvan springt daar met vlag en wimpel bovenuit. Ik mag niet oordelen op uiterlijk maar joh, ik behoor tot een andere versie van datzelfde wrede schepsel dat doodt en pijnigt om het doden en pijnigen. De uitwas die ik bedoel is de Spleetoog. Dat is de wreedste. Vermenigvuldigt zich bovendien als ratten en eet alles dat kruipt. Vonden vuurwerk uit, bedachten de Toyota Prius en bonden voetjes in. Om even iets meer te nuanceren nog, de aanstichters van dit buitenaards onmenselijk geweld uit de clip, zijn Japanners. In Taiji. Die Dolfijn zou blij zijn met een plek in een Jappenkamp, vergeleken met wat hij nu 'moet' ondergaan !
Hier in Nederland maakt men zich druk om dierenleed of ritueel slachten. Een gesneuveld verbod en Dierenpolitie kunnen niet voorkomen dat het ook hier ten lande wel eens misgaat met de diertjes om ons heen.
In Japan slacht men de Dolfijn in een kwartier. Voor de lol snijdt de Jap er eerst een stukje rugvin af. De Dolfijn ligt vast in het water en na acht minuten snijden hoor je hem nog kermen. De ingewanden van het dier worden verwijderd terwijl het beest nog leeft.
En geen Japanner die zich er druk om maakt. Zo lang mogelijk levend geslacht is een garantie voor versheid. Zo gooit men daar ook kreeft levend in het kokende water en snijdt men al vissend een vers stukkje Sushi uit een vis, die men daarna levend terug gooit. De TV-kok die het laat zien grijnst trots. Die gele griezels hielpen ons bijna van de Walvis af op een uiterst wrede wijze. Zij gaan dat nu voor ons verzorgen voor waar het de Dolfijn betreft.
Dit gespuis kan welhaast geen mens zijn. Zijn het dan inderdaad buitenaardse wezens ? Ze zien er ook zo afwijkend uit met die spleetogen.

God, waar ging het fout ?

Mijn bedgenote opperde dat het inderdaad erg was maar dat Allah er vast een reden voor had. Oh, dat geloof ik graag...
Ik begrijp alleen niet waarom schepselen die geen weerstand kunnen bieden aan dit gruwelijke wezen, daar duiznden jaren lang pijn en wreedheid van moeten ondervinden.
Zelf heb ik besloten die Oosterlingen maar eens over één kam te gaan scheren. Want als één van hen zoiets kan bedenken, deugt de rest ook niet.
Ik sta ze nooit meer te woord. ik ga niet meer bij de Chinees of Japanner eten en ga zeker nooit op vakantie richting deze gelen. Ik mag niet op uiterlijk oordelen maar ik dank God dat ze zo makkelijk te herkennen zijn. Als ik het voor het zeggen had, ging er nu nog een atoombom op Japan. Of spat er nog een kerncentrale uit elkaar. Lijkt me een milde dood voor die zwijnen.
Fijne kerstdagen !

Belofte maakt crisis

2011-12-15T18:25:00.002+01:00

"Rechts zal haar vingers er bij aflikken", "minder regeldruk" en "een gunstig investeringsklimaat". Natuurlijk is de tijd van ver vooruitkijken en een politiek die op basis van continuïteit beslissingen neemt, verleden tijd. De omvang van deze crisis had men niet kunnen zien aankomen en daardoor liet men banken risicovol gokken met ook uw geld. Het volledig vetrouwen op de slotmachine die altijd blijft geven omdat 'de geldpijpen vol klinken', veranderde een recessie in de modderlawine die nu dagelijs de kranten vult.

Van uw verplicht opgehoeste pensioenbijdrage is ook weinig meer over, trouwens.
Helemaal niet erg, 'shit happens'.
Maar, ook voordat de kredietcrisis losbarste, zorgde het kortzichtige snel-geld-beleid van dit 'zakenkabinet pur-sang', niet voor een klimaat dat voor de gemiddelde ondernemer betrouwbaar aanvoelt.
Alle boeren bijvoorbeeld, die een windturbine plaatsen op het erf, konden dit doen met subsidie, om later stroom terug te kunnen leveren aan het net. Zo werden zij minder afhankelijk van de overheid, die nou eenmaal ieder nieuw kabinet gebruikt om bestaande wetten, regels en subsidies om zeep te helpen. Indien deze succesvol blijken.
Daar zit je dan, met je mooie mast zonder wieken op die akker naast je boerderij. Budget op en regeling afgeschaft. Terwijl de kamer bekvecht over het niet uit laten spreken van de voorzitter, kan die boer de eigenlijke turbine met de wiekjes zelf betalen en gaat hij bijkans failliet aan de investering in duurzame energie die hij nooit gekocht zou hebben als er geen subsidie voor was.
Zou deze boer zijn afspraken ook niet nakomen en een jaar geen belasting betalen omdat dat te succesvol is, of omdat zijn budget op is, nou, dan zijn de rapen gaar.

En hoort u nog wel eens wat van die zonnepaneeltjes op daken, waar u rijk van zou worden ? Waarme u dacht aan uw kinderen en kleinkinderen ? Nee hè ? Ben maar blij dat u daar niet instonk. Budget op en de energiemaatschappij hoeft zich niet aan de nog niet gemaakte wet te houden, de zonnestralen van u af te nemen.
Ach, als fleetowner pleziert u de berijders graag met een lage- of geen bijtelling. U bestelt wat Priussen en een paar veredelde golfkarren die electrisch rijden.
Helaas. Wegens succes einde verhaal met de milieuvriendelijke subsidie. Gewoon belasting betalen. Ook voor particulieren die kans zagen hun oliezuipende schip in te ruilen voor een kleine, zuinige auto.
Per direct ook, al was het vervoermiddeltje onder de toenmalige regelgeving aangeschaft. Jammer.

Het zakenkabinet dat ons doodgooit met twijfelachtige milieu-oneliners, wil nu zelfs de electrische auto weer belasting laten betalen. Anders krijgt men die kolencentrales in de Eemshaven nooit klaar, natuurlijk.
Chauffeurs die hun, vaak goed onderhouden klassieker bleven rijden omdat deze vijfentwintig jaar oud is, hebben volgens de politiek die deze regeling voor oldtimekers bedacht, nu opeens nog niet genoeg wegenbelasting betaald. Zij mgen hun oude Amerikaan of legertruck zometeen weer schorsen en opslaan totdat het vehikel dertig jaar oud is.

Beseft dit kabinet zich wel, dat als je van mensen verwacht dat zij de economie zoveel mogelijk ondersteunen, dat die mensen wel uit moeten kunnen gaan van gemaakte afspraken waarop zij de investering baseren ?

Snel, dynamisch en daadkrachtig, typische VVD-impulsen kenmerken deze regering. Maar zakendoen gaat niet meer om iets opbouwen. Het gaat om lobbyen, netwerken, pro-actief snel schakelen en hands-on. Om afspraken te maken en beloftes te doen die te mooi lijken om waar te kunnen zijn. En die zijn dus ook niet waar.
Maak ze dan niet en als je ze wel maakt, houdt je er aan.

Ook aan de onwaarschijnlijk herinvoering van de gulden zal men een enorme boost toeschrijven, mocht het toch doorgaan. De verhalen die vertelden 'dat het licht zou uitgaan' bij het weggooien van de euro, maken plaats voor droomscenario's. Er zal weer veel geld verdiend worden met, en door die gulden. Niet door u.

Hey, echte mensen daar bij Heeves

2011-12-06T15:10:00.002+01:00

Gedachtenwisseling met 'founder' Leon Schmitz.

Eigenlijk is Heeves een project, ontstaan uit de goede dingen die er al zijn, maar met het 'bot' weglaten van hun onhebbelijkheden ? Mooi. Ik heb ook ooit aangemeld voor Diaspora, omdat dat de mensen waren die vanuit Open Source gedachte, ook de spullen van de gebruiker, als eigendom van die gebruiker wilden laten. Maar ik vind ze iets te "we en wij en wat is de wereld toch mooi" in hun uitingen. Doe daar niks mee dus. Hyves doe ik ook niks mee. Wel een account, zoals ik die meer heb.

En jah, Facebook ontkom je niet helemaal aan, hoewel ik niet het idee heb dat dat er voor mij is. Zo als die gasten omgaan met privacy. Aan de andere kant vind ik mensen, die hun complete hebben en houwen, met naam en toenaam, toevertrouwen aan een derde op internet, ook niet helemaal van deze wereld. Ik ben onder mijn echte naam nauwelijks te vinden op 'het net' omdat ik daar de gevaren al van zag aankomen. En degenen die in onderzoeken over privacy altijd roepen "dat ze niks te verbergen hebben", die moeten dan ook niet zeuren dat ze nu nog steeds kinky plaatjes van webcamsessies met hun vriendje van toen tegenkomen. Ik leg hen altijd de vraag voor waarom ze dan wel gordijnen bezitten, als ze toch niks te verbergen hebben.
Vraag me wel af hoe je zonder reclame kan verdienen met/aan Heeves.

Heeves' CEO Leon Schmitz zegt daarover: "Ik wil het gewoon Nederlands houden en een team maken, het hele zooitje op de gebruiker afstemmen. Ik wil ook geen reclame à la Telegraaf bij de gebruikers door de strot duwen zoals ze dat op Hyves doen. Ik wil er wel later een beetje mee verdienen als dat kan, maar het wel verder zo hanteren zoals ik het nu doe.
Ik heb de twitterblok klaar, ik wil alleen nog iets aanpassen voordat ik hem hier live zet. Denk vanavond kun je hem testen "

Een verademing om aanwezig te zijn als een vroege gebruiker bij dit 'iets andere netwerk' waarbij nog veel mogelijkheden open staan en waarbij users daar invloed op kunnen uitoefenen. Heerlijk ook dat ik niet continu doodgegooid word met gesponsorde links en 'invites'. Of met belangrijk nieuws van FarmVille, CityVille en andere ongevraagde crap.
De ontwikkelaars zijn nog volop bezig om Heeves tot een platform te maken, waarin ook Twitter en Facebook te beheren en te volgen zijn.

"De naam Heeves klinkt niet het zelfde als Hyves en is afgeleid uit het Engels. Er bestaat een band die heet Heeves en het woord heeves is afgeleid van een paardeziekte. Een soort druipneus. Als ik Hyves uitspreek klinkt dat duidelijk anders dan Heeves, Hai en Hee klinkt bij mij totaal verschillend. Wat Facebook betreft, het lijkt erop maar het is het niet. De styles kunnen we dermate aanpassen dat de site straks uniek is. We gebruiken niet eens exact dezelfde kleur als Feesboek. Verder komt erbij, dat FB, nu pas functies implementeert die wij jaren terug al in onze code testten. Ik nodig zeker critische gebruikers graag uit om te komen kijken." Aldus Schmitz.

Nog één nachtje slapen !

2011-12-04T15:45:00.007+01:00

Wat een heerlijke Sinterklaas-avond wordt dat weer ! We hebben ons thuis heerlijk zitten verkneukelen bij de verhalen die oma vertelde uit de gloriedagen van slavernij. Morgen is het weer 5 december en we zien er naar uit !
Volop lof uit ons gezelschap voor mijn organisatie van puur Nederlandse gezelligheid in racisme-saus.
Ik ken dan ook de geschiedenis en wat mijn verre voorouders daar uitspookten. Aangezien kleurlingen mij daar -ook vandaag de dag- verantwoordelijk voor houden, heb ik besloten dat verleden niet te verbloemen, of mooier te maken dan dat het is.

Afgelopen week heb ik de wortels uit mijn schoenen gehaald en ben ik even naar het park om de hoek gewandeld.
Meestal lopen daar wel wat donker gekleurde medemensen te hangjongeren. Want zonder gedwongen slavernij krijg je ze moeilijk aan het werk. Maar ja, dat is verboden.
In het park spreek ik de groepsleider aan. Ik vraag hem of hij mijn familie en met name mijn kinderen een plezier zou willen doen. Ik discussieer met hem dat ik blanken die met schoenpoets zwartgemaakt zijn, te ver van de realiteit vind staan. Met hun rode lippen en pofbroeken. Dat zijn clowns. En of je een clown nou wit of zwart verft, ze zijn altijd dom en sullig. Alleen als je ze zwart maakt, krijgen ze opeens iets racistisch. Dan beginnen bepaalde mensen weer over huidskleur. En dat degenen met hun kleur slaven waren en daarnaast altijd al onderdrukt werden, enkel om hun kleur. Het zou beter zijn om hun meester ook zwart te schminken. Of hun knechten in alle kleuren bruin van de regenboog.
Ik zeg tegen de gangleader dat discriminatie op grond van huidskleur nogal logisch is. Die kleur is het enige waar ik ze aan kan herkennen. Ze ondrscheiden zich niet door intelligentie van anders-gekleurden. Geen onderscheid daar.
Hij knikt en vult aan dat 'zijn soort' de witte man ook alleen herkent aan zijn kleur. Ze lijken zo op elkaar. Maar dat zijn kleurgenoten besloten hadden ons niet te onderdrukken, uit te buiten of op andere wijze onheus te bejegenen. Hij haast zich er aan toe te voegen dar dat niet louter raciale goodwill is. Blanken zijn nou eenmaal gemeen, hardvochtig en hebberig. En ze hadden kogels en buskruit. En daarom kan een groepje White Trash met gemak generaties lang een compleet continent leeghalen en onderdrukken.

Nu is het anders, gaat hij verder. Zijn brothers -die hij 'nigga' noemt, hetgeen ik niet mag omdat ik dan discrimineer- hebben nu ook buskruit en wapens. Maar zij zijn er niet op uit de blanke uit te buiten of tot slaaf te maken.
Je hebt gelijk, antwoord ik. Jullie gaven het verzet nooit op en jullie blijven vechten tegen onderdrukking door blanken, die dat nou eenmaal graag doen, met huidskleur als enige grond. Dat doen jullie niet.
Hij kijkt me aan en lacht. Biedt me een sigaret aan. Als ik die opsteek schieten er wat namen door mijn hoofd van vrijheidsstrijders die het beste voorhadden met hun eigen broeders. Mbasago, Yoweri Museveni, Blaise Campore, Mswati III, Pakalitha Mosisili, Ismail Omar Guelleh, Idi Amin, Charles Taylor, Robert Mugabe, Laurent Gbagbo, Abdoulaye Wade, Paul Kagame, Desi Bouterse, Desmond Tutu... Bevrijd van koloniale uitbuiting streden zij voor hun eigen mensen en de enige reden waarom zij geen blanken in bootjes stopten, moet het ontbreken van buskruit geweest zijn. Ik neem nog een trek en word uit mijn gedachten gehaald met een por en 'wat ik hem eigenlijk wilde vragen'.

Zouden jij en je crew op 5 december Zwarte Piet willen komen spelen bij mijn familie ? Ik wil mijn kinderen namelijk goed opvoeden. Mogen we jullie dan ook Piet, Roetmop, Nikker, Diklip, Oemfoefoe en Zwartje noemen ? Want de enige reden dat wij Sint Nicolaas vieren, is omdat we trots zijn op ons verleden en omdat we onze kinderen zo vroeg mogelijk willen laten proeven aan de geneugten van racisme. Die kids denken dat het om snoepgoed en cadeautjes gaat, maar dat is natuurlijk de dekmantel. Papa en mama lopen tegenwoordig ook niet meer in een Ku Klux Klan laken met puntmuts. Tijden veranderen.
Hij denkt na en kijkt naar zijn vrienden. Vanuit achterin de groep hoor ik "Voor wat Breezertjes kan er veel" en ik schud de hand van mijn gesprekspartner. Deal gesloten.

Zoals gezegd, Sinterklaas wordt super dit jaar ! Mede door de hoognodige media-aandacht werd dit feest niet volledig overgenomen door Santa-Coca Cola-Claus. Die is zwaar kwetsend en discriminerend jegens rendieren en witte elfen. Laat ons vechten om de droom van slavendrijverschap in stand te houden.
--------------------------------------------------------------------------
Nu al weer zin in het volgende Sinterklaasfeest ? Lees dan ook:

ZZP. Zeuren over Zwarte Piet
Erg zwart/wit
Sint Nicolaas. Theoloog of slavendrijver
Nazaat van een slavendrijver
En eentje van Joost Niemoller: Weg met 'jullie' racistische Zwarte Piet

I'm On One maar eerst koffie

2011-11-29T20:17:00.006+01:00

Geloof het of niet maar ik heb nog in die Bentley van Rick Ross gezeten. Echt cool dude, btw. Opeens stopt 'ie naast me op de parking en zegt "Hey I knows ya" Ik kijk 'm aan. Hij zegt "Ain't ya that piece of shit, called eerstkoffie from Holland ?" Ik zag Jup, wadayaneed ? Ross "Hop in bro, we're takin' a ride in ma six... I heard ya laid ya hands on that 24 carat Beretta of former Colonel Khaddafi ?" Wanna have that, mr Ross ? First take me to a decent joint for a shot o' coffee. Hij lachen, slaat 'ie keihard op m'n schouder. Nou nog last van. #truestory

Lille, cause you're worth it

2011-11-27T00:02:00.001+01:00

Wow ! Iedereen denkt dat Lille een industriestad in het noorden van Frankrijk is en racet er voorbij met de caravan vol blikken Struik en zakken aardappels. Maar wat een mooie stad. Statig, oud centrum met Franse grandeur, relaxed, goed winkelen voor de ladies en lekker eten !

Ik weet nog dat ik tien jaar geleden op het toilet een tijdschrift las. Dat doe ik wel vaker, en graag op het toilet. Het was een maandblad van Citroën Nederland. Zo een die je krijgt als je ooit zo'n apparaat nieuw aanschaft.
Er stond een artikel over Lille in, dat die stad zwaar ondergewaardeerd werd en dat het de moeite waard zou zijn.

Altijd is dat artikel blijven sluimeren, achterin mijn hersenstam, maar gisteren vroeg ik de chauffeuse of ze mij erheen wilde rijden, of ze zin had in een etentje en winkelen op de volgende dag.
Dat voorstel vergde niet veel overredingskracht. Mijn beroepsschoonheid joeg ons België door en reed tot midden in 'centre ville', herkenbaar aan een groot reuzenrad op het plein, dat er het hele jaar door functioneert. Bij avond is dat erg leuk voor de romantici.
Is het reuzenrad in zicht, sla dan rechtsaf en duik de parkeergarage in. 24 uur staan kost 17 euro en vele Fransen schrikken van zo'n uitgave. Ik verwijs ze dan graag door naar een midelgrote stad in Nederland, alwaar je zo'n bedrag kwijt bent als je met je meisje een bioscoopje pakt en je auto in de garage parkeert.

Komend uit de garage zie je het plein en mooie, oude bebouwing. Veel ervan is netjes gerestaureerd, alles is schoon, geen grafity en je breekt je nek niey over de fietsen. Dames ontwaren direct een Lafayette, en de Prinntemmps om de hoek. Terrasjes, vele bistro's en restaurants vullen je blik.
Het centrum van Lille is niet mega-groot, maar biedt een verscheidenheid aan voorname winkelstraten, afgewisseld met stegen vol kleine winkels met lokale waar. In Nederland verbaas ik me er vaak over dat ik de hoofdstraat van de ene grote stad, niet kan onderscheiden van de andere. Het is steevast Bloller, Kruidvat, Xenos, Etos en McDonalds. Vaak ook nog in dezelfde volgorde. Kleine winkels zijn, voor zover nog aanwezig, verbannen naar de randen van de binnenstad. Saai, Calvinisme zit nou eenmaal erg vast in de volksaard en genieten past daarin wat minder. Liever veel, in plaats van goed. Vooral niet apart zijn of een bovengemiddelde kwaliteit wensen. Of daarvoor willen betalen.
Hier koop je in de mooiste patisseries acht bonbons voor twintig euro. In een kostelijk doosje met wit satijnen voering en een lint er om heen. Onzin, maar gaaf, als je dat wilt. In ieder geval de keuze. Neem je eens iets anders mee voor je ouders dan de doos Merci van het tankstation.

Lille is ook 's avonds erg mooi en er is een gezellig uitgaansleven met de vele cafe's, bars en eetgelegenheden. Mooi verlichte straten en pleintjes. Rond deze tijd heerst er een gezellige kerstsfeer met bijbehorende entourage. We genoten er van een lekkere steak met groenten en pepersaus. Desert van caramelijs en natuurlijk een goede koffie toe.
De volgende dag een simpele, doch voortreffelijke penne bolognese, die wij als late lunch gebruikten in Le41, van een jong stel restaurateurs. Prijzen zijn zeer redelijk en personeel is Frans. Dat wil zeggen, soms nors, vaak gastvrij, maar altijd beleefd. Vandaag de dag wil men zelfs Engels spreken indien de gast echt niets kan met het Frans.
Hotel Kanaï bevindt zich letterlijk in het midden van het centrum en biedt schone, stijlvolle, niet te grote kamers. Nadeel is dat men, door de centrale liggng, in de nacht gewekt kan worden door schreeuwende beschonkenen.
Goede bedden, fijne badkamers en airco maken een boel goed. Niet roken en een verbod voor huisdieren houden de kamers fris. En dat voor 65 euro.
Heerlijk een dag en nacht in een compleet andere sfeer op een paar uur van huis. Aanrader.

Reisverslag Nice (1)
Reisverslag Tsjechië

ZZP. Zeuren over Zwarte Piet

2011-11-23T16:16:00.003+01:00

De regelmatig wederkerende lezer weet dat er op eerstkoffie.org in felle bewoordingen stelling genomen wordt tegen de standpunten en het gedachtengoed van de PVV. Dat is namelijk veelal racistisch.

Maar het tij keerde en nu zijn we zelf aan de beurt om voor van alles en nog wat uitgemaakt te worden.
Die Partij Voor de Vrijheid is namelijk niet meer dagelijks in het nieuws om vreemdelingen met onzinnige argumenten over één kam te scheren.
De veelal kaalgeschoren ventjes met religieus baardje hebben momenteel weinig voedingsbodem aan Geert.
Zielige onderdrukten moesten hun underdogpositie gestalte blijven geven en zochten een ander argument, dat tegelijkertijd niet louter PVV-electoraat aanspreekt.

Nu is dan ook iedere Nederlander, zeker de witte autochtoon, een racist.
Want wij vieren jaarlijks het feest ter ere van de slavernij: Sint-Nicolaas. Op 5 december.
En ook al moet dat ondergronds, ik ga kinderen van nu die dagen van spanning, met uitzicht op snoepgoed en cadeautjes, niet ontnemen.
Want, voor kinderen is het niet méér dan dat.
Door volwassenen worden kinderen bestempeld met Obesitas, ADHD of 'moeilijk opvoedbaar'. En nu dus ook als 'potentieel racistisch'. Zij moeten zich schamen als zij op school aan klasgenootjes vragen wat die in hun schoentje hadden. Zij moeten zich schamen als zij, tussen andere kinderen van iedere kleur, rang en stand in, staan te wachten bij de intocht van Sinterklaas.

Dat kan niet meer. Dat hoeft niet. Kinderen hebben hun spelcomputer en moeten verder niet zeuren.
En wij ? Wij zijn allemaal racisten, zwartenhaters en Islamofoben.
Nou, lieve lezer, ik heb zelf geen kale kop of een ringbaardje, maar ben wel degelijk bekeerd Moslim.
Ik heb echter ook mijn 'roots' en genoot van de spanning, het surprises maken en de sfeer in de stad in deze periode. Van het woord racisme had ik toen nog nooit gehoord.
Nu word ik uitgemaakt voor 'nazaat van een slavendrijver' door een groep mensen met voorouders die naar Nederland kwamen omdat er in hun oorspronkelijke sloppenwijk minder toekomst was dan hier. Want corruptie en ongelijke verdeling van welvaart, vieren hoogtij in hun vaderland dat -verlost van de kolonisator- nu door broeders wordt bestuurd. Met Nederlandse subsidie, dat dan weer wel. Of ik word voor racist uitgemaakt door mensen, wiens voorouders veel geld verdienden aan het doorleveren van ontvoerde landgenoten aan Europeanen met nauwelijks zeewaardige scheepjes.
Maar ja, da's allemaal lang geleden en 'don't mention the war'.

Ooit vroeg ik een rebelse onderdrukte, of zij haar ouders wel eens had gevraagd wat haar ouders in Godsnaam had bezield om hun kind in deze slavernij-adorerende staat, groot te brengen. Terwijl ze wat uit de Oost afkomstige peper op haar gebakken ei strooide, antwoordde ze dat de sociale voorzieningen en de uitkeringen in Nederland toch wel wat beter waren. In dit verwerpelijke land had ze tenminste toekomst.
Los van dit alles vraag ik mij af, wie er nou racistischer is ? Wie er nou mensen over één kam scheert ? En wie van hen zich druk maakt om het oorspronkelijke probleem en zelf eens wat stort op Giro 555 voor arme zwarte kindertjes. Die alleen maar kunnen dromen van snoepgoed en cadeautjes.

Hier wat achtergronden:

Sa'id Vanenburg op Dit denkt Derek: Zwart als roet
Derek Otte op Skunk: Wiedewiedewiet
Eerstkoffie op Republiek Allochtonië: Erg zwart/wit

Frikadelletje bejaard

2011-11-19T01:28:00.004+01:00

Telegraaf, 16 November 2011

Het idee voor het bijzondere gerecht komt van de Amsterdamse kunstenaar Rob Hagenouw. Hij zag hoe rond Schiphol vanwege de vliegveiligheid massaal ganzen worden afgeschoten, maar dat deze dieren eigenlijk nooit op een menukaart belanden. In heel Nederland worden meer dan 100.000 ganzen per jaar afgeschoten. Het merendeel daarvan gaat naar de destructie. Met een beetje geluk komen ze in kattenvoer terecht, en dat is toch wel een heel mager resultaat van dit honderd procent scharrelvlees, vond Hagenouw. "Waarom maken we ze niet nuttig? In Frankrijk staat gans vaak op het menu. Het heeft een stevige wildsmaak."

Dit geniale idee heeft eerstkoffie aan het denken gezet. Eerstkoffie, een door de blogelite doodgenegeerde prutser, opinieverpester en Flevolands kampioen overdekt borduren, nam contact op met Hagenouw voor details over diens plan, voor het delen van zijn netwerk en uitbreiding van het assortiment.
Daarna zullen de Mobiele Euthanasie Klinieken benaderd gaan worden. Eerstkoffie legt uit: "Dit vlees heeft minder wildsmaak maar past desalniettemin uitstekend bij een goed glas rode wijn. Daarnaast is het meestal ook scharrelvlees."
Juist nu bloeien de mooiste gedachten op onder actieve burgers die de overheid kunnen bijstaan in crisistijd. Naast de ganzen weet Nederland ook niet zo goed wat het aanmoet met het enorme overschot aan senioren. Mensen leven steeds gezonder en bereiken daardoor een hogere leeftijd.
Helaas komt ouderdom vaak met gebreken en dit eist haar tol: alsmaar stijgende ziektekosten en méér gezondheidszorg voor BSN's die niets meer bijdragen. Kijk, uiteindelijk zijn we allemaal samen een nummertje op de balans. Het is onze burgerplicht het tekort niet te ver op te laten lopen.
Dat tekort is bijna niet meer goed te maken door de groep werkenden. Dat zijn vaak jongeren die het hardst lijden in de huidige politiek en haar bezuinigingsplannen. Juist ouderen, zeker welgestelde ouderen, worden hier volledig ontzien, terwijl juist zij in de laatste decennia rijkdom konden vergaren uit mazen in de wet die voor de hele samenleving bedoeld waren. Dit leidt tot kritiek en vele politieke partijen vrezen de komende verkiezingen.

Vandaar de aandacht en het support voor mensen die hun leven actief willen beëindigen.
Geschiedenis bewijst dat je beter kunt stoppen op je hoogtepunt, dan dat je al lijdend in een bingozaaltje zit weg te kwijnen.
"Daarom ontvangen wij het idee van eerstkoffie, naast dat van Rob Hagenouw, met open armen. Uit Christelijke barmhartigheid, gecombineerd met de Liberale gedachte van eigen verantwoordelijkheid zullen wij het euthanasiebeleid actiever marketen.
Doel is een beleid dat er op gericht zal zijn een einde aan het leven te maken op 75-jarige leeftijd. Dan heeft men 8 jaar van een pensioen kunnen genieten. Pensioenen kunnen weer gegarandeerd worden. Ook zal er de gemoedsrust zijn dat men de rest van de samenleving niet onnodig belast met bezoekjes aan de huisarts. Nog los van lange verblijven in ziekenhuizen.
'Eerst het zuur, dan het zoet', als ik één van mijn voorgangers mag citeren. Als het beter gaat kan die leeftijd wellicht een jaartje omhoog.
Voor mensen die, indien zij dan in een goede conditie verkeren, wordt een uitzondering gemaakt: hun uitvaartkosten worden vergoed en een beetje as is voor de nabestaanden. In een acceptabele urn van overheidswege. De rest van de resten gaat gecontroleerd naar het verwerkingsbedrijf van eerstkoffie die het door de beste slagers laat verwerken tot vlees dat niet zal misstaan op welke menukaart dan ook." Aldus Edith Schippers, minister van Volksgezondheid. "Natuurlijk kan de bejaaarde ervoor kiezen, ritueel geslacht te worden. Maar dan moet de zorgtoeslag omlaag" haast Schippers toe te voegen.

Nog wat bejaarden.

Ajax. Lekker belangrijk

2011-11-17T19:28:00.002+01:00

Goh. Dacht altijd dat voetbal toch vooral een hobby en een tijdverdrijf was. Een soort spelletje.
Nou, verkeerd gedacht dus...
In Nederland verliezen velen hun baan, op alles wordt gekort en de rest wordt duurder. In Italïe heeft de democratie liggen slapen en nu worden demonstranten onder de nieuwe benkiersregering wakker in een door zichzelf in het zadel geholpen zakenkabinet, waarin grote leider Monti roept 'dit parlement gehuurd te hebben'. Meende dat je daarvoor moest stemmen. Huren kan dus ook.
Natuurlijk is voetbal geen spel. Het is business en het schept werkgelegenheid voor een handjevol spelers die er miljoenen mee verdienen.

Vandaar dan ook dat Johan Cruijff's bestuurscrisis veel belangrijker is dan de credietcrisis, de bancaire crisis of de val van de euro.
Urenlang kan ik op serieuze media zoals Radio 1, het Journaal, Eén Vandaag en Nieuwsuur, luisteren naar de grote Cruijff en al het gekissebis in een voetbalclubje.
Moet dat nu echt zo'n prominente rol innemen ? Dat kan toch in Studio Sport of Voetbal International ? Dat hoeft toch niet de HELE DAG door alle zendtijd heen ?

Het boeit mij persoonlijk niets, voetbal. Natuurlijk keek ook ik Duitsland-Nederland. Da's een spannend wedstrijdje. Maar als het bestuur van Ajax haar zaakjes niet op orde heeft, gaat in het ergste geval de club failliet. Net zoals iedere onderneming dan bankroet zou gaan. Het is verdorie een VOETBALCLUB ! Overal strijden Occupy-bewegingen tegen graaien en verder heeft Iran bijna een nucleair programma voor energieopwekking op Israel laten vallen.
Maar wij laten onze media de hele dag kniezen over een irritatie tussen Cruijff en van Gaal.
Binnen hun hobbyclub.

Waar bleef de creatieve media met journalisten die hun beroep ten gelde maken ? Journalisten die niet meewaaien met de waan van de dag ? Iets waar het journaille overigens de politiek van beschuldigt.
Wanneer gaan programmamakers en netbeheerders niet meer enkel uit van Search Engine Optimalisation en volks spektakel ?

Erg zwart/wit

2011-11-17T02:46:00.002+01:00

In een interview op Radio 1 wordt de spreekster aan de toehoorder geïntroduceerd met "Voor de luisteraars die het niet kunnen zien natuurlijk: Jij bent zwart." De gast verbetert de presentatrice ogenblikkelijk. "Nou, ik heb een bruine huidskleur." Enkele van haar quotes staan mij nog bij.
"Zwarte Piet zou gekleed moeten zijn in een katoenen lap en zou ketenen moeten dragen. Die pofbroek is niet waarheidsgetrouw."
"Het gebeurt nooit maar als Sint Nicolaas in 't land is, word ik voor roetmop, diklip, zwartepiet, nikker en oemfoefoe uitgemaakt. Opeens."
"Het gaat niet om een kinderfeest met cadeautjes. In de psyche van iedere Nederlander zit heimwee naar koloniale slavernij."
Natuurlijk snap ik er niks van en ontwikkel, luisterend naar dit gesprek, een voorbarige, ongefundeerde en uiterst onrechtmatige conclusie:
Cliniclowns, Ronald McDonalds en Pipo zijn leuk ! Maar smink ze niet zwart want dan trap je opeens op tere zieltjes.

Toch kan ik me er wel iets bij voorstellen. Blanken die zich omwille van een jaarlijks feestje zwart schminken, zouden beter bruine schmink kunnen gebruiken om daarmee hun haat jegens de Negermensch te uiten. Want zwart is niet waarheidsgetrouw. Net als de enorme rode fopneus waarmee nietzwartgeschminkte clowns de withuid beledigen, overigens.
De volgende keer als ik op vakantie ga in een donkerdergekleurd land, neem ik een potje witte schmink mee. Om mijn uiterlijke kenmerken te versterken en verder te maginaliseren. Zodat ik volop gebruik kan maken van vooroordelen die ik er bij iedereen in ga wrijven. Ook bij mensen die daar nooit over nadachten. Zelfs bij kindertjes die alleen maar aan lekkers denken. Opeens mag het niet meer van papa en mamma omdat gefrustreerden het opwaardeerden tot 'politiek incorrect'.

Als ik in Egypte, waar ik regelmatig vertoef, uit metrostation Medan Tahrir stap, word ik direct hard geconfronteerd met mijn witte huidskleur, die ik meekreeg uit heimwee naar slavenhandel. Tussen de wachtenden voel ik me bekeken. Om me heen roepend dat ik niet wit ben, maar een blanke huidskleur heb, wendt de meerderheid der kleurlingen haar blik schijnheilig af.
Groepen caramel- tot donkergekleurde reizigers wachten er op een taxi. Die taxi rijdt hele groepen van die wachtenden voorbij, om recht voor mijn bleke neus halt te houden. De vriendelijke chauffeur opent de deur voor me en stopt mijn bagage in de koffer.
Na het korte ritje naar Zamalek mag ik vervolgens mijn blanke vermogen bij hem achterlaten. Het twintigvoudige bedrag van wat hij ooit aan een getinte zou vragen. Ik voel me zwaar gediscrimineerd. Het gaat de taxichauffeur om zijn minderwaardige houding jegens mijn witte kleur. De metro, het asfalt en zijn taxi zijn hem door de strot geduwd door zjjn koloniale overheerser. De psyche van de onderdrukking zit nou eenmaal in alle 70 miljoen Egyptenaren. Allemaal.

Omdat ik -als witte- ook niet speciaal uitblink in één of ander talent, besluit ik vanaf nu om alles wat niet direct lukt, te wijten aan mijn andere huidskleur.
Ik ga alle tradities en gebruikeljke feestjes een discriminatoir stempeltje geven.

Nog wat racistisch gezemel:
Sint Nicolaas. Theoloog of slavendrijver ?

Dit stuk verscheen eerder op

Richard die er niet was

2011-11-13T00:55:00.001+01:00

We kennen elkaar al van school en je hebt het, in fragmenten, al honderd keer gehoord, mijn verhaal. Want je was er vaak bij. Nou ja, you know. Maar ik wil het je nu nog eens vertellen. Zodat je weet dat ik het niet verzon. Maar vooral om het nooit te vergeten. Zo op het laatst probeer ik dat wat ik net hoorde, er in te plaatsen. Proberen... Hij staart naar het plafond.

Richard klinkt mat maar de verandering van toon in zijn stem maakt het theatraal. Zijn vriendin liep zojuist met make-up bespoelde wangen de kamer uit en zei me dat hij me wil spreken. "Wist jij dit allemaal ?" Ze knijpt hard in mijn bovenarm en kijkt me strak aan. "Wat heb ik godverdomme aan een jacht in Zuid-Frankrijk met een heli er op? Ben daar één keer geweest, alléén !" Ik richt mijn blik laf naar benden en pak de hand die mijn arm vasthoudt. De koude hand glipt uit de mijne terwijl ze snikkend wegloopt.

Ik loop Richard's kamer in. Die lijkt op een dure suite van een klasse-hotel. Een half jaar geleden vertelde de arts Richard dat hij nog ongeveer drie maanden had. Hij is taai maar nu is het op.

Koffie, het is mooi geweest. Ik ben groot geworden en heb alles wat ik ooit durfde te dromen. Als ik het over zou kunnen doen, zou ik het laten. Zou fijn in mijn rijtjeshuis blijven wonen. "Mo money, mo problems". Richard grijnst. Ik hoop dat ik Notorious B.I.G 'daar' zal ontmoeten. Een wijs man. Had ik maar geluisterd.
"Vertel me wat je me wilde vertellen, Richard." Nee koffie, laat ook maar. Jij weet het en ik vertelde net alles aan Demi. Zij weet alles. Ook dat jij de enige was die me steeds de roltrap naar de bovenwereld wees. En dat je soms even met me mee ging stappen, daar beneden. Ik wil jou die Quatroporte geven. Die staat meer bij jou dan bij mij. In het zekeringkastje zit een zakje met diamanten. Je hoeft nooit meer te werken, maatje, je familie ook niet. Hij kijkt me aan en knipoogt. Dat ken ik van hem. Maar bij mijn goede vriend kan er nu nauwelijks nog een lachje af. Ik concludeer dat het ernst is, nu.

Als je straks gaat, weet alleen God of ik je nog een keer levend zal zien. Dat is niet erg, daar heb ik vrede mee. Maar daarom wil ik je één ding zeggen. Iets belangrijks. Het lijkt simpel maar mensen vergeten het. Zoals ik dat dus ook vergat. Beloof me dat je het in je oren knoopt, pik. "Ik luister, maatje" antwoord ik.
Veel mensen zijn jaloers op me, want ik heb alles. Had alles, verbetert hij zichzelf cynisch. Demi ook. Vier creditcards, een chauffeur en een coach voor whatever. Toen ze net bij me was heb ik iets geleerd uit wat ze me vertelde. Ik dacht dat ik alles was en alles had. Ze vertelde me dat ze me gemist heeft zolang wij elkaar kennen. Dat ze Rolexen in de kliko heeft gegooid, ik stuurde later het zoveelste cadeautje per post. Of ik iets niet begrepen had, zei ze net. Kijk, koffie, haar tranen met mascara liggen hier nog op mijn laken. Demi wilde mij, koffie, maar ik was er niet. Nu ga ik zometeen de pijp uit. Zit Demi met een overvloed aan spullen, boten, auto's en huizen. Die haar aan mij doen denken. Mij, die ze nooit had. Haar Richard, die er niet was.
Moet ik dit verdomme nu nog leren, koffie ? Nu ik het niet meer goed kan maken ?
Ik pak Richard's hand. Ik sta op en kus zijn voorhoofd. "Dag maatje" zeg ik. "Ik zal het niet vergeten".

Buiten Richard's kamer tref ik Demi weer. We kijken elkaar aan. In stilte. Minuten lijkt het wel. Als er weer een traan in haar ooghoek opduikt, voel ik begrip.
"We gaan gewoon even op straat een espresso drinken, Demi. Dat kan best even. Richard redt het og wel een kwartiertje".
Ze pakt mijn arm terwijl ik op het knopje van de lift duw.

"You don't know what you miss untill it's gone" Ken je die, koffie ? "Ja, Ries." Dat is niet te vergelijken met de pijn van weten dat je iets hebt, maar het nooit tegen je aan kunnen voelen. De rest is klatergoud, koffie. Ik waarschuw je. Ik leer het te laat maar ik vertel het jou.
"Knoop het in je oren" spookt door mijn hoofd.
Ik start Richard's Maserati. Ik wil naar huis. Bij iemand zijn.

Beurskrach en boompjes planten

2011-11-09T16:30:00.020+01:00

"Ik zal je vertellen wanneer de beste tijd is om een boom te planten. Als je het wilt horen, jongeman." De oosterse man -waarschijnlijk bezoeker een event in de Jaarbeurs- zit naast me op een bankje. De serveerster brengt me een kop koffie en voor mijn toevalllige gespreksgenoot een groene thee.
"De beste tijd om een boom te planten is honderd jaar geleden". Ik moet even nadenken. "Dat is een gezegde uit de tijd dat Chinezen nog wijs waren" vervolgt hij. "Maar zelfs voordat wij dat deden, verloren jullie je geduld aan geld, hebzucht en macht. Karakter vormen lukt tot het vierde levensjaar van een kind. Dus voor een omwenteling in het denken is het te laat. Dit systeem veranderen we niet meer. Alleen een moordende epidemie, of een oorlog is de oplossing, zou je al een oplossing wensen".
Ik steek een Camel Natural op en roer in mijn espresso terwijl ik die zwart drink. Ik besluit stil te zijn en te luisteren naar zijn monoloog:

Of het nu om kapitalisme, communisme, of om een dicattuur gaat, geen enkel systeem kan zich wapenen tegen eenzijdige uitbuiting van manco's in dat systeem. In de dagelijkse praktijk moet men terugvallen op gezond verstand en op de verhouding onderling, van mensen die in dat systeem functioneren.
In het kapitalisme dat we nu kennen, is die factor 'mens' nagenoeg uitgeschakeld. De markt, of minder politiek correct; geld, is de eminente factor. Geld bepaalt, ook in een democratie, wie er uiteindelijk gekozen wordt om het land te regeren.
Zo is er de laatste tijd een hang naar 'rechts' om de welvaart die door links en rechts werd opgebouwd, te handhaven. Sterk leiderschap en daadkracht is nodig. Immigranten moeten weg. Want die kwamen hier enkel uit economisch belang, of we haalden ze zelf hierheen, uit economisch belang. Ook uit economisch belang schoolden we ze niet maar lieten we ze alleen belasting betalen. Omwille van een sterke balans en weinig begrotingstekort. Nu de onderbuik vindt dat ze moeten opkrassen, kan dat niet omdat zij rechten van een systeem verwierven, door er aan bij te dragen. Tevens uit economisch belang en om een -door de vrije markt- opgeroepen noodzaak voor efficiency, werd alles dat geld kost wegbezuinigd of verkocht.
Ouderen slijten hun laatste dagen troosteloos in bejaardenfabrieken. Verplegend personeel is er niet. Iedereen is manager en voor het salaris van een verplegende kun je je bed niet uitkomen.
Maar, de werkloosheid is relatief laag in vergelijk met andere lidstaten. Het gaat slecht, maar het gaat goed. En natuurlijk moet het beter. Méér. Met je redelijke baan en wat geld achter de hand, besluit je dan ook je spaargeld aan een IJslandse bank toe te vertrouwen. Meer risico maar ook meer rente. Hebberigheid wint het van logica. Dit systeem heeft dat denken zo hard aangewakkerd, dat het geen andere kans ziet, dan dat gedachtengoed in stand te houden. Aldus werden de hebberds gecompenseerd na het stranden van Icesave. Via onder andere het salaris van de verpleger die uw moeder moet wassen in het verzorgingstehuis. Ach, u bent de hond die er met het been vandoor gaat.

Voor degenen die niet spijbelden tijdens geschiedenis, zal het kwartje vallen zonder dat ik verder vertel.
Keer op keer hebben vergelijkbare situaties geleid tot enorme inflatie en het omvallen van systemen die onfeilbaar leken. Als een kaartenhuis viel het ineen en van het mooie tweeverdienersinkomen konden de kinderen allang geen gebruik van kinderopvang meer maken. Dat dubbele inkomen is net genoeg om etenswaren te halen, uw hypotheek te voldoen en uw auto vol te gooien met brandstof. Of om uw abonnement voor het met uw belastingcenten betaalde openbaar vervoer te betalen. Terwijl de marktpartij die het kocht, nu winst over u moet maken. Dat laatste, die chipkaart of die tank benzine, zou u graag laten schieten, ware het niet dat u naar de baas moet op kantoor.
Maar, we leven in een volledig efficient systeem en ach, zo erg is het toch niet ? Elders heeft men het veel erger. Daar hoopt men op betere tijden terwijl u hier al blij bent met gereguleerde afbraak.

Toch piekert u 's avonds wel eens over het feit of men dit nou bedoelde met welvaart en vrijheid, nietwaar ? Want welvarend is het niet meer voor uw gevoel en men is nog lang niet klaar met het afbreken van de verzorgingsstaat. Voor de voorgespiegelde vrijheid is geen ruimte in dit systeem. Met het individualistische karakter ervan, zijn veel regels noodzakelijk. En een politiemacht die u trefzeker aanpakt op foutparkeren. Die politie dient haar burgers 'een gevoel van veiligheid' te geven. Een gevoel. De rest moet u zelf doen want er is geen geld meer. Tenminste niet als we het begrotingstekort beperkt willen houden. Zodat we landen als Griekenland, Portugal en Ierland kunnen bijstaan met belastinggeld. En straks Italië. Om de euro te redden, die slechts speculanten van onbegrensde rijkdom voorzag.

Landen die er een potje van maakten. En gered werden. Door ons en anderen.
Met een schop geld uit de ruimen van een zinkend schip.
Misschien moeten we ouderen uit de megastal halen. Lekker laten scharrelen op hun oude dag. Mensen laten trouwen met hun geliefde, ook al heeft die een andere kleur. Kinderen weer kwalitatief onderwijs geven, met ruimte voor schoolreisjes naar kastelen. Ze laten voorlezen door leerkrachten in plaats van door voorleesmoeders die geen tijd meer hebben voor mantelzorg.
Haal juist nu uit de begroting wat er in zit. Want je kan beter flink failliet gaan dan een beetje bankroet.
En daarna worden we toch geholpen met een steunfonds.
Of niet.
Ook graaiers en speculanten zullen zien dat enorme bedragen niets betekenen wanneer geld geen betekenis meer heeft. Herinner jij je nog de Beurskrach ? Dat was ver voor jouw tijd denk ik. Luister dan verder. Juist na die komende klap wordt de uitgeschakelde factor in dit systeem weer belangrijk; de mens, zijn redeneringsvermogen en zijn creativiteit. Niet als door enkelen uitgebuitte parasiet in een systeem dat slechts voor enkelen effectief is en grote wonden achterlaat voor velen. Dat was nooit de bedoeling. Dat werkt dus niet.

"Laten we de rekening vragen aan het efficiente stuk gereedchap met Burgerservicenummer, dat ons even terug voorzag van omzetgenererende consumptie. Diens manager moet aan het eind van de dag statistiekjes produceren voor zijn baas. Zodat die zijn meerdere kan overtuigen van het belang van de cursus 'loslaten' die hij graag wil volgen bij een bedrijf dat het 'maximale uit uw workforce' belooft en zo haar aandeelhouders dividend kan uitkeren.
Een zinkend schip, jongeman, haal er uit wat er nog te redden valt. Laat het slechte achter in een mooi zeemansgraf. Door nu goud uit het ruim te scheppen om het in een ander schip te gooien, blijf je slechts iets langer drijven. Gegroet en tot ziens."
Ik mag de rekening voldoen. Met liefde overigens. Ook de Chinezen hapten nog niet op het Europese aas. Maar het zaadje is in de grond gestopt. Geduld is alles wat rest.

De Tweede Wereldoorlog is voorbij !
Schuldencrisis. Tijd voor een nieuwe munt
Papandreou verliet de Europa

Papandreou verliet de Europa

2011-11-08T03:17:00.003+01:00

De aflossingsvrije hypotheek... Sorry

2011-11-02T14:39:00.007+01:00

Met verbazing over de lange stilte, kon ik vandaag bankpresident Klaas Knot op het radio één journaal horen. In een wanhopige poging onder de chantage van mij en andere consumenten uit te komen, heeft hij dan nu de publiciteit gezocht.
Waarschijnlijk werd dwingelandje eerstkoffie hem teveel en wilde hij maatregelen nemen om zijn zwaar gestrafte branche van de ondergang te redden:

"De Nederlandsche Bank wil dat er een eind komt aan aflossingsvrije hypotheken. We blijven te lang met te hoge schulden zitten. Aflossingsvrije hypotheken zijn al jarenlang aantrekkelijk omdat de maandelijkse lasten ervan lager zijn omdat je niks aflost. In feite is de bank dus de eigenaar. En door de schuldencrisis en de problemen op de huizenmarkt wordt dit een steeds groter risico voor zowel huishoudens als banken. Zorgelijk vindt bankpresident Klaas Knot."

Kan me nog goed herinneren dat ik op het kantoor van mijn bank ontvangen werd met alle egards. Of ik plaats wilde nemen, niet aan een balie, maar op kantoor ! Er werd mij koffie van een redelijke kwaliteit aangeboden. Met een koekje.

Ik had een huis gekocht en stapte naar de bank. Omdat banken leningen verstrekken, die zij 'hypotheek' noemen omdat dat minder vies klinkt.

Genietend van mijn koffie, kwam de hooggehakte assistente ons nog een asbak brengen voor mijn sigaret en voor de sigaar van de directeur.

"Joh, dat huis van mij is na twintig jaar zoveel in waarde gestegen, dat ik daarmee tegen die tijd makkelijk mijn lening kan aflossen. Door de overwaarde zal ik zelfs geld overhouden. Mijn lasten zullen de hele looptijd gelijk blijven en jaarlijks kan ik van een evenhoog belastingvoordeel genieten."
De bankdirecteur vond het een slim idee, vroeg zich af hoe ik zo'n geniaal idee had bedacht en nam zijn pen om mijn idee op de achterkant van zijn sigarendoos te berekenen.
"Geniaal, koffie. Wij als bank zouden hier nooit opgekomen zijn. Wij zijn er nou eenmaal, om zowel in goede- als in slechte tijden, zoveel mogelijk geld uit u te trekken. Om te graaien met hoog risico, waarna overheid en belastingbetaler ons gegok met uw geld weer zullen veiligstellen."

Ik knik. Ik vraag hem de mooie assistente te roepen om mij van nog een koffie te voorzien.
Als hij terugkomt op kantoor heeft hij een soort contract bij zich, wat ik mag ondertekenen.
Natuurlijk wil de bank u van dienst zijn en van de meest gunstige voorwaarden voorzien. We zijn een dienstverlenende instelling en uw goede koers is ons belang. Hoop dat u zich realiseert, dat u -met uw voorstel- niets aflost en de bank opzadelt met een enorme luchtel, die ergens in 2009 zal klappen.
"Men zal schande over u spreken wanneer banken weer gaan mekkeren in de media, omdat u ze dwong een aflossingsvrije hypotheek te verstrekken."

Ik realiseer mij dat banken met deze constructie vele hypotheken kunnen verkopen, gebruikmakend van legale wettelijke manco's. Ze zullen iedereen die het wil, zo'n ding voorstellen en klanten mijn argumenten aansmeren als gegronde reden. Als het misgaat zal men mij ervan beschuldigen dat ik hebberig ben en niets wil aflossen. En dat de bank daar niets aan kan doen. "De klant is koning en wij gaan wel weer bij een minister bedelen om steun, nadat we eerst met uw idee onze zakken vulden."
Tekent u hier maar, meneer koffie.

Laat mij gelijk van de mogelijkheid gebruik maken om tegen u als bank, en tegen de consument in het algemeen, een welgemeend 'sorry' te zeggen. Het is nooit mijn bedoeling geweest, banken te dwingen en een kredietcrisis te veroorzaken. Sorry.

Shannon, Femke en ik

2011-10-30T11:21:00.005+01:00

"Let the music play" staat op repeat en komt luid uit de speakers. Omdat het kan, nu en hier. De meesten in het gebouw zijn weg en bovendien is het goed geïsoleerd. Als ik naar de badkamer loop, kan ik mijn blik over het Ij bij avond laten glijden. Adembenemend, met al die lampjes.
Nieuwsgierig snuffel ik door haar spullen, parfums en make-up.
Zie dat haar stempelkaart van de Brazilian Wax-salon bijna vol is.
Een half jaar terug zou ik dit nooit achter deze mooie vrouw gezocht hebben, als fervent Frankrijk-ganger, die rijk belezen is en graag nog een rood wijntje drinkt met de oppas.

Haar vertrek uit de politiek en het succesvol inwerken van Jolande, hebben veel druk weggenomen en dat heeft haar goed gedaan. Haar huid is egaal, glad en glimt als satijn.
Een warme, boeiende gesprekspartner die me al vele sfeervolle avonden gaf.
Haar voorkeuren en de sublieme verleidingsmanouvres die zij aan de dag legt om haar doel te bereiken, deden mij stijf staan van extase.

Inmiddels ben ik daarmee vertrouwd en geniet ik volop van haar stijlvolle ondeugendheid. Zeker nu ze zich wat vrijer, zonder media, kan bewegen.

Eindelijk. De bel. Via de intercom zie ik haar in de hal staan. Blauw mantelpak en hoge hakken. Ze stift haar lippen in het glaasje waardoorheen de camera een klassieke, sexy gestalte aan me toont.
Ik tril van de komende sensatie.
Met de knop open ik de entree beneden. Snel nog even naar de badkamer. In de spiegel zie ik dat m'n piercings door mijn topje heen naar voren priemen. Even wrijf ik erover maar dat helpt natuurlijk niet. Een gewoonte geworden, denk ik. Ze staan en de aanraking laat ze tintelen. Spuit nog snel even wat van haar parfum op en hoor nu de deurbel boven gaan.
Haar lippen zijn vochtig en ze kijkt me diep in mijn ogen. Man, man, man wat is zij mooi. Dag Femke, begroet ik haar. Dag schoonheid, antwoordt ze. "Heb je het koud ?" Ze glimlacht. "Die juwelen accentueren je knopjes nogal, schatje. Je weet hoe spannend ik dat vind, hè ?"
Haar blik wendt zich van me af terwijl ze haar Blackberry aanneemt. "Nee, lieverd. Ja, het was een mooi congres. Er staat eten in de koelkast en een flesje wijn op het aanrecht. Nou, ik ga nog even stappen met de oppas en de kids zijn bij mijn moeder. Ja, die oppas. Die mooie, ja. Zij is er al. Ja... Droom lekker verder. Kus en tot morgen !"
Ze stopt de telefoon terug in haar tas. "Ik heb 'm op stil gezet, liefje. Ga je goed op me passen, vannacht ?" Haar ogen fonkelen, bijna kwaadaardig.
Mevrouw Halsema, eh, Femke, hoor ik mezelf stamelen... Let the music play, zingt Shannon.

Senseo of koffie ?

2011-10-25T09:31:00.020+02:00

Het moet even. Dit blogje. Voorlichting. Onwetendheid versus massive marketing. En dat in Nederland, waar de mentaliteit nou eenmaal 'liever veel dan goed' is.
Allemaal aan de Senseo. Makkelijk en snel. Of de hele dag 'koffie' uit de kantoor-bacteriekweek.

Koffie is niet vies en je hoeft er niet misselijk van te worden. Een goed gemaakte espresso heeft geen suiker en melk nodig. In een mooie wijn doe je ook geen suiker en melk om de wansmaak te camoufleren.
Een mooie espresso is licht stroperig van zichzelf en glijdt als zodanig je keel in. Als een bonbon. Afhankelijk van de koffiesoort zoetig of met een bittertje. Kruidig kan ook.
Maar niet zuur en scherp. Doe je er toch melk in, dan moet die koffie niet grijs uitslaan. Dan drink je ouwe prut.
Koffieautomaten op kantoor worden vaak slecht gereinigd en als je aan de binnenkant van zo'n ding kijkt, lijkt het op het volkstuintje van opa. Groen dus.

Paar tips:

De Senseo is makkelijk, en als je 's ochtends haast hebt, kan ik me voorstellen dat je geen complete Barista-procedure wilt volgen alvorens je je met je leasehok in de file begeeft.
Maak je Senseo iedere dag schoon, spoel hem goed na als je er een kop 'koffie' mee gemaakt hebt.

In plaats van afvalkoffie met proteïnen die voor het 'schuimlaagje' moeten zorgen, zou je er ook betere koffie in kunnen doen. Bij de Albert Heijn kan je ook pads van Lavazza kopen. Italiaanse, echte koffie.
Met het zetten op de Senseo-manier krijg je nooit de cremalaag op je koffie, die een espresso heeft. Daar is de druk te laag voor en het zetproces te kort. De Senseo-schuimlaag wordt gevormd door eiwitten in de koffiepad, die schuim vormen in contact met water. Dat is wat anders dan cappuccino, waar schuim komt van gestoomde, volle melk. Niet ideaal dus, ook niet met Lavazza pads.

Die kantoorautomaat zou ik sowieso mijden. Zo lief vindt je baas je niet. Daar gaat goedkope koffie in en de soep, choco en melk gaan door hetzelfde pijpje. Het water is niet heet genoeg en staat de hele dag lauw te zijn in een reservoir. Koffieresten en vochtig melkpoeder zijn ideaal voor de meest exotische schimmelsoorten.

Natuurlijk heb ik makkelijk praten met de zelf-uitgezochte koffiesoorten van Caruso Luxury en een top-notch machine om mijn bakkie te maken.
Maar het kan ook goed en low-budget. Zelfs als je zou willen experimenteren met koffies, zou ik beginnen met een cafetière van bijvoorbeeld Bodum.
Fijn om thuis van een verse filterkoffie te genieten. Maar zeker ook op je werk. Het ding heeft geen stekker nodig en is compact. Op je werk is vaak al een waterkoker en anders neem je die een keer mee.
Helemaal mooi is het om een eenvoudige bonenmaler te kopen en koffiebonen te gebruiken. Dan is het al een stuk verser. De maling voor in de cafetière is vrij grof. Vergt een simpeler maler dan voor espresso. Bewaar koffiebonen koel en donker.
De ideale watertemperatuur om koffie mee te zetten is 96 graden. Giet dus geen kokend water op koffie maar laat het een paar tellen afkoelen. Koffie die bitter of zuur smaakt, is te heet gestookt en verbrand.

Vul de cafetière met koffie en schenk het water op. Niet roeren, gewoon even laten trekken. Minuutje of drie. Stelregel is een schep voor twee kopjes. Maar dat is afhankelijk van je smaak. Experimenteren. Dan langzaam het zeefje er door duwen. De ruimte vult zich al met koffiegeur. "Het aroma komt je tegemoet."
Wordt steeds drukker rond jouw bureau.
Wen aan de koffie. Proef hem (eerst) zonder toevoegingen. Dan kun je een voorkeur voor een bepaalde soort ontwikkelen. En verschillen ervaren van land, grond en branding.
Verfijn je Sonja Bakker- of Dokter Frank-dieet en bedenk je eens, hoeveel klonten suiker je dagelijks op eet.
Koffie is een mooi, natuurlijk product. Trap niet in de decaf-ellende. Dit was een marketing-gadget. Onderzoek heeft nooit hard kunnen maken dat koffie, of caffeine lijdt tot hartklachten of hoge bloeddruk. Bij normaal gebruik.
Drink het niet te laat op de avond als het je slaap verstoort. Koffie hoort geen verplichte 'gezelligheidsdrank' te zijn. Maar een geneugte. Vergt wat liefde en toewijding, zoals alle mooie dingen in het leven. Als je de smaak te pakken hebt, kun je altijd nog mooie machines met een E61-drukgroep gaan aanschaffen. Bovenstaande oplossing kost een paar tientjes en kan evenzogoede koffie opleveren. Enjoy.

Schuldencrisis. Tijd voor een nieuwe munt

2011-10-24T20:34:00.011+02:00

Rutte heeft zich maar toegelegd op Lingo (het buitenwebse Wordfeud) want zijn plannetje voor Eurocommissarissen werd weggewuifd. Volgens Lucille Werner kan hij "goed schrijven en lezen". Krijgt de @MinPres nog ergens aandacht.
Ondertussen groeit de benodigde hoeveelheid geld, benodigd voor het steunfonds, dagelijks. Nog voordat de volgende top plaatsvindt, laat een persbericht u en mij weten dat Griekenland nog 440 miljard nodig heeft om niet failliet te gaan. Hoe krijgt zo'n land het voor elkaar zoveel schuld te maken ? Als u failliet gaat wordt uw huis onder uw gat vandaan geveild voor een prikkie. Niemand zal u steunfondsen voor die twee ton, terwijl de bank die u uit uw huis zette, de crisis heeft veroorzaakt.

In de media waarschuwen de experts dat u straks 'vanzelf niet meer kunt pinnen'. Frankrijk dreigt haar Triple-A al te verliezen en het blijft gonzen van paniekzaaiende geruchten. Het is gewoon tijd voor einde Euro.
Want de Griekse schulden kan men toch niet voldoen.
Grote beleggers speculeren op faillissementen.
Maar ook hun winst zal smelten als ijs in de zon. Duidelijk, ondanks alle reddingsmooipraterij moet de Euro er aan. Zodat een nieuwe munt ons salaris voor de tweede maal kan halveren.
Anders kunnen 'we' de lagelonenlanden nooit te lijf.

Vroeger regelde een landsbank de valutaschommelingen. En hoorde je daar als argeloze burger niets van. Sinds gegraai, kortzichtig 'snel geld' en speculatie gaat het met kruiwagens miljarden. Gokfeestjes der banken worden aangevuld met belastinggeld. Pensioenen zijn niet meer zeker en 'om paniek te voorkomen' kunt u straks niet meer bij uw geld. Zoals bijna failliete ondernemingen vaak nog even hardware bestellen die nooit betaald zal worden. Zo houdt de bank met een smoes uw geld vast.
Haal het er af. En ja, het zal weinig meer waard zijn met de komende inflatie nadat landen omvallen. Maar u heeft er dan de beschikking over. In plaats van een 'Sorry Sukkel" op een pinautomaat. Kunt u voor uw 10.000 Euro misschien nog een keer boodschappen doen.

Reclame Campagne Ministerie !

2011-10-21T15:22:00.025+02:00

Dit najaar start het Ministerie van Landbouw, Natuur, Broodbeleg en Voedselkwaliteit (LNBV) een landelijke campagne met commercials om de boer een hart onder de riem te steken en de burger bewust te maken van het belang van Agrarische Landbouw Agricultuur. Hieronder kunt u de serie posters zien, die voortborduurt op het succesvolle 'melk is goed voor elk'-thema:

Er moet méér landgebouwd worden. Aldus minister De Jager. "Zeker in tijden van economische malaise zal er gelandbouwd moeten worden om Nederland weer de grote landbouwnatie te maken die het ooit was."

Khaddafi. Hij leeft voort

2011-10-20T18:37:00.014+02:00

Nee mensen, ik ben niet dood. Ik was niet op de vlucht toen ik in mijn rug geschoten werd.
De rebellen maanden mijn dubbelganger zo stil mogelijk te liggen voor de foto. De revolutie moest natuurlijk een succesje tonen aan het Westen, waar burgers met het crisis-excuus uitgeknepen worden.
Dat deed hij goed, hoewel de oplettende journalist -als die al bestaat tegenwoordig- kon zien dat zijn neusvleugels bewogen toen men 'het lijk' respectloos beschampte.

Op de grote stations zie ik politici oprecht blij zijn dat ik weg ben. Herinner me ook hoe diezelfde politici mijn hand schudden, nadat ze in mijn tent met muntthee een mooie deal beklonken.
De States hebben weer een freedomhater om zeep geholpen. Ze brachten democratie en vrede. Om het niet al te duidelijk te laten worden, lieten ze ditmaal de Nato het vuile werk doen.
Datzelfde vredelievende koppel der democratie doet in Syrië helemaal niks. maar daar zit dan ook geen olie in de grond en het ligt wat dicht bij Israel.

Ooit schold ik de Verenigde Naties toe op haar vergadering. Over het feit dat 'verenigd' daar slechts de zeggenschap van enkele grootmachten inhoudt. Iedereen was het met me eens maar niemand zei dat natuurlijk.
Want zolang Coca Cola die landen ingaat en de olie er uit, kan men beter zijn mond houden. Anders laten de belanghebbenden weer een vliegtuig boven Lockerbie exploderen, of vliegen ze uw Trade Center een verdieping naar beneden.

Natuurlijk ben ik een lastig mannetje. Ik hoef gewoon geen stropdas te dragen om volledig ingeburgerde kinderen terug de zandbak in te sturen. Gastarbeiders met een andere kleur waren hier niet alleen op papier welkom en werden niet stelselmatig weggepest. Mijn vrouwelijke lijfwachten hadden hetzelfde salaris als de mannetjes.
Ik deed ook stoute dingen maar ik verkocht dat niet met gekunstelde smoesjes aan kiezers 'in een democratie'.

Maar, eerlijk is eerlijk. Het Westen overwon. De gratis zorg, onderwijs en maandelijkse olie-uitkering die ik het volk gaf, zullen plaats maken voor brood van 2 euro, flesjes frisdrrank van slechte kwaliteit voor veel geld, obesitas en suikerziekte.
Benzine zal 2 euro de liter gaan kosten en de nieuwe huizen die ik alle onderdanen gesubsidieerd verstrekte, zullen onbetaalbaar worden in de zelfregulerende vrije markt.

Ik ging strijdend ten onder. Of ik nou nog leef, of niet. U kunt Libië opbouwen met malls en McDrives. Middels miljarden die voor u bewaard werden op onder andere Nederlandse banken. Die juichen dan ook niet, nu zij die gelden moeten opgeven.
Ach mensen, treur niet. Ik red me wel. Ik ben niet weggelopen.
Het Westerse circus met haar eenzijdige propaganda nam een loopje met u. Niet met mij.
Ik groet u,
Muammar Qaddhafi.

Meer Gaddafi.

Muiderslot, kelders en kuysheydt

2011-10-18T12:55:00.004+02:00

Vanuyt den toorenkaemer kyk ick uyt over in laeghangende mist gehulde landeryen welck het slot omgeeven. Ick doop den gansenveer in inckt om het eynde van dit verslag op te teekenen. De lange reys over de groote rivieren sal my weeckenlang scheyden van dit huys. Om uyteyndelyk myn compaen in slot Loevensteyn met een besoeck te vereeren.

Muiderslot. Op het midden tussen Amersfoort en Almere. Daarom heeft ze hier met me afgesproken. Deze ontmoeting hing al een tijdje in de lucht. Dit kasteel laat een verleden zien waarin alles nog groots, mooi en trots was en is in die hoedanigheid schijnbaar een uitstekende plek om je vorige weer te zien.
Voor mij persoonlijk boden de telefoongesprekken uit het recente verleden voldoende terugblik op iets dat ook mooi was, ooit. Voor haar niet en ik heb me voorbereid op een weerzien waarin zal blijken hoe mooi ze ook is, zonder mij. Hoe gelukkig en voldaan. Haar vriendje moest plaatsmaken voor een vriendinnetje en natuurlijk moet ik zien hoe die relatie haar doet opblooien.

Op den oghtend van vertrek kan ick de paerden in de stallen trapp'len hooren ende briesen. Zy voelen het uytje aenkoomen. Ick hys meselve in den maliënkolder, opdat dese het teveel aen onheyl afweeren sal. In het rammelende schildt teeghen onseeckerheyd begeef ick me naer de vertrekken myner schoone jonge deerne. De hofdaemes hebben haer sojuyst in de kuysheydtsgordel geholpen, nadat zy haer intieme deelen gereynigd ende ontdaen hebben van behaeringh. Volghens gebruyck mag ick haer kuysheyd beseeghelen om daerna de sleutel by my te steecken. Die gordel geeft haer vanzelvespreekend het noodige ongemack. Maer, zoals myn maliënkolder, zal hy haer ook teeghen onheyl van buytenaf beschermen. Het vleesch is swack ende meenig voorgaende vrouw gebruykte myn lange afweesigheydt om een eynde aen de eghtelyke verbintenis te maecken middels ooverspel. Met- of sonder dat doel vooraf te hebben bepaeld. Voor bepaelde tydt. Of definijtyef.

Ik zie mijn ex op de ophaalbrug staan. Als ze me ziet, loopt ze snel op me af en kust me op mijn mond terwijl ze me omhelst. Lijkt minuten te duren en ik open m'n mond als haar tong mijn lippen betast. Ik voel het warme stuk vlees diep naar binnen gaan. Dag schatje, klinkt het als ze klaar is. Nou, jij ook hallo, antwoord ik. Wat een welkom. Ze kijkt me aan en lacht.
De dag is zonovergoten en we wandelen wat rond door de tuinen en over de kasteelmuren. We praten weinig, zoals ons gewoon is.
Het mooi onderhouden gebouw is de entreeprijs waard. Dit stuk verleden vergt enkel geld om de tand des tijds in volle glorie te kunnen doorstaan. Na de torenroute besluit ze met me af te dalen in de kelders. In de donkere ruimtes en op de stijle trappen houdt ze mijn hand stevig vast. Schatje, hoe zou je het vinden als ik hier naakt aan die kettingen lag ? Zou je mij verkrachten ? Ik denk kort na. Zou het verkrachting genoemd mogen worden, schoonheid ?
Maar dat denk ik. Ze kijkt me aan. In de -van kunstlicht voorziene- toorts aan de muur zie ik haar knipoog terwijl haar tong kort langs haar lippen gaat.
Weet je partner van onze ontmoeting ? Nee, zegt ze en verder blijft het stil. Weer buiten gekomen wandelen we als een verliefd stel, arm in arm, terug naar onze auto's.
Dat was fijn om je weer te zien. Ik ben blij dat het met jou ook goed is. Mag ik nog even bij je in de auto zitten ? Kunnen we nog even samen een sigaretje roken. Zoals vroeger. Ik open de deur en haal mijn jas van de voorstoel.
We roken de sigaret in stilte op. Ik kijk haar aan. Ze is mooi en ze straalt. Haar ogen twinkelen. Ik geniet van het geflirt en voel dat dat mij zou moeten verbazen, als de relatie met haar vriendin haar zo doet opleven.
Waarom zijn wij eigenlijk exen, vraag ik. Ze draait haar hoofd en kijkt me indringend aan. Omdat wij niet praten, lieverd. Wat ik net in de kelders tegen je zei, daar bleef het meestal bij. Wat jij en ik hadden was vooral lust. Jij geilt op mijn tieten, mijn slanke nek en lange benen. Mijn ogen, lippen en stijle haar lieten je verliefd op me worden. Ik viel voor jou omdat je een boefje bent. Met je schalkse bruine kijkers en je mooie lach na een glad praatje. In bed was ik je prinses, daarbuiten statusartikel en vechtgenote.
Mijn vriendinnetje biedt me geestelijk veel meer. Voor hetgeen zij me inhoudelijk niet kan bieden, heb ik jou nog als speelgoedje, met je goedvinden.
Ik voel geen behoefte om te reageren op haar vertekende beeld van de werkelijkheid.
Inmiddels zit zij op haar knieëen bij me op de stoel en schuift haar joggingbroek langzaam van haar heupen. Ik zoek de schakelaar voor de rugleuning en vergeet onmiddelijk wat ze zojuist vertelde. Focus me op haar gewaxte venusheuvel. Haar gleufje glinstert en ik kan niet wachten tot ze de knopen van mijn jeans los gemaakt heeft.
Want, zegt ze, ik weet inmiddels ook dat een stuk trillend plastic geen alternatief is voor een vertrouwd, warm speeltje in mij. Ze kust me op mijn voorhoofd en ik voel dat haar leegte het begin van het warme speeltje gevonden heeft.
Wellicht uit privacy-overwegingen zijn de autoruiten inmiddels bijna helemaal beslagen. Niet gehinderd door haar ongetwijfeld mooie karakter, laat ik haar innerlijk over me komen.

Via omweegen ende tuschenerstops, arrijveer ick uyteyndelyk by myn kameraed op Loevesteyn.
Onder het genot van spyzen, brandewyn ende geneever bespreecken wy het vrouwelyk geslaght. Hy maekt my deelghenoot zyner weetensghap: Waerde, uw ranke, schoone vrouwe magh dan een begeerlyk uyterlyk hebben. En u kunt haer, tydens uw afwezigheyd, middels verfynde teghniecken kuys houden. "Een deerne met een kuysheydtsgordel.. Myn Godtwin welck een onghelooflyck teeringhgheluck". Vergeet u niet dat u haer wysheyd niet beteugelenen en conde, al sou u sulcks willen. Voor u is zy een prinses. Maer de konighin in haer voedt bewust uw sghuldgevoel. Een manier om u in haer greep te houden. En alles uyt u te haelen tot u bent opgebrandt. Daerna zal zy haer maght gebruyken om al hetgeen zy -of u- fout deed, uw onvolkoomenheyd te laten zyn.

* Cursieve tekst bewerkt door Machgyel Adryaenssen @Admirael, waarvoor mijn grote dank.
"De Admirael is een parodie op Vondel/Ruyter/Wilders/Oranje en slechts af en toe per ongeluk trouw aan feiten uit zijn eigen of wiens tijd dan ook."

Ik ben zo gelukkig

2011-10-15T01:02:00.005+02:00

Ja, ik zit op de fiets naar huis en ik dacht, laat ik je eens bellen. Even horen hoe het met jou is.

Leuk. Hoe is het met jou dan ?
Ja goed, dank je. Ik hoor zo af en toe dat je het er lekker van neemt en alle nationaliteiten al eens tussen de lakens hebt gehad.
Ach, hearsay hèh...
Ach ja. Woon je nog in dat huis ? Ik zie je soms langsrijden in die Maserati van die vriend van je. Wat doet hij dat hij zo'n bak kan rijden, heeft 'ie wel werk ?
Denk dat je niet snapt wat hij doet. Zou je het wel snappen, dan ken ik je nog goed genoeg om te weten dat jij dat niet wilt weten. Laten we zeggen dat hij succesvol is in wat hij doet en dat het mij niet uitmaakt omdat hij mijn beste maatje is.
Ben je niet bang voor kogels als jij in zijn auto stuurt ?
Nee, lieverd. Hij zorgt goed voor zijn vrienden en zijn gezin. Jij genoot ook altijd van de dure feestjes, leuke tripjes en fijne hotels. Weet nog dat je, aangeschoten van de champagne, neerging op de dansvloer. De coke hing nog op je bovenlip.
Oh ja. Dubai, vorig jaar. Die verse aardbeien ook, heerlijk samen met champagne. Ik ga trouwens bedrijfsleidster worden en over drie maanden ben ik uitgerekend. Volgende maand gaan we trouwen. Hij is zo lief voor me, hij ondersteunt me in alles. Hij werkt nu bij de Boni. Er zijn volop mogelijkheden, zeiden ze hem en we krijgen korting op de boodschappen. Een echte carrièretijger, mijn hubby. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest. Huisje, boompje, beesje... hihi. Hoofdkantoor kan mij eigenlijk niet missen maar ja, ik ga straks toch lekker met zwangerschapsverlof.
Fijn voor je.
Ja. De zaak is compleet verbouwd, met het nieuwste interieur. Er moet personeel bij want ze zijn mij aan het opleiden. Waarschijnlijk word ik later rayonmanager. Ze zeggen dat ik het kan en al mijn collegaatjes zeggen dat ook. Hoewel ze het jammer vinden dat ik zo snel weer weg zal gaan. Eerst even lekker op vakantie met mijn mannetje. En de kleine, straks. Ik ben zo gelukkig. Hoop dat jij dat ook ooit wordt.

Oh, ik ben thuis. Ik ga je hangen voordat hij iets vermoedt. Hij wordt kribbig als ik het over je heb. Oh, vergeet ik helemaal te vragen hoe het met jou gaat. Nou, groetjes, ik spreek je weer.

Nee, hij is anders

2011-10-12T00:02:00.001+02:00

Zoals vaker ben ik laat thuis van mijn werk "vol wazige deals en schimmige speknekken" waar ze niets van begrijpt. Ze ziet er afgepeigerd uit, de laatste tijd was zwaar voor ons beiden. Maar, nu de kogel door de kerk is, kunnen we weer normaal met elkaar omgaan. We gaan niet samen verder en er is heel wat voor nodig geweest om dat te durven uitspreken. Zij heeft zich er al lang op voorbereid, in stilte. "In stilte ? Ik heb je zoveel hints gegeven." Kerels snappen hints niet, antwoord ik haar. Natuurlijk gaf ik haar te weinig aandacht en was ik druk. Druk met vrijstaande huizen en dikke bakken op de oprit. Met merkkleding, schoenen en exclusieve parfums. Ook voor haar. Terwijl ze niet méér wilde dan mij.

Ik plof op de bank en ze legt haar hoofd op mijn schoot. Ik knip de tv aan en streel haar door haar haar.

Denk dat ik het voelde aankomen. Ze was als een zus voor mij geworden. De zaken gingen zo goed dat ik al haar concurrenten ook kon voorzien van de kleding, parfums en bosjes bloemen. Voor mij het bewijs dat ik nog kon flirten, verleiden en méér was dan een broer. Flirten is een slecht gewaardeerde sport. Veelal louter bedreven om de sport. Het spel spelen is belangrijker dan de eventueele overwinning. Een eerlijk spel dat achter niemands rug om gaat. Flirten is een belanrijk spel in een tijd waarin grenzen vervagen.

Het afsluiten van haar voorbereiding kwam voor mij, ondanks het vermoeden, als donderslag bij heldere hemel. "Maar schatje, kunnen we hier niet over praten ? Of een tijdje uit elkaar voor bezinning ?" Dan bleef het stil en keek ik in twee ijzige kijkers. Het proces waar ik nu aan begon was voor haar al beslist en ze heeft haar problemen bespreekbaar gemaakt middels hints. Punt. Nu is het klaar.

Ze is in slaap gevallen met haar hoofd op mijn benen. Ze is mooi. Ik denk terug aan hoe ik haar uit dat dorp trok en meenam naar Parijs voor een weekje romantiek. Bedenk me hoe wij in de hotelkamer de liefde bedreven. Alwaar boardkartonnen wandjes ons scheidden van andere verliefde stelletjes.

Op haar GSM komt een sms binnen. Even later nog een. "Hoe is het, schatje ? Ik mis je." en "Valt hij je niet teveel lastig ?" Het nummer is van mijn baas. Dat gedeelte van mijn werk snapt ze dan wel. Ik sms hem vanaf haar telefoon. "Nee hoor lieverd, heb jij last van jouw lelijke bitch ?" Gelijk daarop piept mijn telefoon. "Hey, koffie. Hoe is het ?" Hij heeft me door en dat is ok. Als jij mijn wankele relatie stiekem wilt ondermijnen, heb ik het recht dat bespreekbaar te maken. Hints begrijp ik niet dus die geef ik jou ook niet.

Bespreken begon- en eindigde bij het in elkaar rijden van zijn auto voor zijn deur. Met een verhoogde Chevrolet Blazer. Daarna heb ik hem nooit weer 'gesproken'. Mijn maatje weerhield me telefonisch van verder zinloos geweld. Ben met mijn gehavende Amerikaan naar hem gereden om er drie maanden te blijven. Een wereldtijd hebben we gehad.

De ex-vrouw van m'n baas is mijn meisje gewoon vóór geweest. Hij maakte door wat ik vlak na hem meemaakte.
Mijn vriendinnetje stortte zich in deze nieuwe herhaling van verliefdheden en aandacht.
En ik ? Ik werd de nieuwe 'nee, hij is anders' voor een andere schone.
Later zal die dame ook snikkend aan vriendinnen vertellen hoe 'ze allemaal hetzelfde zijn'. En de vriendinnetjes hopen dat ze 'de ware' ooit zal treffen.

Vriendinnen die dit al gezien hebben of nog gaan meemaken.
Vriendinnen met vriendjes die er verbijsterd tegenover zullen zitten als ze haar onwrikbare besluit aanhoren.

Anneke. Niet roken is ook dodelijk

2011-10-07T10:39:00.001+02:00

Sorry dat ik zo langzaam praat, koffie. Anneke zit in een rolstoel en praat inderdaad traag. Een deel van haar rechterzijde is verlamd. Hoewel ze me dit verhaal al vaak heeft verteld, is ze helder van geest.
Anneke probeert een sigaret uit het pakje te halen maar dat gaat moeilijk. Ik help haar, steek hem aan en geef haar de sigaret.
Geconcentreerd, als ware het een exclusieve sigaar, zuigt ze er aan en inhaleert de rook behoedzaam. Bij het uitblazen sluit ze haar ogen.
Drie maanden terug werd Anneke getroffen door een hersenbloeding. Vlak ervoor belde ze haar huisarts omdat ze een ongekende hoofdpijn ervoer. "Neemt u een Paracetamolletje en belt u morgen maar terug als de hoofdpijn aanhoudt" had de dokter gezegd. Standaard antwoord tegenwoordig, de Paracetamol. Men moet om de kosten denken met dit marktgerichte ziektekostensysteem. Als de klant dan ook nog belt, en niet langskomt, mist de arts ook nog zijn consult en bijbehorende vergoeding daarvoor.

Anneke vervolgt haar verhaal terwijl ze van de sigaret geniet.
Tja, koffie, bij mijn herstel van de attack hoor ik de arts nog zeggen dat "roken niet gezond is". De lul. Alsof ik dat niet weet. Alsof het in mijn staat nog iets uitmaakt. Maar de dokter moet het zeggen. Alsof ik ooit weer de oude Anneke zou worden, als ik nu zou stoppen met roken. Hans verbiedt me om te roken en rookt zelf alleen buiten. Ik zit de hele dag om een peuk te smachten. Het is het enige waar ik nog van geniet. Beter word ik niet en roken is nog mijn enige verzetje dat me rest.
Nu zou ik dan, na al deze ellende, ook nog moeten stoppen. En waarvoor ? Laat me toch lekker. Ik zit in een rolstoel en praat als een mongool. Daarom word ik nu ook zo behandeld en mag ik alle leuke dingen niet meer doen. De leuke dingen die ik nog wel mag doen, die kan ik nu niet meer.
Anneke, zeg ik haar, jij moet gewoon kunnen roken zoveel je wil. Je herseninfarct heeft roken niet als oorzaak, althans, had je niet gerookt, was dat infarct later alsnog gekomen, waarschijnlijk. Nou ja, zeker weten doe ik dat niet, maar dit is de situatie nu en ik zie geen voordelen, die niet roken je nog brengen.
Steek er nog maar een voor me op en rook gezellig met me mee, koffie. Ik heb ook koffie in huis, misschien wil je zo een bakje voor ons maken ?
Ik smokkel af en toe een pakje sigaretten bij Anneke naar binnen. En een grote aansteker die ze zelf kan bedienen.

Anneke stierf een half jaar geleden. Men vond haar met een sigaret, opgebrand tot aan het filter, in haar hand. De dagelijkse stress om een sigaret, nadat het door mij meegebrachte pakje weer leeg was, werd haar-samen met haar treurnis om hetgeen niet meer is- teveel, denk ik.
"In de hemel hebben ze sigaretten, Anneke. Zoveel als jij wil". En vast ook engeltjes die me pakjes brengen, zei ze dan.

Kadootjes

2011-10-04T18:38:00.001+02:00

Als ik een kado moet kopen voor de verjaardag van een vriend of zo, dat vind ik altijd erg lastig. Uiteindelijk koop ik meestal iets wat ik *zelf* erg leuk vind, anders 'sta ik er niet achter'. Ik neem het risico wel dat de jarige het misschien minder geslaagd vindt, maargoed, hij weet wie het geeft, dus dat speelt ook mee.

Anders zou ik dingen moeten kopen die ik heel moeilijk vind. Zo heb ik bijvoorbeeld een vriend die van die kinderlijke, lollige, grappige “dingen” houdt, die je alleen maar in speciaal daarvoor bestemde 'kadowinkels' kunt kopen.

Hij heeft een koffie mok met ‘de beste papa ter wereld’, en allerlei "grappige" t-hirts, En een plastic apparaatje op batterijen om dvd schijfjes mee ‘terug te spoelen’. Da’s 1 keer leuk op de verjaardag en de 43 keren daarna niet meer. Maargoed, lollig zolang het duurde.

Dus voor hem zou je bijvoorbeeld zo’n vis op een plankje, die dan een liedje gaat zingen, moeten kopen. Daar heb ik dus moeite mee.

Ik zie mezelf al staan in die winkel: ‘eh, tja ik wilde graag zo’n vis op een plankje, die dan een liedje zingt’. ‘Is het een kadootje?’ vraagt ze dan. Veel te snel roep ik: ‘JA!’, en: ‘pak het maar twee keer in!’.

Nee dan zou ik liever een plank zoeken in de schuur, vervolgens naar de markt gaan en een schol kopen voor twee vijftig, en die dan op die plank spijkeren. Paar duracells in zijn bek douwen en een lullig kado papiertje er omheen.... met strik, jawel. ‘Goh’ zegt ie dan, ‘ik raad nooit wat er in zit’. Nee? Ruik dan, lul. Zie je? zo’n vis op een plankje! Die wou je toch? Batteries fucking included.

Door: @extrabyte

Sint Nicolaas. Theoloog of slavendrijver

2011-10-02T21:03:00.011+02:00

Als klein jochie koester ik mooie- en spannende herinneringen aan Sinterklaas. Pas een jaar geleden, decennia later dus, moet ik bij Zwarte Piet ook denken aan negers en ons slavernijverleden uit de Gouden Eeuw.
Alle voorgaande jaren heb ik dat verband nooit gelegd.
Enkele dagen voor het Sint-Nicolaasfeest waren mijn nachten slapelooos. Ik luisterde of ik Sint's schimmel op ons dak kon horen. Zeurde mijn moeder de oren van haar hoofd, of zij een raampje open wilde laten, omdat wij geen open haard hadden. 'S nachts sloop ik naar de keuken om te zien of moeder aan mijn dringende verzoek had voldaan. In de ochtend vloog ik de trap af om te kijken of mijn schoentje was gevuld.

Als Sint in onze stad arriveerde, gingen wij met het hele gezin naar de schouwburg. Alle inwoners van onze stad hadden zich daar verzameld, om een glimp van de goedheiligman en zijn knechten op te vangen. Ik ben toen naar een zijraam van het gebouw geslopen om Sinterklaas te bespioneren. Herinner me nog mijn schrik toen er opeens een Piet voor m'n neus stond, om me terug te sturen naar mijn vader en moeder.
Volgens de vele kinderen van immigranten in ons land -die mij nu verwijten dat ik de nazaat van een slavendrijver ben- kroop toen de zweepslag en de minderwaardige rol van deze zwarte helper, al door mijn bloed. Ik ben immers een blanke Nederlander, racisme en moorden om geld zitten mij in de genen. Het feit dat anderskleurige culturen vandaag de dag volop genieten van uitvindingen en wetenschap die hun cultuur niet uitvonden, is dan mooi meegenomen.
In plaats van een schenking aan Giro 555, om kleine zwarte kindertjes te helpen, maakt de nieuwe Nederlander zich hard voor het groen, blauw en geel schilderen van Piet. Om ons Nederlanders ons laatste beetje cultuur te ontnemen.

Natuurlijk is er een slavernijverleden en voor zwarte medemensen kan ik het me best indenken dat een zwartgeschminkte blanke met rode lippen, verkeerd opgevat kan worden.
Maar deze mensen hoor ik er zelden over. De strijdbare roep komt mij alleen ter ore uit 'Noord-Afrikaanse' hoek. Zwarte Piet was natuurlijk een Moor. Moren die overigens, in hun tijd, vele blanken tot slaaf maakten. In hun tijd. Daar heb ik nog nooit een watvoorkleurigedanook op aangevallen. Ook niet op het feit dat die geniet van peper, koffie, thee en specerijen, die wij ook voor hen uit de Oost haalden. Dezelfde medelander confronteert de autochtoon vaak fanatiek met het slavernijverleden.
Wellicht om de vele Arabieren en Noord-Afrikanen te doen vergeten, die, lang voordat Europeanen hun kunstje afkeken, zelf Ghana leegroofden en gevangen slaven naar de Noord-Afrikaanse kust vervoerden, door de Sahara. Vaak werden zij in de slavenhandel bijgestaan door donkere Afrikanen, stamhoofden, die hielpen hun eigen volk als vee naar het Noorden te brengen, alwaar men het verhandelde aan Europeanen.

Het lijkt mij gewoon niet slim, laat staan nuttig, om vanuit je -zelfgemaakte- underdogrol, ieder foutje uit een ver verleden, tot een protesthype te bombarderen. Zeker als jouw voorvaderen datzelfde foutje ook maakten, al toen wij er nog nooit van hadden gehoord. Dat draagt niet bij aan tolerantie of -wederzijdse- integratie. Vergroot enkel ogenschijnlijke tegenstellingen.
Sinterklaas is een oud feest, een kinderfeest. Zoals Suikerfeest. Oh nee, Suikerfeest is geen kinderfeest en bovendien mogen we dat ook geen Suikerfeest noemen, want het is geen Suikerfeest. Het is het afsluiten van de vastenmaand Ramadan, waarin gelovigen tussen zonsop- en ondergang, niets mogen nuttigen. Om zich vervolgens, zodra de schemer invalt, te goed te doen aan dienbladen vol McDonalds, waarvan een gezin een hele week zou kunnen eten. Niet raar is het dan ook, dat -terwijl bij Henk en Ingrid het idee bestaat dat de Moslima 'lijnt' in de vastenmaand- de vastenden kilo's aangekomen blijken te zijn, nog voor de Eid begint.

In december dus geen slavernijgedachten bij mij. Ongetwijfeld ook niet bij de vele kinderen die zich verheugen op de spanning en cadeautjes. En zaken nog niet zo zwart/wit bekijken.
Net zo min als dat wij blanke Hollanders allemaal slavennhandel bewonder(d)en, zijn alle Duitsers NeoNazi. Het Duitse kind wordt geen potenieel Jodenhater wanneer het wordt geconfronteerd met gruweldaden van eerder.
Hoewel er aantoonbare historische verbanden te leggen zijn tussen de Spaanse Rooms-Katholieke bisschop -die volgens velen dan weer Turks is- en slavernij, hebben wij dit verleden al lang geleden van ons afgeschud. Vele Nederlanders leggen niet eens meer het verband tussen de Sint en een gelovige stroming. Terwijl juist daar meer verbanden zijn, dan dat er verbanden met slavernij zijn. Want daaraan denkt geen kind.
Sint Nicolaas is een soort godsdienstleraar om dit kind op jonge leeftijd te brengen tot Godsbesef, en diens zoete vrucht. Zo moet je zoet zijn, om goed te ontvangen. Als je zondigt, krijg je met de roede en ga je naar de hel. Nee, niet naar de hel, maar in een jute zak, mee naar Spanje.
God is ook een oude wijze man met een witte baard. En ook al zie je de Sint zelden, als kind, die Sint ziet wel alles wat jij doet en denkt. Schoorsteen of niet, als je in Sinterklaas gelooft, komen de cadeautjes toch. Zelfs als je een keer zondig was, toont de goedheiligman zijn grenzeloze barmhartigheid. Evenzo Sint Nicolaas' neef Santa. En, niet te vergeten, diens nog in leven zijnde achterkleinzoon Benedictus.

Op de dag waarop wijzere klasgenootjes je vertellen dat Hij niet bestaat, ga je twijfelen, maar je bent standvastig in je geloof. Je zult immers beloond worden met geschenken en waarom zou je het risico nemen, daarvan verstoken te blijven ? Je ouders zeggen immers ook dat de Sint er is en zij spreken altijd de waarheid.
De dag waarop je ouders bevestigen dat Hij niet bestaat, voel je je gefopt. Maar zij wilden vast het beste voor je en alleen God weet het uiteidelijk.

Mensen die zich niet kunnen verenigen met de slavernijcultuur en de -van kinds af aan aangewakkerde- discriminatie hier ten lande, die zou ik willen vragen om hun ouders een reden te laten verzinnen, waarom zij je hebben grootgebracht in een land dat hen een paradijs leek.
Laat kinderen genieten van de weinige tradities die we nog hebben in de rijke multiculturele smeltkroes.

Méér uit het Boek van Sinterklaas:

Globalisatie versus discriminatie
Erg zwart/wit
De Sint, Imam en de Rabbijn wensen u...
Nazaat van een slavendrijver
Fairtrade Chocoladeletters
Is het blanke ras slimmer ?

Het analoge tijdperk van Haasse

2011-09-30T16:13:00.003+02:00

Hella Haasse is overleden. Onlangs stierf Harry Mulisch. Wolkers. In de media worden zij steevast "één van de grootste auteurs van na de tweede wereldoorlog" genoemd.
Dat zal ook vast zo geweest zijn, toen. Na de tweede wereldoorlog is ook erg lang, zolang er geen derde uitbreekt. Ik herinner me hen enkel als veroorzakers van veel boekenlijst-ellende op de middelbare school.
Docenten likkebaardden met het boek in hun handen. Wij snapten er niets van. Droog leesvoer met ondoorgrondelijke diepten.

"Zulke grootse schrijvers zijn er niet meer, nu de top overleden is" hoor ik soms.
Grote schrijvers zullen er ook niet meer komen, als je het mij vraagt. Althans, 'er uit springen' zullen zij niet meer.

In het analoge tijdperk, waarin het boek zo'n beetje het enige opslagmedium was, reikte 's lezers horizon niet veel verder dan diens boekenkast en de bibliotheek.
Een beperkte keuze, en een auteur die volzinnen kon maken zonder 'd' en 'dt' fouten, werd alras uitgegeven.

Zo anders is dat nu. Iedereen blogt -inclusief 'd' en 'dt' fouten- en publiceert op die manier zijn, of haar toetsenbordvrucht. Daartussen bevinden zich vaak wonderschone pareltjes van diverse aard.
Maar, 'er uit springen' of opvallen doe je niet snel meer, in de stortvloed van digitaal literair aanbod. De enkeling die het wel lukt, zoals bijvoorbeeld Kluun, laat het bij één succesvol boek, dat niet beroemd werd door die papieren datastick. Maar door de film. Een vluchtige, hapklare brok voor de snelle mediamens. Kluun geniet terecht van de paar miljoen die hij uit de filmrechten overhield. We zullen niets meer van hem horen, voorspel ik. Totdat hij sterft. Dan wordt hij in het journaal toegevoegd aan de lijst "grootste auteurs van na de tweede wereldoorlog". Social Media maakt uw opkomst- en ondergang vluchtiger, beste blogger. De lezer zapt wellicht ook langs u. Da's niet erg want u blogt voor eigen gerief.
Ondertussen ben ik blij met het grote aanbod (gratis) proza.

Vermijdbare ziektekosten

2011-09-27T01:06:00.007+02:00

Volgens recent CBS-onderzoek vindt 'de Nederlander' dat rokers en mensen met een slechte gezondheid (door hun levensstijl, denk aan mijnwerkers bijvoorbeeld), best meer ziektekostenpremie mogen gaan betalen.
De vervuiler betaalt.
In Pauw en Witteman van 26 september jl., sprak de afgevallen Rob Oudkerk over 'die solidaire opvatting'. Het individualistische, kortzichtigen 'ik eerst en God voor de kerk'-volkje uit drassig Calvinistenland heeft weer uit de onderbuik gesproken. Hard Van Nederland. Ons land was ooit ergens groot in, sociaal en tolerant. Waarin, en wanneer dat dan was, dat ben ik vergeten.
Die tante die vorig jaar leukemie kreeg en die we toch nooit zien, mag best meer betalen als het dan voor ons gezinnetje goedkoper wordt. Leuk hè, Mie ? In de Tweede Wereldoorlog gaven de Duitsers je ook extra voedselbonnen als je de Joodse onderduikers van de buren aangaf. Allemaal met de trein naar het kamp. Arbeit macht frei en er blijft meer eten over hier.
Kon je tenminste je hoeksteentje van de samenleving voeden.
En ja, doordat al die ouderen maar blijven leven, zitten wij nu in de crisis. Kunnen we dit jaar weer niet sparen voor een dakkapel, die ons geluk zou vervolmaken.
Laat staan dat we een grotere caravan dan de buurman kunnen aanschaffen. Het zou gepast zijn dat bejaarden een korting op de premie ontvangen, als ze van plan zijn korts euthanasie te plegen. Kunnen we op zondag met de hele familie naar de meubelboulevard, in plaats van naar opa en oma.

Ouder worden of chronisch ziek zijn doe je niet voor je lol. Zeker niet in deze maatschappij arrogante kaaskoppen. Je bidt tot God dat je in je huidige staat zult sterven, pijnloos in je slaap. Voordat je afhankelijk wordt van de overgrote meerderheid eikels en hufters in dit land.
Roken, daar kies je zelf voor, maar als dat zo ongezond is, vraag je je af waarom onze zorgzame overheid dat niet verbiedt, zoals zij ook Heroïne en LSD verbood.
De ziektekostenpremie is ooit gebaseerd op een solidariteitsbeginsel. Dezelfde zorgzame overheid verkocht het ziekenfonds aan de zelfregulerende markt. Daardoor zou concurrentie ontstaan. Dat zou dan weer het aanbod vergroten, de kwaliteit verbeteren en de prijzen verlagen.

Maar Jan met de Pet ziet het alleen maar slechter en duurder worden. En de overheid zwijgt. Volksvertegenwoordigers vullen die stilte met "doe eens normaal man" en weten dat het volk weer is afgeleid. Terwijl de USA werkt aan een ziektekostenverzekering voor iedereen, laten wij ons afglijden tot het systeem onder Bush en voorgangers, waarbij de ambulance -beveiligd met politie tegen tuig- je laat liggen als broeders het zorgpasje niet kunnen vinden.

Trouwens, als papa dan zaterdagochtend op het veld met het amateurteam prutsers een balletje trapt, zou pa zelf ook wel wat meer ziektekosten mogen betalen. Want ze schoppen pappie zo vaak tegen zijn schenen, dat hij de hele week niet kan lopen. Laat staan naar kantoor gaan.
Ongezonde hobby, dat voetballen. Daar hoef ik, als roker, dan ook niet voor op te draaien. Want mijn hobby is het niet, dat voetbal. Van dat vermijdbare risico zie ik graag af.

Thrillseekers met suicidale hobbies als bungeejumpen of parachutespringen, daarvan hoop ik van harte dat zij in het CBS-onderzoek hun smoel hielden over rokers en ongezonden. Hen wens ik -samen met alle amateursporters en bijbehorende hooligans- sowieso een vroege, snelle dood zonder verblijf in een ziekenhuis. Gewoon ergens in een berm bijvoorbeeld.
Dat zou pas zorg besparen.

Oh ja, blijft het weer bij kostenbesparing en winst middels straffen ? Zoals gewoonlijk ? Of gaan we ook belonen ?
Bijvoorbeeld géén premie voor donoren die bij leven een orgaan afstaan ?

Nog meer oplossingen tegen stijgende ziektekostenpremie:

Euthanasie. Waar bleef zelfmoord ?
Week van het voltooid leven. Stop nu
Obesitas-patiënt voordeliger uit !

Kaal is ook natuurlijk

2011-09-19T14:40:00.002+02:00

Zelf ben ik de gelukkige drager van een onderhouden bos hoofdhaar. Toch ben ik gek op 'het pedofiele' kaal bij sommige dames. Aldus is er op iedere regel een uitzondering (verwijzend naar Rosa Timmer's Kokosmat, waarin ze aangeeft dat een kale man het liefst een kaal kutje ziet). Ik ben een goed opgevoed en (daardoor ?) gelukkige jongeman. Desondanks waren mijn vader, mijn moeder en mijn zoektocht naar 'er moet meer zijn', de aanstichters van deze obsessie.
De eerste haartjes werden direct bij hun ontluiken verwijderd. De angst om ouder te worden is heel natuurlijk, viel te lezen. Maar toch voelde ik mij toen een uitzondering. Nu ben ik dat niet meer. Was gewoon mijn tijd vooruit.
De 'Chick' met daarin twee -van oorbellen in tepels en labia voorziene- onthaarde dames, die ik vond tussen de plakken hash in een slaapkamerkastlade van mijn ouders, deden me mezelf realiseren dat ik geen getraumatiseerd schepsel kon zijn.

Prachtig. Die Venusheuvel moet op een biljartbal lijken en een eventueel komend vocht moet glans veroorzaken, geen slijmerige haarslierten en klonten. Streepjes en driehoekjes vind ik niks. Het is alles of niets, hoewel ik er respect voor heb, dat dan weer wel.
Ik zou dan gewoon 'die ex' zijn, die enkel bij het aantreffen van 'de bos in volle glorie', respectvol kokhalzend de ruimte zou verlaten. Bij het ontwaren van artistieke lijntjes of hartjes, start ik het voorspel met een pannetje handwarm water op bed. En een Mach3. Meestal geen bezwaar. Groeit weer aan en van slachtoffers weet ik, los van eigen ervaringen, dat het prikkelt en goed voelt, dat natscheren.
Zo raar is het ook niet. Bij het vele 'bescherm het oerwoud'-nostalgia, aanwezig in leesvoer van FrontaalNaakt's schaamhaarreeks, bekropen mij niet de 'accepteer iedereen zoals hij is'-gevoelens die deze adepten graag uitdragen. Ik, als kalegleuvenfan word in hun proza vaak neergezet als pedofiel en onnatuurlijk pornoliefhebber.
Nou, regenwoudstrijders, de enige harige die zichzelf en soortgelijken graag aflikt, is de poes.
Met alle eerbied voor beledigden, de groep die 'kale kutjes' onnatuurlijk acht, loopt iedere zomer rond op Franse naaktcampings, beleefde zijn hoogtij in de zestiger jaren, gaat enkel bij hoge nood naar de kapper en scheert zelfs de kin niet. De mannetjes dan. De wijfjes laten sowieso alles groeien. Of ik ook een shaggie mag draaien, denk ik dan, als zo'n vrouwtje haar arm op tilt. Bij deze groenactivisten vraag ik mij af waarom zij dan op een toilet poepen om vervolgens de natuurlijke resten te verwijderen van hun eco-bips.

Oh ja, waarde lezer, ik beroerde hierboven ook het 'op zoek naar meer'. Naast een welopgevoed en gelukkig Nederlander, ben ik een Moslim, alhamdulillah.
Wellicht heb ik wat Mediterrane roots en hou ik van het -veelal- in doek gehulde mysterie der vrouwelijkheid. Maar daarvoor alleen hoeft men zich niet tot Allah te wenden. M'n besef dat deze gegevens niet het enige kunnen zijn dat me in Islam aantrekt, bewoog me in het begin tot studie, inmenging met volgers en uiteidelijk de Shahada.
Woestijnhitte noopte tot extra hygiène en bij het lezen van een Soenna (Soennan al fitrah "Gewoontes die tot de natuurlijke aanleg behoren") waarin de 'bijgehouden' schaamstreek dringend wordt aanbevolen voor man en vrouw, werd mijn 'zie je nou wel'-gevoel gesterkt. Aller tijden zijn vergeven van religieuzen, die vaak vreedzaam samenleven met de grote groep ongelovigen en Atheïsten die hun normen voor reinheid niet uit een Heilige Boodschap hoeven te halen. Net mensen, heel natuurlijk dus.
Naast woestijnbewoners, kaalde men zich, ook hier, al in onze Middeleeuwen tegen bedluis, overigens.
De langzame evolutie, zichtbaar in Penthouses en Playboys, geeft mij aan dat u en ik zich nergens voor hoeven te schaamharen. Het is nu nog wachten op de zelfregulerende vrije markt; kapsalons. "Maar die zijn er toch ?" Ja, onnatuurlijk hè ?
Rest me nog u er met klem op te wijzen dat Gilette (nog) geen sponsor voor me is en dat ik naast schaamhaar ook neus- en oorharen bijhoud.
En ik hou, evenals u, van de natuur.

Belastingdienst

2011-09-17T01:12:00.002+02:00

Bij een keurig kantoor kon ik de auto tegen zeer schappelijk tarief parkeren. Binnen werd mij dag gezegd en vroeg een vriendelijke dame naar mijn legitimatie. Het bonnetje met nummer zou mij mijn beurt tonen, die ik in de wachtruimte kon zien aankomen. Een nette ruimte met een schemerlamp en stoelen van Fritz Hansen. Smaakvol, welbesteedde belastingcentjes en aangenaam.

In die ruimte nog wat wachtenden voor steun en/of advies inzake een -al dan niet terechte- aanslag.
Een klein jongetje berijdt de lange vensterbanken met zijn speelgoedautootje. Na een kwartiertje rennen vindt de beveiligingsbeambte het genoeg en stapt rustig op het kereltje af. Wellicht kan hij al doende ontdekken bij wie de jeugdige autocoureur hoort.
Al wachtend sla ik het toneelstukje gade.
De snelwegvensterbank zal weldra de geuniformeerde kruisen. Geknield spreekt hij het jongetje op rustige toon aan. Zijn stem is net luid genoeg om ook hoorbaar te zijn voor eventueel aanwezige eigenaren van het kind. Uit hetgeen de man zegt, begrijp ik dat oma in de zaal zit. "Dag jongeman, zou je bij je oma kunnen gaan zitten totdat je moeder weer naar buiten komt ?" Het jochje schudt stoer zijn hoofd om aan te geven dat hij liever doorrijdt. De uitgestoken hand van de beveiligingsman wordt echter aangenomen en even later zit de kleine bij oma.
Oma's opmerkingen waren voor mij, door de afstand en door de vreemde taal, onbegrijpelijk.
De toon ervan echter, klonk niet vermanend en ik kon wel begrijpen dat het weinig indruk maakte op haar kleinkind. Hij begon weer met zijn wagentje door de zaal te rennen en daagde de beveiligingsbeambte uit met verstoppertje spelen achter de plantenbak.
Deze man herhaalde zijn voorgaande handelingen, ditmaal wederom op een rustige, vriendelijke toon.

Het jongetje banjert door en opeens opent zich een deur van een spreekkamer. Moeder komt er uit en babbelt kort met oma.
Ze pakt het mannetje bij zijn hand en roept naar de man in uniform dat het schandalig is om een klein kind zo te behandelen. Kwaad kijkend sleurt ze haar zoontje mee de spreekkamer in. Een minuut later komt het jochie al joelend weer naar buiten, zit even bij oma om daarna de vensterbankroute te vervolgen.
De securityman kijkt verbouwereerd en weet niet wat hij nu moet.

Ik sta op en loop langs hem. Ik kijk hem aan en zeg dat hij deze uitdagende klus tot nu toe prima oplostte.
Als ik de deur van de kamer waarin moeder zit, open, kijkt zij me verbaasd aan, evenals de rijksconsulent.
Ik spreek haar aan. "Mevrouw, die beveiligingsman deed niets dat schandalig was en heeft uw zoontje keurig en beleefd te woord gestaan. Van uw zoon kan ik me zijn speelsheid voorstellen, er zijn mooie gladde vensterbanken en geweldige draaistoelen. Wat ik niet begrijp, is dat u tekeer ging tegen een keurig functionerende ordebewaarder, terwijl u de kunst van het opvoeden volledig ontbeert. Zo ook uw moeder, naar mijn mening. En vervolgens schuift u een keurig handelende medewerker de schuld van uw gemakzucht in het uitoefenen van uw hobby in zijn schoenen."
Ik sluit de deur en loop terug naar mijn Fritz Hansen.
Dat mijn actie de man genoegen deed, kon ik zien in zijn blik en glimlach, toen hij vriendelijk naar me knikte.

Besnijden: “Had ik eerder moeten doen”

2011-09-15T16:08:00.006+02:00

Stuk van @Imadima, waarin wat van mijn ervaring is verwerkt.
Oorspronkelijk geplaatst op haar blog.

Op 14 september was er een oproep van de artsenorganisatie KNMG tegen jongsbesnijdenis. Besnijdenis is volgens hun ‘een pijnlijk en schadelijk ritueel’. Zo schadelijk dat het kabinet, de Tweede Kamer, Amnesty International, Forum en de Kinderombudsman zich hiertegen moeten uitspreken. Volgens een poll van AVRO debat is 53% van de Nederlanders voor een verbod op jongensbesnijdenis. De KNMG wil jongensbesnijdenis niet verbieden, maar ontmoedigen. Volgens hun treden er namelijk regelmatig complicaties op als bloedingen, infecties, plasbuisvernauwing, maar ook amputaties en sterfgevallen kunnen voorkomen. Daarnaast worden de ‘slachtoffertjes’ regelmatig zonder verdoving besneden.

Een jongen/man in NL wordt besneden door een arts. Het lijkt mij dat bovenstaande complicaties en het niet toepassen van verdoving te wijten zijn aan onbekwaam handelen van de desbetreffende arts. De KNMG geeft dus eigenlijk aan dat zij onbekwaam zijn om een simpele procedure als een besnijdenis uit te voeren. Onderstaande ervaringsdeskundige @eerstkoffie vertelt namelijk een heel ander verhaal dan die ‘onbesneden KNMG artsen’:

Ik ben besneden op mijn 22e in een ziekenhuis, alwaar ik met respect en alle egards werd behandeld. Op een plaatselijke verdoving na was ik bij mijn volle bewustzijn. In de polyklinische operatieruimte was het licht aangenaam gedimd. De chirurg, een oudere heer met de nodige dienstjaren, stelde zich aan me voor en vroeg me plaats te nemen op een soort ‘uitstrijkje’-stoel. Hij inspecteerde het slachtoffer van nabij en keurde het goed. Al liggend in de stoel kostte het me moeite om mijn lid te ontspannen te krijgen. Zicht op de naald voor de verdovingsinjectie maakte direct een einde aan de gespannen sfeer. Die naald ging niet in de voorhuid of in mijn penis, maar gewoon een halve centimeter in de onderbuik, vlak boven mijn penis die na 10 minuten compleet gevoelloos was. Daarover had ik me best druk gemaakt, dagen van te voren. De chirurg sneed een randje rond de aanzet van de eikel en kon het stukje dubbele huid nu ‘uitklappen’ waarna de finale incissie volgde. Ik zag daarna hoe mijn voorhuid in een blauwe, plastic afvalzak verdween, gevolgd door een “zo” van de chirurg. Wat hechtinkjes rondom en een verbandje. “De hechting verteert, hoef je je geen zorgen om te maken”, vertrouwde de arts me nog toe. De genezing van de wond kon even pijn doen en na genezing kon mijn penis wat overgevoelig zijn. Inderdaad. Thuis kon ik direct het verband verwijderen en was er niets aan de hand. Geen bloed en enkel een lichte pijn, vergelijkbaar met die van een schaafwond. Die pijn verdween na 3 dagen. Wat restte was een hypergevoelige eikel die moest wennen aan direct contact met een boxershort en jeans. Deze irritante overgevoeligheid was na een week grotendeels verdwenen.

De ervaringsdeskundige werd verdoofd. Verdoving is dus mogelijk bij een besnijdenis. Waarom artsen dan toch kinderen besnijden zonder verdoving is mij een raadsel. Er zal geen ouder tegen het gebruik van verdoving zijn. Een goed uitgevoerde besnijdenis heeft geen verdere complicaties. Hetzelfde geld voor elke goed uitgevoerde operatie. Als de KNMG aangeeft dat er vaak complicaties optreden dan voeren zij duidelijk de besnijdenis procedure niet juist toe.

Volgens tegenstanders zijn er geen goede redenen waarom een man zich zou zou moeten besnijden. Een vaak gehoorde tegenargument is dat een besneden penis ongevoeliger is dan een onbesneden. Daardoor denken tegenstanders dat een man met een besneden penis minder van sex kan genieten en dat de vrouw bij geslachtsgemeenschap met een onbesneden penis eerder pijn voelt. Ervaringsdeskundige @eerstkoffie deelt dat argument niet. Hij heeft juist meer plezier nu hij besneden is:

Voor het eerst in mijn leven vond ik mijn penis er sexy uitzien.
Schoon, er was niets meer waar zich afscheiding of vuil onder kon nestelen. De eerste keer dat ik besneden sex bedreef met mijn toenmalige vriendin, was geweldig. Ze nam mijn penis in haar hand en bekeek hem uitgebreid: ”Mooi, mooi strak’, zei ze. Ze keek me aan en vroeg “mag ik” waarop ze mijn lid in haar mond nam. “Ik heb nog nooit een besneden pik in mijn mond gehad”, zei ze me na afloop. “Het voelt goed en het is schoner dan schoon.” Mijn besneden lul in haar was helemaal een ervaring die me vervulde met blijdschap. Er zat volop gevoel in mijn eikel. De overgevoeligheid, die jonge mannen vaak te snel doet klaarkomen, was verdwenen en we hebben erg lang plezier, voor beiden, kunnen maken. Het gevoel dat ik had, was directer. De huid die normaal tussen je penis en je eikel oprolt was er niet meer en ik voelde haar hele binnenste over de lengte van mijn penis heen en weer bewegen. Heel intens. Voelde als zonder condoom. Naast haar liggend en starend naar het plafond bekroop me het idee dat ik dit eerder had moeten doen. Op mijn 18e al, bijvoorbeeld. Mannen die twijfelen kan ik zeggen dat angst niet nodig is, integendeel. Nog meer genot en een mooie cleane look. Dat laatste is subjectief, dat besef ik me.

Besneden mannen lopen in vergelijking met onbesneden mannen zelfs minder risico op het AIDS/HIV virus. In Kameroen en Benin bijvoorbeeld waar 99 % van de mannen besneden is, is het aantal mensen dat besmet is met HIV lager dan 5 %. In Kenia en Zambia waar minder dan 30 % van de mannen besneden is, is 20 % – 30 % van de bevolking besmet met het HIV-virus. Deze gegevens werden aangedragen door Buve en collega’s tijdens de Wereld Aids Conferentie in Durban in 2000. Er komt minder peniskanker voor onder besneden mannen, doordat een besneden penis hygiënischer is. Een besneden penis kan ook geen kanker doorgeven aan een vrouw. Islamitische en joodse vrouwen krijgen dan ook zelden baarmoederhalskanker.

Er zijn genoeg valide argumenten waarom een besnijdenis geen mishandeling, maar juist een verantwoorde ingreep is. Ontmoedigen zal dus zeer weinig effect hebben. En op het plaatsvinden van een mentaliteitsverandering onder religieuze groepen kunnen deze artsen lang wachten. De KNMG heeft echter gelijk als ze stelt dat het tot een verbod niet moet komen. Een verbod zou immers ook geen effect hebben. Besnijdenissen zullen toch plaatsvinden of 53% van onwetend Nederland hier nou tegen is of niet.

Verscheen 18 september ook in Republiek Allochtonië.

Schade aardbeving en Frits

2011-09-09T15:54:00.004+02:00

Goedkoop grind

2011-09-07T01:10:00.001+02:00

Hey Geert. kom binnen, pik. Mot je een bakkie ? Of gelijk een biertje, het is al twee uur geweest.
Boeien, als ik zin heb pak ik een biertje. Heb me meisje beloofd dat ik niet drink als ik me gordel vast doe. Maar verder.
Whahahahaha, ouwe homo, hier ik schenk je koffie in, heb 'm net gemaakt.
Heb je een nieuwe bank, Sjaak ? Mooi dingetje hoor. Duur ?
Ach je weet het pik. Paar meiertjes hier, rugje daar. Zo gaat dat en niet anders. Het is zoals het is. Was het maar wat, dan hadden we wat. Maar die schele had een gat in de leuning geschoten. Nieuw pistool. De lul. Deed 'ie per ongeluk. Een eikel is het, Geert. Echt, geloof me, die eikel is de centen in z'n lege portomonnee niet waard.
Vertel me niet wat ik al weet, Sjaak. Die gast mag blij zijn dat 'ie niet al omgelegd is. Of 'per ongeluk' tegen een Connexxion gelopen. Hey, maar hoe is het bij jou met de handel ? Doe je nog wat ?
Gelul en loze beloften, Geertje. Dat is het enigste wat Sjaak verkoopt vandaagdedag.
Wacht effe, Geert. Even Wodan tussen die auto's uithalen voordat 'ie er weer een spiegel afsloopt. Rothond. Zo terug.

Zo. Maar Geertje, hoe is het bij jou dan, jochie ?
Jah. Ook niks. En ik gaat ze geen geld toe geven. Daar ken de kachel niet van roken. En de baas ook niet. Ofniedan. Voor niks gaat de zon op en zelfs dat weet je niet lang meer zeker in dit land.
Tjah. Hoe is het met jouw meisje dan ?
Ach, die is met een vriendin naar Ikea. Lekker dingetje wel. Die zoekt trouwens nog een Golfje of zo. Een boodschappenkar. Heb jij nog zo'n hok staan ?
Effe klep dicht nou, ouwe. Effe iets interessants.
Pikkie, weet je nog die hele strakke Mondeo die ik had, laatst ? Die Ghia Business-Pack met alles electrisch ? Bumpertjes in de kleur. Had dat ding op Marktplaats voor niet te veel en niet te weinig. Biedt er zo'n lul honderd euro. Mail ik 'm beleefd terug. Follow-up heet dat toch ? Mail ik die vent of 'tie wel eens een Kingsize Maglite tussen zijn tandjes heeft gehad. En dat dat hier honderd euri kost.
Weekje niks, belt 'ie en gaat 'ie een beetje wijs lopen doen en lopen pingelen. Zo'n Limbo van veels te ver weg. Hij zei dat hij zou komen kijken. Staat 'ie de volgende morgen op het erf. Ik loop naar dat hok van hem toe, doe z'n deur open en trek hem aan zijn arm uit die kar. Tankstationkoffie over z'n pantalonnetje. Blijft 'ie in zijn gordel hangen. Ik zeg hallo en of 'tie die gordel even af wil doen. Hij doet die gordel af, ik pak zijn arm weer en sleep hem over het grind naar die Mondeo toe. Dat grind, weet je wel ? Wat Ries zo mooi geregeld heeft.
Hij staat op en kijkt me verbaasd aan. Kan je het je voorstellen, Sjakie ? Hahahahaha. Ik zeg "Puik wagentje hèh ? Nieuw APK-tje, net d'r op." Hij stil, die lul. Klopt z'n broek af. Ik vraag waar die vandaan komt rijden. Weert, zegt 'ie. Ik zeg "Nou da's een end, mannetje. Moest je maar gauw weer eens gaan sturen denk ik."

Dus da's niks geworden, Geert ?
Nee, pik. Doe mij nog een bakkie. Neem zelf ook. Ach weet je, een goeie verkoper durft ook een keer 'nee' te zeggen.
Kan Ries nog aan dat grind komen, Geert ?

Sint is vroeg dit jaar.

2011-09-05T17:41:00.007+02:00

Zon geschrapt uit zondag

2011-09-04T06:35:00.001+02:00

In de tijd dat wij allen de zon vreesden en aanbaden, bestond zondag nog niet. Evenals hypotheken, kantoortuinen, leaseauto's en paperclips. Een zondag was dan ook overbodig.
Men aanbad gewoon de Zon, die was er immers in voor- en tegenpoed en stond boven iederen. Iedere dag weer.
Na al het gekonkel van Farao's, Romeinse Keizers en Hunnen, gaven uiteindelijk Christenen de doorslag; met afschuw voelden zij de invloed van die andere grote religieuze stroming, de Economie, toenemen. Kerken liepen leeg terwijl de beurzen uitpuilden. Om de enige vrije dag die nog restte, wat op te vrolijken, introduceerden zij daarvoor de naam 'Zondag'. Baat het niet, dan schaadt het niet, die naam.
Maar, het mocht niet baten. Andere religieuzen kozen de vrijdag als de wekelijkse vrije dag. Doet de naam in ieder geval eer aan.
De zondag bracht niet de zon in het land dat enkel door dijken geen moeras was.
De engelen urineerden er op los en het water plenst neder in ons land.
Gelukkig was er afgelopen zaterdag genade. Dit jaar viel de zomer op een dag waarop bijna iedereen vrij was en de Koperen Ploert scheen zelfs. De verplichte barbecue vond dan ook gewoon plaats. Zoals altijd, wanneer de zomer op een vrije dag valt. Quality time.
Van de zondag hoeven we het niet te hebben. Evenals van andere dagen. Zonloos, grijs en vochtig strijken zij voorbij. Maar, die andere dagen heten tenminste geen zondag. Die dagen wrijven het er niet zo in. Tarten het noodlot niet.

Laat ons de naam 'zondag' veranderen in 'dag' Scheelt inkt en typewerk. Bovendien heeft dat met die zon zelden gewerkt. Geef de schuld aan een God of aan het klimaat. Geef de schuld aan de dieperliggende achtergrond van ons land. Laten wij het vooral niet bij onszelf zoeken. Ieder volk krijgt wat het verdient. Maar op het weer hebben wij gelukkig geen invloed. Prijs u met wat u niet heeft. Een zonnesteek.

Onbereikbaar (2)

2011-09-03T02:03:00.002+02:00

Veel warmte, mooie verhalen en beelden uit fotoboeken vormden mij een beeld van Shima's rijke wortels. Heerlijk eten, immer met safraan door de rijst, mooi vlees en yoghurtsaus om het in te dopen. Gedroogde vijgen als snack.
Altijd vrouwelijk en mooi. Spannend. Geheimzinnig. Zelfs tijdens de veelvuldige driftbuien.
Hoe kon ik ooit een partij voor haar zijn ? Met mijn Calvinistische, bureaucratische 'balletje gehakt'-cultuur ? Een inburgeringscursus zou zonde zijn. Shima praatte goed Nederlands, wist dat een auto vier wielen had en hoe ze een toilet moest doorspoelen. Van het gietertje, altijd gevuld met vers water, dat op haar wc stond, kunnen veel Nederlanders nog wat leren. Het geklaag over 'die geur van daar beneden' is niet van de lucht en logisch als je dat enkel met een stukje papier bijhoudt.
Vaak vroeg ik me af wat ze in me zag en waarom ze geen Iraanse man zocht om iets mee op te bouwen.
Was ik gewoon leuk voor even ? Was ik een 'one-year-stand' ?
Ik genoot ervan en maakte me ondertussen druk over het waarom. Samenzijn met Shima was boeiend en vaak verrassend. Verbaasde me om de jaarlijkse goudvis die dan werd gekocht. tijdens de Nowrooz in de lente. Iets met nieuwjaar. Na een week was de vissenkom verdwenen. De goudvis was via het toilet met de gieter, terug naar zee gezwommen. Dat gebruik kan nooit Soennitisch zijn. Maar is het dan Shiïtisch ? Behalve de vele mooie vrouwen hield ik me überhaupt weinig specifiek met Islam bezig.
Ik was wel nieuwsgierig maar had geen idee waarover en waarnaar ik moest zoeken. Gesprekken over dit soort onderwerpen, of over meer van haar persoonlijke achtergrond werden door Shima vermeden.
Blijkbaar had haar vader permissie om Iran eens per jaar te verlaten voor familiebezoek en in die week dat dat voorviel, was ik niet welkom bij haar thuis. Heb me regelmatig een 'speeltje voor erbij' gevoeld, hetgeen zich steeds vaker uitte in bekvechten en ruzie.
Het goedmakertje was steevast geweldige sex. Ik heb daar nooit op hoeven aandringen en soms bekroop mij zelfs een gevoel van uitputting. Alles waar 'te' voor staat, is niet goed. De enige uitzondering daarop schijnt Tequilla te zijn, maar daarvan heb ik nooit meer genomen.

In de nachtmerries die volgden in enkele nachten, zat Shima, half in slaap met wijd geopende ogen, rechtop in bed. Ze keek dwars door me heen, sloeg me en krabde me soms tot bloedens toe. Als ik haar met kracht tot bedaren bracht, zat zij de rest van de nacht in de huiskemer te huilen en wilde alleen zijn.
Vele gesprekken probeerde ik te voeren. Steevast werden die onderbroken, danwel afgekapt met woedeaanvallen en lange huilbuien. Ik zou het toch niet begriijpen en ik kon er toch niets tegen doen. Haar diepe pijn belastte mij want ik gaf om haar. Hield van haar.

Na een geweldige dag 'stadten' namen we het pontje vanaf Centraal terug naar Noord. Onder de sterrenhemel vroeg ik deze mooie vrouw ten huwelijk.
Het kwam er nooit van en nog een tijd leefden we voort op de hierboven beschreven wijze.
Mijn aandringen legde uiteindelijk de pijnlijke redenen bloot.
Haar ex nam het jochie bij Shima weg, na een dagje 'bezoekregeling'.

Haar zoontje zag ze nooit meer. De voortdurende juridische procedures en gevechten mochten niet baten. Deze krachtige dame was een onontploft en instabiel explosief van binnen.
Ik was geen speeltje voor Shima. Dit was het dus. Ik was haar hoop op ontkrachting van gekweekt vooroordeel. Naar haar zeggen was ik goed en lief gebleken en zou ze 'iets meer' wel aandurven. Cultuurverschillen zijn immers verenigbaar en de meeste schoonheid is van voorbijgaande aard.
Angst en haat die een man bij een vrouw kan veroorzaken, geeft aan nieuwe mannen de indruk dat zij speeltjes voor haar zijn. Laat die man nooit tot je diepste diepten toe want hij kan je breken. Shima's goede voornemens met mijvonden geen energie genoeg in een gebroken vrouw.
Voor velen staat Allah boven alles. Voor anderen niet.
Maar bij een vrouw staat altijd haar kind boven alles, of op zijn minst vlak onder Allah.

Ik kon Shima nooit haar zoon terug geven. Daarom haatte een deel van deze Perzische kat mij.
Leerzaam. Jammer. Begrijpelijk, inmiddels. Zou het oplossen. Direct, als ik kon. Nog steeds.
"One man can make one woman hate all men" (R. Kelly)

Onbereikbaar (1)
Méér Shima

Marcel is begraven ! Masha'Allah

2011-09-01T16:47:00.018+02:00

Marcel is begraven. Op Islamitische grond. In aanwezigheid van een Imam. Als Moslim, zoals Marcel's laatste wens luidde.
Op deze mooie, zonnige dag reciteerde deze Imam in de aula enkele Soera's, hetgeen hij later. bij Marcel's graf, ook deed. Een kort gebed van enkelen in het gezelschap sloot de plechtigheid af. Onderwijl genoten drie van Marcel's aanwezige vrienden uit 'de scène' van een blikje bier. Iedereen verwerkt het verlies op eigen wijze.

Marcel kende ik niet maar het was een van de meest indrukwekkende begrafenissen die ik meemaakte.
Er steekt dan ook een verhaal achter.
Op Twitter las ik een tweet, door een ander 'geretweet'. Welke Soera zij het beste kon voorlezen bij de uitvaart van een Moslim. Verder leeswerk leerde mij dat Marcel een drugsverslaafde was, die bekeerde tot Islam en dat diens laatste wens was, als Moslim begraven te worden.
Meer lezen in de timeline van de vraagstelster, bracht me tot de ontdekking dat Marcel arm was, zonder -bekende- familie, en aldus door de Sociale Dienst, gecremeerd zou gaan worden. Op zich begrijpelijk, daar dit de meest voordelige oplossing is.

Toch knaagde er iets in hoofde koffie. Crematie is namelijk haram in Islam. Er was vooral ook verontwaardiging bij mij, waarom er geen rekening met zijn laatste wens werd gehouden.
Na lang proberen reactie van vraagstelster te krijgen op de vraag of de Islamitische Gemeenschap was benaderd en of Marcel's moskee geen raad wist, kreeg ik uiteindelijk antwoord van de voorgenomen Soera-voordraagster. Zij was niet ter plekke en had 'een slecht bereik' op haar locatie. "Marcel kon niet naar de moskee wegens ziekte en aan de beslissing van de Sociale Dienst was 'nou eenmaal' niet te tornen". Aldus

Dat zullen we nog wel eens zien, schoot me door het hoofd. Ben gaan Twitteren en heb een beroep gedaan op 'de Moslimgemeenschap' onder degenen die ik daar 'ken'.
Los van Gaza en Israel, bleek die zich overwegend druk te maken om voetbal en formule 1. Maar, er was ook bijval. Mijn reacties en vragen werden op Twitter verspreid en uiteindelijk mengde wat politici zich in het opstootje dat was ontstaan. Zij maakten zich al langer hard voor een 'laatste wensen protocol' en de dag er op hebben ze, zoals ook ik, contact gehad met mensen van de gemeente Arnhem, die er over gaan.

De gemeente vertelde mij dat er wel degelijk naar een redelijke laatste wens wordt geluisterd, als deze er is. Of naar een vermoedelijke laatste wens. Indien er nabestaanden zijn die kunnen vermelden dat de overledene een graf wil, in plaats van een urn, worden meerkosten op hen verhaald. Vele nabestaanden laten het daarbij, zij gaan liever naar Benidorm van die centen en doneren het lijk aan de gemeente. Die vervolgens de 'gratis uitvaart' mag verzorgen.

Dat schoot niet op allemaal. Ik mailde wat moskeeën in Arnhem. Enkele dagen voor de crematie hoopte ik nog op een oplossing. De Turkse gemeenschap in Arnhem had websites van gebedshuizen, met een mailadres.
Uiteindelijk bereikte mij, wederom via wat speurwerk, het bericht dat Marcel inderdaad toch begraven werd. Ik kon ook de dag en tijd achterhalen en toog er vandaag heen.

Tijdens de dienst in de aula, die werd verzorgd door genoemde Imam, nam ook een vriend van Marcel het woord. Geëmotioneerd en onder invloed van verdrietstillende middelen, gaf deze man aan "hier alleen maar buitenlanders te zien". Hij vervolgde met een woord van dank voor de aanwezigheid van deze onbekenden en "dat de mensen die met Marcel omgingen, zowel privé als professioneel,, er nu niet waren". Ook de Soera waarnaar door de dame op Twitter werd gevraagd, is niet door haar voorgelezen. Locatie en slecht bereik heeft dat verhinderd, vrees ik.

Bij afscheid schudde de Imam me de hand. Dank je wel, teşekkür ederim, zei hij en "Allah ziet alles wat je deed en nog zult doen".
Hij wilde zich verontschuldigen om het feit dat zij van niets wisten. Heb hem toevertrouwd dat het doel bereikt is en dat hij zich niet moest verontschuldigen. Hij en de Ummah, die Marcel ook niet kenden, waren er wél, om ook een arme drugsverslaafde broeder de laatste eer te bewijzen.
Uiteindelijk is Marcel's laatste wens mooi en repectvol in vervulling gegaan. Daar gaat het om.
Zand er over. Moge hij troost gevonden hebben in zijn nieuwe geloof.

Over m'n eventueele tweede Twitter-actie', het inzamelen van geld, heb ik me nooit zorgen hoeven maken.
Van de charmante dame ter plekke, die een Turkse ondernemersvereniging vertegenwoordigt, begreep ik dat 'de rekening reeds voldaan was'.

Video: Gaddafi belt Astro-TV

2011-08-29T13:43:00.002+02:00

Te leuk om niet te plaatsen:

Onbereikbaar (1)

2011-08-27T17:50:00.019+02:00

Evenals veel Joden, heeft ook menig Pers het idee boven de mensheid te staan. Mens-plus, een stapje hoger. Zeker in dit laatste geval terecht, naar mijn gebrekkige, wellicht onwetende oordeel.
Bij -gemaakt- toeval kreeg ik een glimp in de tradities, de gewoonten en cultuur uit een voorbij Iran.

Na de val van de Sjah en de overname door estreme baardmannen, was haar familie via Zwitserland het regime ontvlucht. Alleen vader bleef achter. Hij had het geprobeerd in het westen maar kon niet wennen aan de beschaving waarin de religie die bekend staat als 'consumptie', inmiddels schrikbarende vormen heeft aangenomen. Waarbij mensen geen mensen meer zijn, maar bankrekeningen en kostenposten met een Burger Service Nummer.

Shima's broers en zusjes zwierven uit over heel Europa, waarbij Engeland het hoogst bereikbare was volgens toenmalige vluchtelingen uit Iran.
De tussenstop in Nederland beviel Shima voorlopig en met haar hier geboren zoontje bouwde het echtpaartje een leven op in Amsterdam-Noord.
Shima wist wat zij wilde. Vooral ook wat ze niet wilde.
Ze vond een baan in een nabije winkel van stand en werd onafhankelijk. Een scheiding van haar man, die nooit haar vriendje is gewesst, volgde snel.
Ik herinner mij nog Shima's geklaag. Dat ze, nu zij een baan had, minder overhield dan met de uitkering.
Het volle pond aan belastingen en het wegvallen van subsidies, zorgden daarvoor

Op het werk was Shima mij natuurlijk al opgevallen. Charmant accentje. Diepzwarte, grote ogen die alles van haar binnenste verraadden. Leek het, althans. Van opslokken tot vuurspugen, in een spanne van vijf minuten. Een eigengereid type, die niet iedereen mocht. (Ja, die is dubbel hè ?) Altijd mooi gekleed en tot in de details verzorgd. Vrouwelijk.
Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken, gehuld in een zweem van mysterie. Voor mij is het een uitdaging om te kijken of ik dat kan krijgen. Dat gaat nog boven het uiteindelijke resultaat van flirtpogingen. Het gemak waarmee dat lukte met de 'rest van de voorraad' in het rayon, stemde mij hoopvol over 'project Shima'.
Dat had iets onbereikbaars en wees me er weer op hoe mooi het kan zijn om te dromen.
Maar ik ben hebberig in dit opzicht en ken moeilijk mijn grenzen.

Op een avondje bedrijfsoverleg met vele collega-hotshots, liet zij zich wat gaan. Natuurlijk was mijn aandacht Shima opgevallen en het was tijd voor een test. Om te checken of haar gevoel op waarheid berustte. Het spel begon. Zij hoefde dat niet te testen. Iemand met zulk een blik en oogopslag, met die achtergrond, ziet dingen die jij en ik nog lang niet waarnemen.
Nadat het groepje waarin ik me begaf, genoeg drank had genuttigd om 'bespeelbaar' te raken, plaatste zij een opmerking dat ik de enige 'baas' van het stel was die over donkere ogen beschikte. En dat dat haar beviel. Mijn collega's discussieerden met Shima over de relevantie van die kleur. Ik besefte dat iemand 'dat kon vinden', gewoon 'omdat'. Liep naar buiten voor een sigaret en realiseerde me dat er een kleine opening was ontstaan. Mijn maatje terplekke voegde zich even bij me. Samen rookten wij er nog een. Ik herinner me nog zijn 'let op' maar wuifde het weg in de zachte avondbries. Na alle makkelijke veroveringen, wakkerde dat mijn drang alleen maar aan.

Ik hapte toe en Shima liet dat gebeuren. Midden in de nacht, op een feest waar ik haar weer trof, smokkelde ze me mee naar haar appartement. In het pikkedonker moest ik wachten op de bank, terwijl zij snel de ergste rommel wegnam. Volgens eigen zeggen dan, want rommel trof ik daar verder nimmer. Wel veel nostalgische elementen uit vergane Iraanse glorie. En de geur van inheemse specerijen.
Veel emotie en warmte maakten dit tot haar plekje, alwaar kille bakstenen en 'één koekje bij de koffie' angstvallig buitengesloten werden.
Ik genoot van haar schoonheid in alle opzichten en liet me er rijkelijk mee besprenkelen.

Onbereikbaar (2)

Strauss-Kahn trouwt zijn kamermeisje

2011-08-24T01:13:00.007+02:00

DSK. Zijn hele leven verwoest. Zijn loopbaan gestrand. Omdat hij zich vergreep aan één kamermeisje. Ja, u leest het goed, deze talentvolle Dominique zet zijn zorgvuldig opgebouwde, jarenlange carriere op het spel door zijn pik in een schoonmaakster te steken, die daar niet van gediend was.
Waarom zou hij zo'n risico nemen ? De man had beter even naar de hotelreceptie kunnen bellen zodat ze een hoer voor hem hadden kunnen charteren. Of hij had de stad in kunnen lopen. Met bodyguards en al.
Het zielige asielzoekstertje was zich natuurlijk van geen kwaad bewust. Aan de rechter vertelde ze, dat ze juist nadat ze keihard tussen de benen was genomen, weer een kamer ging schoonmaken. Vol pijn tussen haar dijen en nog bloedend uit haar gleuf pakte ze trots en vastberaden de emmer sop weer beet.
Oh, nee, dat had ze gedaan voor dat Strauss haar te grazen nam. Ach, ze wist het even niet meer, na die heftige seksorgie met de viriele dertiger, die toevallig ook nog eens rijk was en kans maakte op een presidentschap van La Douce France.

Ook het verhaal van Strauss-Kahn is niet condoomdicht. Ze zou de neukpartij vrijwillig ondergaan hebben en de oude man zelfs hebben aangemoedigd door over haar lippen te likken. Haar tepels priemden door haar schortje heen en als ik Kahn was geweest, had ik het minstens op uitlokking gegooid. Maar hij moest wel iets verzinnen omdat mevrouw Kahn ook televisie kijkt.

Als straks de buitenechtelijke kinderen uit het kamermeisje rollen, zou ik, als ik in Kahn's schoenen zou staan, haar eens bellen en zeggen "kom schatje, het is gebeurd met onze jobs en wij gaan lekker op een eiland in de buurt van jouw roots een lief gezinnetje bouwen. Je bent dan wel niet de mooiste maar je bent lekker jong en ik heb mogen (oh nee dat mocht niet) voelen hoe strak je bent. Bovendien ben je al gauw mooier dan mijn eigen vrouw. Nah ja, cherie, hoe dan ook, we kletsen ons hier toch nooit meer uit. Kom, de Jet staat klaar. Lijkt me zo spannend om je op het toilet van de Learjet eens een keer op die plee te stiften."

Potentieel een Classic Lovestory. Filmrechten te koop.

Nick en Simon

2011-08-22T12:37:00.007+02:00

Nick en Simon. Trending op Twitter Worldwide ! Zelfs het Radio 1 journaal meldt net dat ze uit elkaar gaan.
De twee jongetjes uit Volendam werden door veertienjarige huppelkutjes middels social media, binnen een half jaar groter gemaakt dan de hele Elvis ooit geweest is.
Nick en Simon onderscheiden zich van inteeltneefje Jan Smit door iets diepgaandere teksten. Die teksten moeten een ware uitdaging zijn voor de doelgroep. Net als 'vroegah' snappen zij niks van de woorden doe ze luidkeels meezingen. Toen was het echter omdat die lyrics in een andere taal dan het Nederlands werden vertolkt.

Ze gaan uit elkaar, Nick en Simon. Persoonlijk kan ik er niet rouwig om zijn. Zal het moeilijke gedreins van ze niet missen als het toevallig voorbijkwam op de radio.
Wel wens ik de ouders van de puberale media-tycoontjes sterkte. Met de huilbuien van hun puistenkop. Of sterkte na de zelfmoordpoging van hun puber, nadat deze het nieuws vernam.
In plaats van toe te geven dat hij de boel aan het bedonderen is, zal onze Rutte wel een plechtige toespraak houden. Over hoe grievend dit is.
Daarna nog petities, stille tochten en twintig keer Ahoy, de Kuip en de Arena vol met Nick. En Simon. In een afscheidsconcert. En dan zijn we er vanaf. Tot de grootse come-back, althans. Omdat de centjes op zijn.

Shoarma en beslissingen

2011-08-19T14:48:00.008+02:00

Vrijdagnacht. Het is al laat en ik zit met mijn maatje in de shoarmazaak van het dorp. In stilte wachten we op de twee kleintjes shoarma met knoflooksaus.
Een weemoedige avond, zoals je die soms kunt hebben. We hadden niet veel gesprekssttof en hebben vanavond eigenlijk vooral het uitgaanspubliek bekeken.
"Jullie broodjes, mannen". Toon pakt de broodjes van de balie, zet ze aan onze tafel en gaat weer tegenover me zitten. Sandra en ik gaan uit elkaar. Hij verbreekt de stilte met deze plotselinge opmerking, die klinkt alsof die me zou moeten schokken. Toon kijkt naar zijn broodje terwijl hij met zijn vork in de knoflooksaus miert.
Minuten stilte volgen. Ik eet door. Als ik mijn mond leeg heb, kijk ik hem aan. Hij kijkt terug en wacht gespannen op m'n reactie.
Ja, gozer, dat is de leven, hè ? Hij blijft me aankijken en grijnst. Stilte. Hij eet rustig zijn broodje op. Jij bent een echte maat, koffie. Toontje, zeg ik, jij bent een volwassen vent met goed verstand. In je stem kon ik horen dat het geen vraag was, wat ik ervan zou vinden. Wie van jullie twee de beslissing ook nam, ik hoor dat het een beslissing is waarover is nagedacht. Door één van jullie op zijn minst.
Precies, zegt Toon. Ik heb geen zin in "kun je niet nogeens met Sandra praten ?" en "zouden jullie het niet nog eens proberen ?" Of "weet je het zeker ?" Natuurlijk weet ik het zeker. En Sandra heeft zich vast al jaren voorbereid. Eenmaal de beslissing genomen, gaan ze het jou vertellen. Dan mag jij hetzelfde proces even in een uur doen. Je verbaasde "maar" wordt met een oneliner onderuit gehaald. "Ik heb je zoveel hints gegeven". Ach koffie, dat weet jij ook, de volgende vent snapt ook geen hints. Zijn kerels niet zo goed in.

Toon, leuk of niet, jullie hebben die keuze gemaakt. Jij hoeft mij niet uit te leggen van de hoed en de rand. Ik jou ook niet. Spulletjes verdelen en verder. Er is nu nog geen haat en dat is goed. Jullie hebben ook van elkaar gehouden en wellicht doe je dat nog.

We lopen terug naar de auto. De ruiten van Maserati hullen zich in dauw en de eerste gevallen blaadjes blijven er op kleven. Als ik de hese, nerveuze motor start, zeg ik Toon dat het me een goed plan lijkt om even naar het Neude te rijden.
Ja maatje, goed plan, een goede koffie en een uitsmijter. Ik hoor een trilling in de stem van deze grote man. "Komt goed, vriend" zeg ik en klik de Italiaanse in drive.

Busje kwam zo

2011-08-16T12:06:00.014+02:00

Voor mijn gesprek heb ik Lauren maar even laten ophalen. Speciaal daarvoor had Sasha haar lange blonde haar in twee vlechten gemaakt en een mooi donkerblauw mantelpak aangetrokken. Lipgloss en mascara opgedaan.
Het gebeurt ook Sasha niet iedere dag dat ze in de Quatroporte van de chef mag sturen. Sasha had goed door dat wat er hier gebeurt, zelden gebeurt. Met de Maserati moest je concurreren, als met een andere vrouw. Je geliefdes minnares uitdagen. Een muze met Italiaanse heupen en een heet, rasperig geluid wanneer ze alles geeft. Sasha kan dat.

Bovendien was de buslijn waarmee Lauren zou komen, niet betrouwbaar. 's Ochtends had zij gebeld dat de bus wellicht niet zou rijden. Of ik naar haar wilde komen om die deal te sluiten. Maar ik heb hier alles en anders bel ik iemand vlakbij. In het land waar het recht van de sterkste geldt, ben ik graag op een strategische plek. Dit 'kantoor'.

Tja, zegt Lauren, als Rutte zijn 'rekenfoutje' nou in het OV had gestoken, had het gratis gekund en van betere kwaliteit. Dan was Nederland van alle files en parkeerproblemen verlost. Maar Mark zit niet met files. Daar staat 'ie zelf nooit in en files leveren macht op, met de belofte op verbetering. Er moeten nieuwe wegen komen, spitsstroken en de wegenbelasting moet dan weer omhoog. En dan direct ook de prijs van een treinkaartje.
Het is net als met roken. De overheid is zo met haar burger begaan dat men miljoenen uitgeeft om ons te waarschuwen voor gezondheidsrisico's.
Maar het levert teveel belasting op om het dan maar gewoon te verbieden.
En dan krijg je weer zo'n gedoogcultuurtje: Je mag wel sigaretten kopen, maar je mag ze niet verkopen.

Zo promoot men ook het openbaar vervoer en ondertussen maakt Schulz het slechter en duurder.

OV moet nu openbaar op de markt worden aanbesteed. "Dan wordt het efficienter en goedkoper". Net als met de ziektekosten, snapt u wel ?
Als alles de 'zelfregulerende' vrije markt op moet, dan vraag ik mij af waarvoor wij nog belasting betalen ? En aan wie dan ? Aan een overheid die daarmee voorzieningen in stand kan houden voor haar burgers ?
Dit kabinet is een kabinet van landheren, grootgrondbezitters.
Het volk laat ze koud. Beneden hun stand. Het grappige is ook dat hoe meer men het volk uikleedt, hoe minder tijd de mensen hebben om zich druk te maken over dat overbodige circus in Den Haag.
Ze moeten zich druk maken over hoe ze op hun werk komen, zolang ze nog werk hebben. Om daarmee hun huur te kunnen betalen terwijl de rest van het salaris opgaat aan ziektekosten en kinderopvang.
Ondertussen volgt men iedere stap en maakt men je bang met economische malaise in de wereld.
Zo heeft Mubarak decennia lang de macht kunnen houden. Egyptenaren wisten wel dat 'het niet goed zat' maar moesten dagelijks vechten voor een bord koshari. En wat moesten ze doen ? Demonstreren ? Tegen een overheid van vriendjes die er niet voor hen is ?

Wanneer krijgen mensen door dat een overheid er enkel is om zichzelf in stand te houden ? Alles zou op gemeentelijk niveau geregeld kunnen worden. Uit gemakzucht wordt er al steeds meer op gemeenten afgeschoven terwijl ze ook minder geld krijgen.
Onze regering ondertussen, heeft kamerdebatten over rekenfoutjes. Die niet eens meer in mooie excuses worden verpakt door de falende.
'Transparantie', ha ha. Als een leider van wereldformaat, houdt Rutte zich bezig met politiek 'gelik' op het mondiale toneel. Om aldaar het kleine, maar belangrijke landje uit te hangen van belastingcenten waarvoor burgers steeds minder terugkrijgen.

Ondertussen 'vecht' het gepeupel een links/rechts-strijd uit. Alsof dat belangrijk is. Of men houdt de allochtone buren in de gaten, of die misschien geluidsoverlast geven. Eigenlijk moeten ze maar weg, 'de zandbak' in. Want alles ligt aan hullie.
Behalve dan aan hun dochter met die zwarte zaadvragende kijkers, lange benen en Lopez-kontje. Die mag blijven. Zo tolerant zijn we dan weer wel.

Sasha brengt Lauren terug naar huis. Geen deal maar een bevlogen relaas. Vanuit het spiegelglazen raam zie ik 'r in de Maserati voorbijschuiven. In de file op de A27.
Op de vluchtstrook lopen drommen mensen in een Gako-pak. Koffertje met appel en krant in de hand. Naar huis. Lopen. Die zijn nooit op tijd thuis voor Hart van Nederland, bedenk ik me.

Strandtenten in crisis

2011-08-12T14:31:00.010+02:00

Het gaat niet goed met het strandpailjoen.
De eigenaren van dit eeuwenoude fenomeen dat 's Neerlands stranden opvrolijkt, zitten met de handen in et haar. Zij zijn verenigd in de Nationale Strandtent Branche en beraden zich, aldoende verenigd, op maatregelen. "Ja, er moet iets gebeuren" zegt Jan Zandmans, die al jaren penningmeester is bij de NSB. Zijn rose Suzuki Samurai met surfplanken en extra mistlampen er op, staat naast de strandtent geparkeerd, die al generaties lang familiebezit is. "Kijk", zegt Jan, "Aan het eten van slechte kwaliteit en het lauwe pils kan het niet liggen, dat is al jaren hetzelfde." Ook de naar pis stinkende toiletten die je steevast verlaat met volgezeken modder tussen de tenen, doen daar niets aan af.
Onder de leden van de Nationale Strandtent Branche zag een heuse denktank het leven. Men zoekt naar de oorzaken die ervoor zorgen dat het bezoekersaantal terugloopt. Ook brainstormt men over maatregelen die het tij zouden kunnen keren.
Zo klopte de NSB bij de overheid aan om subsidie voor geluidswallen, direct op de grens tussen water en strand. "Veel klanten hebben ons aangegeven dat zij het lawaai van golven en branding soms hinderlijk vinden."
Dit plan is volgens Zandmans uitstekend te combineren met het idee om de hele Nederlandse kustlijn te overdekken met betonnen platen. "De klant is zich tegenwoordig bewust van de schade die teveel zon de huid kan aandoen. Wij zijn overtuigd geraakt van positieve weerklank op onze initiatieven.
"Toen premier Rutte laatst bij ons kwam dansen op een strandfeest, bewonderde hij onze inzet", aldus Jan. Rutte gaf de NSB aan, ook eens te gaan praten met de Belgen, die wellicht zouden kunnen meedoen. In de toespraak die Rutte op het feest hield, zei de minister-president dat 'de VVD altijd zakenvriendjes zal steunen, zelfs als het plan onnodig veel geld kost en nutteloss blijkt.'
Staat los van het feit dat er iets moet gebeuren, nu strandtenten hun hoofd nauwelijks nog boven water kunnen houden.

Renault 4

2011-08-08T22:23:00.010+02:00

Als jochies dwongen wij bij zijn moeder af dat we wekelijks haar boodschappenwagentje mochten wassen. Natuurlijk ging het mij en mijn jeugdvriendje er om, zonder ouderlijk toezicht in dat wagentje te kunnen spelen. Het wassen was bijzaak. Dat wist zijn moeder en ze liet ons. We waren maar kinderen.
Op een dag riepen we haar vol trots on te komen kijken hoe we haar auto in de kleur van het tuinhek hadden geschilderd. Die kleur was vlakbij in ruime mate voorradig. Donkergroen was het vehikel nu, maar er waren veel donkergroene Renault 4tjes dus dat vond mama niet erg.

De dag waarop zijn ouders met vrienden en veel flessen drank plaats hadden genomen in de zitkuil die de vorige huiseigenaar had achtergelaten, grepen wij onze kans. We hadden vaak bestudeerd wat je met de sleutel moest aanvangen om de machine tot leven te brengen en dat wilden we nu zelf wel eens proberen.
Ongezien gristten we de autosleutels van het aanrecht en zenuwachtig togen we naar de oude Renault. Een van de weinige betaalbare vijfdeurs automobielen tijdens haar introductie.
Om geen lawaai te maken bewogen we de paraplu die uit het dashboard stak, totdat de neutrale stand was bereikt. In zijn vrij duwden we het Viertje een eind verderop de straat in.

Een kort verbaal gevecht deed ons besluiten dat ik als eerste chauffeur mocht spelen. Om dit te bereiken had ik bij mijn maatje het belang van een montere bijrijder onderstreept.
Tergend langzaam draaide ik de sleutel in het contactslot en opwinding vulde de verbazingwekkend grote ruimte toen de lampjes van het contact aanfloepten.
Ok, dat was stap één.
Verder nu. Nog eens checken of de versnellingsbak in 'vrij' staat. Check.
Zit er benzine in ? Ja, nog een likje.
De ruitjes waren inmiddels beslagen door het temperatuurverschil tussen twee elfjarige jochies en de donkere buitenwereld.
Oh ja, de choke moet nog op half.
Beetje gas en ze sloeg direct aan. Zo gewoon als dat nu lijkt, zo opgelucht zaten we ons toen in dat autootje te verkneukelen van blijdschap. Koppeling, dat was het linkse pedaal, in en de paraplu in de eerste versnelling. Erg handig die schakelstang, moeder hing er altijd haar tas aan.
Twee jonge talenten want bij het lossen van de koppeling reden we gewoon weg. Rollend op eigen kracht legden we stapvoets de rest van de straat af. Na de eerste bocht waren we mentaal rijp voor de tweede versnelling en uiteindelijk bereikten we de derde, in de wijk. Zo reden wij zonder lichten steeds hetzelfde blokje. Nee, geen verlichting. Stel dat iemand ons zou zien.
Met veel gas gingen we door de bocht voor hun straat. Daarna de koppeling in en de motor uit om zodoende zonder herrie zijn ouderlijk huis voorbij te rollen.

De pret ging door totdat de benzine op raakte. Ding terug op de oprit geduwd en niemand is er ooit achter gekomen.
Dachten we. En hoopten we.
Zeker weten doe ik dat niet maar het gevoel van victorie overstemde alles.

Nazaat van een slavendrijver

2011-08-08T00:09:00.016+02:00

Zoals alle lichtgetinte Moslims criminele terroristen zijn, zo word ik -als roomwitte autochtone Moslim- door Moslims mét roots, zonder pardon bestempeld tot 'nazaat van een slavendrijver' die ook nog eens met weemoed terugdenkt aan de tijd waarin Nederland nog groots was in iets. Veel geld verdienen terwijl je je sigaar rookt op de veranda. Met een glas dure rum in je hand uitkijkend over je plantages, alwaar jouw voormannen zwarte pieten afbeulen met de zweep.

Dezelfde dames -in dit geval-, die vanuit de gedachte dat het geloof ons leert dat iedereen gelijk is, Sinterklaas en Zwarte Piet zwaar discriminotoir achten, zie ik vervolgens ook tweeten dat ze Allah dankbaar zijn dat ze nog steeds een baan hebben. ook al is het werk dan zwaarder en met minder mensen.

Als voormalig slamendrijver ben ik blij met dit soort geroezemoes uit Oom Tom's Negerhut. Want het heeft lang geduurd maar de tijd heelde wonden. Zwarte Piet en de Moren zijn er blij mee. Slavernij is geaccepteerd als roeping, als 'way of life'. Hallelujah, Alhamdulillah.

Toch ben ik van mening dat zij iets over het hoofd zien. Zij zijn hun werkgever dankbaar. Er is werk en ze kunnen de huur betalen. Uit eten kan niet, maar Allah, we hebben niets te klagen.

Als u, als lezer, even met mij meedenkt en er vanuit gaat dat 'alles van onder komt' en dat op die manier de wil van het volk bepaalt, wat er gebeurt, dan kunt u het met me eens zijn dat deze twitteraars het systeem van slavernij nieuw leven inblazen, danwel een flinke impuls geven.
De carrière en de menselijke eigenschap 'er uit te willen springen' zorgt ervoor dat de nijvere arbeidster alles slikt terwijl men ondertussen de meekijker beticht van iets waar hij niet verantwoordelijk voor is.

Want, de geëmancipeerde Moslima, waar ik in dit geval naar verwijs, ziet Zwarte Piet het liefst groen en geel worden. Zodat kindertjes het goede voorbeeld krijgen. Kunnen 'de kids' op straat een negroïde vragen waarom 'die zwarte niet groen is, zoals al die anderen'.
In uw nobele streven om naar slavernij riekende kinderfeestjes uit te bannen, zou men in plaats van Sinterklaas tot een hype te maken, eerst kunnen overwegen om op twitter de buurjongen aan te spreken betreffende zijn tasjesroofgedrag, hetgeen ook 'niet kan in deze tijd'. Wie de koek krijgt, wie de gard.

Ben ik weer niet te volgen voor u ? Het is ook heel wat anders dan oma die bij een roofoverval uit haar rollator werd geduwd door kwajongens met bontkraag op scooter. Ach, ik zie dat ik u stoor tijdens het kijken naar Hart Van Nederland, het actualiteitenprogramma voor anders-begaafden. Dat is wat minder moeilijk. Terwijl u rollator-oma verwerkt, kunt u gewoon blijven mijmeren over hoeveel vrijheid de dakkapel waarvoor u spaart, u zal schenken.

Goed, ik zal proberen het u nog één keer uit te leggen. Eén keertje nog.
Kijk, die euro, die ons verkocht werd onder het mom dat dat voor iedereen beter was, die is er alleen maar gekomen om enkele industriebonzen de wisselkoersen te besparen. Vervolgens ging het gegraai verder en alles waarvoor u jarenlang belasting betaalde moest worden verkocht aan de vrije markt, die het dan wel even zelf zou reguleren. Marktwerking. Van die verkoopopbrengsten zag u nimmer iets en uw salaris verschrompelde terwijl het MKB het Guldenteken voor het Eurosymbool wisselde. Maar, de kwaliteit werd beter door de concurrentie, het aanbod werd groter en de prijzen daalden. Althans, bekeken door een VVD-glaasje. Zij schonken zichzelf nog een glas dure rum terwijl uw ziektekosten bleven stijgen. Dat lag dan weer aan de vergrijzing, dus mochten oudjes pas later met pensioen en nam niemand ze aan, indien ouder dan 45 levensjaren.
Een half jaar WW en vervolgens bijstand. Maar da's goedkoper dan AOW. Twee jaar uitkerinkje bespaard, zo vanaf de veranda. Sigaartje nog ?

Als de luchtbel echt klapt, glijdt het ene na het andere euroland in de put en zelfs kapitalist USA verliest haar AAA-status. Het is echt weer vette crisis en er zit niets anders op dan nog eens reorganiseren en bezuinigen.
De zweep wordt nu crisis genoemd. Ja, we doen ons uiterste best uw baan veilig te stellen, maar eigenlijk kan het niet. Tenzij u ook een offertje wilt brengen. Méér werken voor hetzelfde geld, of dezelfde uren voor minder geld. Nee, een PC-privéproject is er niet meer en de bedrijfsfeestjes doen we nog eens in de vijf jaar. Nog even en u dankt uw God dat u mag komen werken. Voor niets. Ach, het kan altijd nog erger en zo slecht hebben we het nog niet. Nou, u staat tot uw kontgaatje in de slavernij en u twittert er trots over. Slavernij ? Nee, daar bent u zwaar tegen en alles wat er op lijkt moet verdwijnen. Ik zou zeggen, stap eens naar uw baas met dezelfde grote mond. Neemt en masse uw ontslag, laat de bulderlachende onderkinnen zelf gaan werken voor 12 euro per uur. Met een krap half uurtje pauze, dat dan weer wel. Zie hoe snel de 'crisis' dan over zal zijn. En noem mij geen 'nazaat van' terwijl u de slaaf uithangt.

Roken moet mogen

2011-08-07T02:44:00.004+02:00

Rookverbod voor de Dieren

2011-07-24T11:26:00.016+02:00

Van onze politieke redactie.

Betrokkenheid van de politiek bij haar burgers, wordt vandaag weer eens vet onderstreept. Terwijl kamerleden feestjes aflopen, die zijn georganiseerd naar aanleiding van overleden beroemdheden, kijkt het volk Hart van Nederland. U kijkt, zij werken. Zo is daar Thieme, overigens één van de weinige politici waarvan wij wel eens een uitgelekt USB-stickje naaktfoto's in handen zouden willen krijgen.
Marianne deed een voorstel tijdens de laatste kamerbijeenkomst.
Het sloeg in als een bom. De PVV-fractie voerde net onderling overleg. Het dilemma betreffene het onverdoofd neerschieten van Socialistische jongeren, zit de vrijheidsstrijders hoog. Om u nader in te lichten, onderschiep eerstkoffie een persbericht van hun 'Forum Voor de Vrijheid', waarvan u hier een screenshot treft. De kamervoorzitster Verbeet zich en maande Wilders en zijn fractie tot stilte. Vermanend sprak zij, "dat het toch niet zo kon zijn dat belangrijke politieke kwesties gebagatelliseerd worden door PVV-onderonsjes, waarbij diens leden al- dan niet wakker liggen van een slachtpartijtje onder jongeren op een ver Noors eiland." Verder dus.
In het kort komt het PvdD-voorstel er op neer, dat er niet meer gerookt mag worden in de nabijheid van dieren. Sigarettenrook is ongezond voor hen. Roken is enkel nog toegestaan in de megastal, mits deze over een aparte rookruimte kan beschikken. Als de staleigenaar zelf niet rookt, zijn er uitzonderingen mogelijk.
Zoals gebruikelijk wanneer het hem uitkomt, betrachtte Geert Wilders gepaste terughoudendheid. In de wandelgangen liet hij eerstkoffie nog weten, dat de plannen van Hero Brinkman, voor PVV's jeugdbeweging, in het water zijn gevallen. "Brinkman staat, wat dit betreft, alleen op een eiland", aldus de PVV-voorman.

Kamer van Koophandel

2011-07-22T14:08:00.004+02:00

Laatst, op een regenachtige dag, toog ik met mijn zakenpartner -en maatje- @CarusoLuxury naar de Kamer van Koophandel. Een leuk verzetje en 'even er uit'. De KvK deelt hier een kantoorruimte met de Sociale Dienst, zegt het bord op de gevel.
Onbewust verwachtte ik een nette lobby met personeel van 'koorbal op middelbare leeftijd'-gehalte, compleet met rode 'casual' jeans en een sweater om de nek. Vette onderkinnen en bulderende VVD-lachjes. Een beetje MKB-elan, snapt u ?
"Goedemiddag".
"Goedemiddag".
De ambtenaar in zijn aftrekbare Gako-kostuum, gebaart ons plaats te nemen.
"Koffie ?" Helaas. Die vraag vult de ruimte niet en is enkel hoorbaar in mijn hoofd. Goed. Zakenpartner en ik zitten. Koffie kon er niet vanaf. Vrees dat we in een zelfregulerende markt verzeild zijn geraakt.
De employee voerde de wijziging die we in het register aan wilden brengen, in in de computer. Voor de douane zouden wij dan een originele uitdraai van onze inschrijving nodig hebben. De medewerker haastte zich te melden dat deze uitdraai ons 11 euro zou kosten, waarvoor wij dan later een factuur zouden ontvangen.
Daarna volgde de bonus; een insiders-tip ! Indien we het originele doocument naar de douane zouden sturen, was het raadzaam eerst een kopie te maken voor 'uw eigen administratie'.
Daarna bleef het stil en onze adviseur beroerde zijn keyboard met een peinzend gezicht.
Mijn tandengeknars vulde de stille Kamer en daardoor afgeleid, keek de klerk me even aan. Ik doorbrak de stilte en vulde de gedachten die deze man zou moeten hebben, verbaal in. "Nu u hier toch zit en mij 11 euro betaalt voor dit document, zal ik die kopie daarvan gelijk voor u maken. Uw origineel komt immers uit dezelfde machine dus het is een kleine moeite. Zo kan ik u de rit naar het stadscentrum besparen, alwaar u dan bij de Bruna in de rij kunt gaan staan, om daar voor 50 cent alsnog een kopietje te draaien. Kijk, daar zijn wij voor, hier bij de Kamer. Support voor ondernemers, meedenken en het goede voorbeeld geven in klantvriendelijkheid.
Sinds iedereen toch al over een BTW-nummer beschikt, dat is namelijk uw BSN gevolgd door '-01', zullen wij als KvK ons nut moeten aantonen.
Ten einde u niet de indruk te geven dat we een nutteloos overblijfsel van de VOC-mentaliteit zijn.
Dat de Kamer van Koophandel u meer kan bieden dan een gratis Makro-pas en spam van alle andere geregistreerde ondernemers. Nog los van de jaarlijkse bijdrage die u ons voldoet, hoewel wij u daarvor niets bieden.
Kan ik u verder nog met iets van dienst zijn ?

Verbouwereerd kijkt de man me aan en als hij zijn bewustzijn weer heeft gevonden, draait hij het kopietje voor ons.
Dank voor de service, zeg ik hem. Waar zouden we zijn zonder KvK ?

Paul en zijn baby

2011-07-19T21:26:00.014+02:00

Een knappe man. Lang, gebruind. Zijn donkere haar was wit geworden met de jaren. Ik zag hem vaak wanneer hij zijn vrouw bij ons ophaalde van het werk. Zo'n man neemt geen genoegen met iedere vrouw. Zij is ook leuk. Mooi, intelligent en spannend. Als zijn dikke V8 de parkeerplaats opreed, onderbrak ik graag het gesprek met wie dan ook.
Paul, zet dat ding eens even in 'D' en 'step on it'. Mijn collegaatje stapte in naast hem. Vol glundering gaf hij gehoor aan mijn wens en de zwarte bandensporen zijn nog te zien op de klinkers.

Hij haalde haar niet meer op. Vaak heb ik haar koffie gebracht in de kantine en haar huilbuien aangehoord. Ze had twee mooie dochters en een comfortabel huis.
Maandenlang heb ik de slopende neergang van dichtbij gezien.
Op het laatste feestje liet ze me trots de nieuwe keuken zien. Met een afstandsbediening toonde ze me hoe de keuken in hoogte te verstellen was.
Paul reed niet meer en de Mustang stond in de garage.
Op een mooie dag reed zij er wel eens in met Paul. Maar de V8 brulde niet meer als wanneer hij haar liefkoos.
Paul zat achter in de huiskamer. Stil.
Paul praat niet meer zoveel, vertelt ze me. Het vermoeit hem en soms lukt het hem niet. Zou jij straks met hem een stukje willen rijden in die auto ? Paul vindt dat ik dat ding als een kind behandel, maar ik durf niet anders.

Ze ziet er moe uit en onder haar ogen is haar huid donker.

Paul zit naast me terwijl ik de automaat in drive klik. Voorzichtig hoor, zegt hij en knipoogt naar me, als we wegrijden. We geven de auto flink de sporen en ik heb een wagen nog nooit met zoveel gemak dwars gezet. Je zou er een stacaravan mee wegtrekken, of daar nou wielen onder zitten, of niet.

Op een parkeerplaats aan een dijk stoppen we even. Paul praat, langzaam, maar bestendig. Beter, koffie, zegt hij. Hier. Hij geeft me de heupfles Cognac.
Het is een tijdbom, koffie. Maar ik ben altijd vol bij bewustzijn. Ik zie de afbraak. De ene dag doet dit het niet, dan doet dat het niet.
Het ergste is dat ik hun pijn ook zie. Ik kan er niets aan doen, zij ook niet. Mijn vrouw en mijn dochters wachten. En ik word nooit meer de playboy waarvan zij toen wensten dat ik die niet was. Mijn leven wordt verwoest en in die trip breek ik het hunne af. Uit het leven gegrepen.

Ik heb genoten van je ritje met mijn baby, koffie. Dank je wel. Rij haar maar terug. Rustig. Ze is heet. Paul zit achterover, naast me. Ik zie zijn verbeten gelaatstrekken. Hij houdt zijn tranen in.
"Als ik me goed voel, ga ik nog een keer, alleen. Nog één keer."

Paul had MS.
Ik heb hem niet meer gesproken. Zijn vrouw ook niet.
Op een dag moet iets cruciaals in zijn lichaam het 'even niet meer gedaan' hebben.
Stiekem hoop ik voor Paul dat hij zijn Mustang nog een keer meenam. Alleen. En zijn baby met gillende banden tegen een brugpijler zette.
Gereden alsof het zijn laatste rit was.
Geleefd of het zijn laatste dag was.

Kraaijkamp SR en kotszakjes

2011-07-18T23:23:00.007+02:00

Johnny Kraaijkamp stierf vandaag. Als ik 's ochtends bij de eerste espresso, dat tweetje lees, bekruipt de walging me al.
Ik besluit de radio, en zeker de televisie, op stand-by te laten vandaag.
Ontkom er toch niet helemaal aan.
Via de Asocial Media zegt ieder 'uniek individu met een meningsuiting' er het zijne over.
Natuurlijk is het erg als iemand van ons heengaat.
Maar "Zooooooooo onverwacht. Schokkend." vind ik een wat overtrokken reactie bij het overlijden van een 86-jarige. Verder lees ik dat mensen zo enorm van hem genoten hebben. En zich eigenlijk geen leven zonder hem kunnen voorstellen.
Dat zal nu toch moeten. Hoewel er ruime 'doe-het-zelf-moord' informatie voorhanden is op internet. Gaat uw gang, nepjankers. wie zal u missen ?
Als ze Kraaijkamp zo goed vonden, waarom hoor ik dan al twintig jaar niks van ze, over hem ?
Omdat het lijkenpikkende aandachttrekkers zijn. Die weten dat ze niet zullen opvallen als ze waardering uitspreken over een levende.
Later, als ik toch even tv kijk, bemerk ik dat alle twintig kanalen gevuld zijn met oude afleveringen van zijn stukken, of met fragmenten van Johnny Kraaijkamp.
Hoor kreten als 'de grootste komiek aller tijden' en 'een niet te evenaren artiest'. Een zware klap voor het artiestengilde in ons land.
Denk dat mijnheer Kraaijkamp het tijdens zijn leven meer op prijs zou hebben gesteld, om eens een leuke documentaire te zien.
Maar ja. Het kwam toch goed uit allemaal. Want er vielen geen andere zendmasten om. Er liep geen gek met een machinegeweer door een winkelcentrum. En Griekenland is nog steeds overeind.
Dus ja, wat dan ? Piet Bambergen. Oh nee, is dit live ? Johnny Kraaijkamp bedoelen we natuurlijk.
Ach, hoop dat de man rust. En dat niet 'aasgieren' of 'kakkerlakken' door zijn overleden hoofd gonst.

Eerst koffie

2011-07-16T21:02:00.015+02:00

Een hele trip, maar het is leuk om in Amsterdam te werken. Dus, ook vandaag gaan we er maar weer voor. Taxi van mijn posh-dorp naar het station. Taxi naar de Kalverstraat vind ik dan net te decadent. Bovendien begeef ik me graag tussen Henk, Ingrid, Rachid en Jamila. Osdorp is minstens zo lekker, by the way.
In de klamme Tweede Klasse, waar alle ruiten beslagen zijn, leunt het volk tegen elkaar aan in de Gako- en Gaastrajasjes. Koffertje met appel en krant in de ene hand. Andere hand aan de reling. Zo kan de gelukkige zittende precies de deodorant onderscheiden. De Eerste Kaste is leeg dus ik vlij mij daar. Er is geen verschil met de Volksklasse, op de kleur van de stoelbekleding na. Daarnaast betaalde ik gewoon voor de rit en de rest zit vol. Hopelijk komt er een conducteur zodat ik die in sarcastische, doch beleefde woorden, diens ongelijk kan verklaren om mij op deze verkeerde zitplaats attent te maken. Genietend van het uitzicht drink ik mijn koffie in de lege coupé.

Aangekomen op het hoofdstedelijk Centraal Station, begeef ik mij na een korte wandeling, in kermisattractie 25 die me met hels kabaal voor de Vroom & Dreesman zal afzetten, alwaar ik mijn weg naar de eindbestemming, te voet zal afleggen. De korte rit in de tram is meestal goed voor m'n humeur. De dijenkletsers waarmee de tramchauffeur het toeristenpubliek vaak bestookt, is soms grappig. "Gaat u naar Artis, meneer ?" Nee, mevrouwtje, ik moet helaas werken vandaag. Morgen misschien.

Aangekomen in het statige pand aan de Kalverstraat, beklim ik de trap opweg naar de kantine met koffieautomaat.
Hey schatje, jij bent vroeg vandaag. Dag Tanja, antwoord ik de struise blonde met haar Goddelijke lijf. De deur van het omkleedhok staat open en Tanja loopt van binnen naar buiten in haar ondergoed. Ze is gebruind en getraind en heeft een mooie lach. Ze brabbelt aan een stuk door en graait spullen bij elkaar. Ik ga een doodshoofdje in mijn nek laten zetten, zegt Tanja terwijl ik mijn jas uittrek. Een tattoo, waarom ? Dan vind ik makkelijker plek in de tram, lacht ze. Waarom ben je zo vroeg ? Ik ben nog de enige hier.
Hmmmm, zeg ik. Hmmmm ? Wat 'hmmmmmmm' zegt ze. 'Hmmmm Tanja' zeg ik. Goed zo, met twee woorden spreken. Tanja komt naar me toe en kust me. Ik moet je email nog weten schatje. Geef me even je emailadres.
Lieverd, ik ben net binnen. Eerst koffie.

Ooooh wat een leuke email ! Eerstkoffie ! Die heb ik nog nooit gehoord.
Nee, omdat dat de mijne is, zeg ik. Ik open de laptop en surf naar Gmail. Even vastleggen want hij is inderdaad leuk.
Maareh, dubbele espresso, zwart hè schatje ? Met het raam achter haar geniet ik van Tanja's silhouette bij de koffieautomaat.
Maar eerstkoffie, denk ik.

-----
Boekje (open) over het 'Osdorp' uit de eerste alinea.
Een kort 'verhaal'. Want, verhalen bestaan niet. Iedere 'schrijver' schrijft autobiografisch. Waar haalt 'ie het anders vandaan ? Ook fantasie is door jezelf gevormd, vanuit ervaringen en momenten. Kunst is, genoeg ruimte aan de lezer's eigen fantasie te laten.

Zomer ! Vakantie !

2011-07-14T19:23:00.003+02:00

Keizersnede. Samira 3

2011-07-12T11:27:00.002+02:00

"Eerstkoffie ?" vraagt de chirurg terwijl hij snel naar me toe komt lopen in de lange hal van het ziekenhuis. Nee, dank, ik heb net gehad. Hij drukt me de twee vijftigjes terug in mijn hand. "Extra strak dichtnaaien was niet nodig, eerstkoffie. Het is een keizersnee geworden. En u heeft een zoon. Bovendien was de rest al erg strak". Hij glimlacht en maakt een knipoog.
Aan Samira haar bed hou ik het jochie in mijn handen. Ik zie mijn eigen ogen. De ogen waarin hij later zal kijken als hij ruzie met me maakt. Om daarin alle voor- en tegenargumenten van hetgeen waarover wij vechten, al te kunnen ontwaren. Die ogen die vragen. En daarmee ook de antwoorden al geven. Iets wat je met je vader hebt. En met je zoon. Met niemand anders. Zelfs niet met je moeder. Of de dame die je de zoon gaf.
Ik leg het jochie weer naast zijn mamma op bed. Ze heeft zich omgedraaid en slaapt bijna. Tussen haar billen door zie ik het ongehavende gleufje. Ik kan me inderdaad niet voorstellen dat dit keurig ontboste heuvellandschap onopgemerkt is gebleven in de operatiekamer. Ieder vak zijn geneugten, denk ik. Kijken mag. De rest ook, maar daarvan wil ik dan niets weten. Geestelijk wwil ik de enige zijn. Maar zo geweldig ben ik nou ook weer niet. Samira zou, normaal gesproken, teveel voor me zijn. Breekt me af en het moet mijn vechtlust zijn, die zorgt dat ik dat volhou.
Op een foto zie ik de tedere blik in haar ogen, met die lieve lach, terwijl ze in de camera kijkt. Op die foto, met het kind in haar armen, laat ze me een moment denken dat dit de vrouw is waar ik, ondanks alles, van houd. Met wie ik ook tedere momenten kan delen. Waarin we vanuit het diepst, onszelf zijn. Een moment waarop er geen buitenwereld is die al het buitengewone, bijvoorbaat en zonder kennis van onze zaken, afkeurt. De tijd dat enkel liefde en passie, voldoende argumenten zijn om een relatie aan te gaan. Hoe lang het ook duurt. Enkel het Paradijs is immers voor eeuwig.

Dat moment kwam niet. Samira ligt naast me in bed tegen me aan te gillen. Over abortus en waarom ik er niet was. Ik begrijp het niet. Ik loop naakt naar beneden, open de tuindeur en steek een sigaret op. Het is stil en vredig in de tuin. Kikkers zitten in het mos rond de vijver. Ik moet daar wat overwoekerende bebossing wegknippen. Dan kunnen er meer in de zon zitten. Ik maak een koffie en ontwaak de computer uit zijn slaapstand. Lees een tweet waarin iemand me zegt dat ze weet dat ik Queen bedoel met het stofzuigen in enkel haar schort.
Als ik de trap hoor, schiet ik snel in een jeans en een shirt die hier nog over de stoel hangen. Samira staat in de deuropening. Uitgelopen mascara en een snik. Oh, wat is zij mooi. Waarom hou ik van Samira ? Loop naar haar toe en sluit haar in, tussen mijn armen. Ze duwt me van zich af.
Wat gilde jij over abortussen, boven ?
Ja, zegt ze. Ik wist het. En ik ben dus alleen naar die kliniek gegaan. Ik wilde dat je met me meeging.
Minutenlang lijkt het. De scheurende stilte die ik voel. Een grote brok in mijn keel weerhoudt me ervan, alle lucht te nemen die ik nu nodig heb. "Natuurlijk zou ik met je meegaan. Maar dan moet ik het wel weten. Waarom vertel je mij dat niet ? Ik loop niet zomaar weg hoor." Samira laat haar tranen gaan en ik mag haar alsnog vastpakken. De hel en ik voel het niet eens. Hoe kan ik hel voelen als ik enkel achteraf van het bestaan ervan hoor ?
Spelletjes, schiet er door mijn hoofd.

De gedachte aan een zoon maakt mij in zoverre blij, dat het openingen biedt voor een voortzetting van de relatie die Samira en ik hebben. Het valt moeilijk te verbergen en om verdere aantasting van eer, of schande te voorkomen, zullen haar ouders instemmen met een religieuze ceremonie. Die ons gelukkige gezinnetje in de echt zal verbinden. Mijn ouders hadden er hun bedenkingen bij, toen ik Samira eens kort showde bij hen thuis. Mijn ouders wilden natuurlijk alleen het beste voor mij maar dat wilde ik niet. Ik wilde Samira om Samira. Die heupen, die billen die een broek vullen. Lang donker haar en zwarte, waterige ogen met diepe gronden. Gevaarlijke schoonheid. Te mooi om waar te zijn.
Dat moeten ze gezien hebben, mijn pa en ma.
Aan de andere kant ben ik blij dat dat kind er niet is. Ik heb geen kind nodig om mijn geluk compleet te maken. Als ik niet gelukkig ben, kan een ander daar zeker niet voor zorgen.
Ook de latere chantage middels een kind dat ik niet zou mogen zien omdat het in de familie omgeven is met smoezen, zou me nu bespaard blijven. Ook Samira weet dat. Misschien onterecht, maar ik vind het knap doordacht om het in dit abortus-en-ik-moest-alleen-naar-de-kliniek verhaal te gieten. Want dit is een spel. Het scheppen van schuldgevoel. Omdat de bedenkster zelf een beetje klem zit tussen wens en de harde realiteit.

Zoveel indruk als het op mij maakte, moet het zeker gemaakt hebben op degene die het onderging, mocht het de waarheid zijn. Het gegeven dat het abortus-verhaaltje verder nimmer ter sprake kwam, ook niet in de betere gesprekken van jaren later, zegt mij voldoende. Ik denk er nog vaak aan maar rakel het nooit op. Moest ik Samira dan nog meer horrorverhalen laten bedenken ? Die me zouden vertellen wat ze mij niet recht in mijn gezicht durfde te zeggen ? Dat het niet kon ? Dit ? Onze relatie ? Zinloos. Het gevecht om iets in het hoofd van iemand waarvan je eigenlijk houdt, terecht te laten eindigen is harder dan het gevecht om datzelfde te laten slagen.

Méér Samira

Gewoon pretentieloos mooi

2011-07-11T01:29:00.004+02:00

Samira, een vervolg

2011-07-10T10:38:00.005+02:00

Het is nu een jaar of wat geleden dat ik haar voor het laatst in levende lijve zag. We spreken elkaar nog wel telefonisch en soms zie ik een recente foto op haar Facebook.
Kijkend naar het spiegeltje in mijn trappegat, vult mijn hoofd zich met tegenstellingen. Het spiegeltje, een kleiin glaasje in een koperen lijst, komt van een souvenirshop in het Rif, denk ik. Kreeg het ooit van 'r als een soort 'denk aan mij' op een moment dat we beiden wisten dat het een zinkend schip was.
Als ik de trap oploop, kijk ik er naar.
Berberse zwarte magie, vult mijn gedachten. Wat deed zij met mij ? Kan ze me zien, zolang die spiegel hangt ?
Nog iedere dag gaat Samira wel door mijn hoofd.
Het meisje dat ik nu heb, is veel liever.
Met Samira was het altijd vechten. Combinatie van lust en spanning. Bedenk me, dat als ik mijn huidige vriendinnetje zou inruilen voor iemand als Samira, dat ik spijt zou krijgen.
Maar ik weet niet of ik dat zeker weet en buien van twijfel maken zich, bij tijd en wijle, meester van mij.
Waar bleef het "ratio is bullshit, volg je hart" dat ik leerde ?

Zoals gezegd, we zagen elkaar nooit meer. Het bleef bij wat wilde plannen en bijna-afspraakjes.
In onze telefoongesprekken ontdek ik, naarmate de tijd vordert, dat Samira evenwichtiger en meer volwassen wordt. En ik ook. Deze mooie Marokkaanse van begin twintig, staat in mijn geheugen gegrift. Met de mooiste kont die ik ooit zag en haar indringende blik met die stoute lach.
Die mooie Marokkaanse van eind twintig heeft inmiddels wat klappen van de zweep gehad en geproefd aan het harde leven van een beschaafd mens.
In onze telefoongesprekken proef ik relativering. Dat ik niet alleen de klootzak was, waarvoor ze mij regelmatig uitschold. Het stoer doen van toen laat vandaag een blijk van genegenheid doorschemeren. Ik kan voelen dat ze van me gehouden moet hebben. Dat ze verdriet had van hetgeen soms tussen ons voorviel.

Ik wil Samira zien. Haar hand pakken en voor het eerst persoonlijk tegen haar zeggen dat ik van haar hou. Of gehouden heb. Wil mijn hand op haar achterhoofd leggen en haar nek kussen terwijl ik Riffiaanse geuren adem.
Raar om mee te maken hoe genegenheid zich onplooit, nadat een onstuimige relatie ter ziele ging. Af en toe krijg ik een sms van Samira waarin ze me meedeelt dat ze aan me denkt.
Ik lees hem terwijl mijn ega met laptop op de bank zit en tegelijkertijd een sitcom bekijkt. De vervelende lieverd.
Ik wil een model van een graafmachine kopen voor Samira's zoontje. Ik wil, aangestoken door haar, zenuwachtig zijn voor de jaarlijkse reis naar Nador. Ik wil op haar foeteren waarom ze zoveel kleding meeneemt op reis. Ik wil kijken naar haar harde tepels die door het shirt priemen.

Ik zoek mijn telefoon. Als ik het ding vind, blijkt hij leeg.
De volgende ochtend maak ik eerst een mooie espresso. En stuur Samira een sms. Dat ik haar mis.

Al jaren en waarom eigenlijk, denk ik als ik weer langs haar spiegeltje loop.

Samira eerste deel 18+
Samira. Keizersnede (3)

In de serie 'Vergane Glorie'

2011-07-08T15:27:00.008+02:00

In deze aflevering van 'Vergane Glorie', zijn wij in Nederland belandt. Internationaal beter bekend als Holland. In 'Vergane Glorie' tippen we culturen uit de geschiedenis aan, die eens in de veronderstelling verkeerden, groots te zijn.
Nederland was een tolerant landje. Niet omdat men dat nou zo gemakkelijk vond. Want het was moeilijk voot beknepen mensen, gevangen in hokjes omringd door dijken. Men tolereerde omwille van internationale handel, die rijkdom bracht voor enkelen. Het gegeven dat niet iedereen in Nederland schathemeltje-rijk werd, overtuigde de mensen niet van het feit dat 'de markt' zichzelf niet reguleert.
Eerder bleef men zich focussen op gratis, gratisser, goedkoop en nog goedkoper. Liever veel voor weinig, dan lekker.
Het is dan ook gek om te zien, in 's Neerlands geschiedenis, dat men een regering koos die het volk vertelde dat 'de economie wel wat VVD kan gebruiken'. Raar. Want inmiddels is er geen betaalbaar of fatsoenlijk openbaar vervoer meer. Dit publiekelijk gefinancieerde bezit werd verkocht aan de markt. Die flinke bonussen aan haar bestuurders kon reguleren. In de uigekleedde zorg moest men buitenlandse medewerkers aantrekken omdat niemand Nederlandse oudjes wilde verzorgen. Logisch, iedereen in Nederland is manager in iets. Maar anderzijds ook raar, daar men een grondige hekel heeft aan buitenlanders in Nederland.
De vrije markt, die onder leiding van banken, de huizenmarkt op slot deed, reguleerde regerings-steun in eigen zak. Die zakken zijn gevuld op kosten van het volk dat klaagde maar niets ondernam. En vanaf nu kan het alleen nog maar beter gaan. Met de winsten. Want slechter kan niet. Maar het is nog steeds winst.
Mensen met twee salarissen kunnen nauwelijks een huis betalen in Nederland. Al het geld gaat op aan levensbehoeften die vooral goedkoop moeten zijn. Men vliegt van de ene aanbieding naar de andere. In een autootje zonder BPM en wegenbelasting. Die regelinmg werd wegens succes weer afgeschaft, dus die belasting gaat alsnog binnenkomen. Betrouwbare overheid. Er blijft niets meer over om opzij te leggen voor een pensioen. Een pensioen dat van overheidswege niet meer gegarandeerd kon worden, nadat het was losgelaten op de markt die zichzelf reguleert en de tegoeden vergokte op de beurs. Diezelfde overheid verplichtte de brave burger ondertussen wel tot het betalen van premie voor dat pensioen. Want de paar Nederlandse rijken kunnen wel wat VVD gebruiken. De rest moet maar rondkomen van 'meer eigen verantwoordelijkheid'.

Syriana Zeewolde. Lekker !

2011-07-07T21:31:00.000+02:00

Door Meretmin.

Midden in dit polderdorp verscheen een Mesopotamisch pareltje van de familie Elias, die via Amsterdam 'overwaaiden' uit Syrië.
Naast een Bereklauw of 'de Chinees' kan men nu ook genieten van gerechten uit Libanon en Syrië. Ik toog erheen, samen met eerstkoffie. Als de koffie er maar goed is, houdt hij wel van die Arabische sferen.

Vlakbij de Osdorpse molen in Amsterdam heeft restaurant Syriana de grootste vestiging, waar men, naast het restaurant, ook kan beschikken over de lounge, diverse zalen en catering. En een buikdanseres !
Een van de broers Elias is in Zeewolde begonnen. Een lieflijk dorpje onder de rook van Almere. Er ontstond een klein, intiem restaurant, waarboven zelfs een hotel is gehuisvest.
Het is er gezellig met ongeveer zeventig zitplaatsen en een inrichting voorzien van originele lampen en mozaïekwerk. Het personeel heet je hartelijk welkom en legt kort uit hoe het zit met de menukaart en aanbiedingen. Voor iemand die niet met de Syrische keuken bekend is, stond men wat snel weer aan tafel om de wensen op te nemen. De kaart is uitgebreid, namelijk. Het is echter niet opdringerig bedoeld, dat men zo snel weer terplekke is. Soms vergt het wat uitleg en men is graag behulpzaam. Een gastvrijheid die men niet altijd op de juiste waarde schat.

Op mij, als Egyptische, deed het wat aan thuis denken. Met name het eten. Het was geheel volgens mijn verwachting en de mij bekende maza's (voorgerechten) leken klaargemaakt door mijn moeder ! Vers, fris en met oog voor detail.
Over het algemeen -en zo ook hier- is Arabisch eten rustig van smaak, met de nadruk op de oorspronkelijke bron. Eerlijk en mooi voedsel. Geen emmers Sambal dus. Voor iets pittigs kunt u zeker de Mhammara, pikante paprikapasta met walnoten, granaatappeldressing en olijfolie, proeven.
Met de maza's, warm of koud, 'fleurt' men de hoofddis op, naar smaak. Heerlijk is de Labneh, een bijgerecht op basis van 'hang op' of uitgelekte yoghurt. Veel Mediterrane keukens kennen iets soortgelijks. Bij Nederlanders is vooral het Griekse Tzatziki (Grieks: τζατζίκι) bekend. Heerlijk neutraal en fris bij vlees.

Een aanrader is het menu van de aanbieding, waarbij men veel voorgerechten kan proeven. Als hoofdgerecht een grillschotel met alle soorten vlees, gehakt en gegrilde groenten. Niet te vergeten de, in bouillon gekookte rijst.

Het vlees is Halal en komt van een beroemde slager in Amsterdam. Alles van de grill. Bij Syriana gaat niets in de frituur. Gezond eten dus.
Naast uitstekende vis, biedt de kaart ook keus uit een ruim aantal vegetarische menu's.
Wijnliefhebbers kunnen hun oordeel geven over de uitzonderlijke collectie Syrische wijnen.

Eerstkoffie was het, qua eten en atmosfeer, met me eens maar kwam helemaal tot leven met de zoete nagerechten en vers fruit, vergezeld van een uitstekende koffie.
Los van dit alles besef ik mij dat eerstkoffie het al snel met je eens kan zijn, afhankelijk van je 'looks'.
Helemaal een feest werd ons bezoek toen de heer Elias aanbood om zijn antieke waterpijp aan te steken. Er is aldus nog lang 'nagetafeld' in de mooie Arabische loungehoek, waarbij het personeel zichtbaar genoot van gasten die het naar hun zin hadden.

Website Syriana.

I wanna be a star ! [NSFW]

2011-07-06T09:29:00.003+02:00

Weer zo'n recalcitrante protestpost van die gozer, hoor ik u denken. Vrijheid van meningsuiting. Welke mening dan, blijft nog onduidelijk. Onderstaande sterallures zijn echter wel creatief en van blijvende aard. Soms wens ik dan dat ik een ster ben. Of toch maar niet. Zie liever sterretjes.
Wilde u deze borststuitende sterrenstelsels niet onthouden in ieder geval:

Sjongejongejonge, zeg

2011-07-03T17:12:00.012+02:00

Lekker. Die zie je vooral in Frankrijk veel hè, die Belle Vie's.
In België. En het is Belle Vue.
Nou sorry hoor dat ik het niet helemaal goed zeg. Tsss. Sjongejongejonge, zeg.
Tja, ik had die reactie al verwacht. Nee, ik mag je niet verbeteren met je wartaal, want het kan geen kwaad en jij bent bejaard. Jij moet ten alle tijden met respect worden behandeld, al zou je achteruit over een klein kind rijden. Maar het woord, die naam, die ik net noemde, was qua klank heel duidelijk. Bovendien is het kort geleden dus je kan het onmogelijk al vergeten zijn. Tenzij je gewoon helemaal niet echt luisterde.
Maar als je dan toch iets wilt zeggen en me gaat herhalen, stel ik wel op prijs wanneer je me juist quoteert. Kleine moeite toch ? Waarom maak je het moeilijker dan het is ?
Doet me een beetje denken aan de spelfouten die concerns in hun interne memo's plaatsen, zodat de tekst dan opvalt bij degenen voor wie die van belang is. De rest weet niet eens dat het een spelfout is, mochten zij de memo al lezen. Straks geloven hele volksstammen dat dat biertje Belle Vie heet en uit jouw quasi-interessante verhaal maakt men dan op dat je die informatie van mij hebt.
Ouderdom in combinatie met dementie, of seniliteit in het algemeen is een verzonnen excuus dat al jullie wandaden goed praat.
Weet je eigenlijk wel hoe mijn naam is ? Of heb je daar al teveel van die Franse Belle Vie's voor op ?

Kwamkwammersloeg

2011-07-02T15:15:00.016+02:00

Gaat u zitten.
Kunt u mij uitleggen hoe uw dochter aan die blauwe plekken komt ? Die op haar achterste, bedoel ik.
Het stalen gezicht van de beambte verraadt dat hij een 'ze is van de trap gevallen' voelt aankomen. Het knopje van zijn pen klikt op de schrijfblok die naast hem op het bureau ligt.
Wij kregen meldingen uit verschillende hoek en startten toen onze research. Diverse hulpdiensten hebben ons gewezen op bepaalde vermoedens. Een uiteindelijke schouwing door een arts, heeft ervoor gezorgd dat u nu hier zit en uw kant van het verhaal mag toelichten. Dus.
Nou dokter...
Ik ben geen dokter, mevrrouw. Ik ben een consulent. Maar, gaat u verder.
Nou, mijnheer de consulent. U moet begrijpen dat het moeilijk is.
Wat is er moeilijk mevrouw ? U kunt uw verhaal in alle rust vertellen. Ik begrijp dat het lastig voor u moet zijn. Maar wij zijn er om u en uw dochter te helpen en hetgeen u mij toevertrouwt, blijt binnen deze muren.
Lust u een kopje koffie ?
Hebben jullie zoetjes ?
Dat kan ik voor u regelen, mevrouw. Een ogenblik.
Zo. Met een zoetje. Alstublieft.
Dank u. Nou, meneer de consulent. U moet begrijpen dat het moeilijk is... Wat is er moeilijk, mevrouw ?
Als u nou even uw smoel dicht zou houden en gewoon even luistert, zodat ik mijn zin kan afmaken, dat zou een boel irritatie schelen.
U heeft gelijk, mevrouw. Ik zal het niet meer doen. Gaat uw gang, ik ben één en al oor.
Dank u, meneer de consulent. U moet begrijpen dat het moeilijk is en dat ik wel eens mis sla. Met die honkbalknuppel raak ik niet altijd precies het topje van de komkommer. Het kost al veel moeite om die komkommer half in het achterste van mijn dochtertje te duwen. Om hem er helemaal in te krijgen moet ik er op meppen met die knuppel. Niet te hard, dan sla ik de komkommer aan snot. Niet te zacht want dan gebeurt er niets en lijdt mijn kind onnodig. Maar alles moet dus wel met een vaste hand en trefzeker. Dat gaat wel eens mis, begrijpt u ?
De hulpverlener is stil. Je ziet hem nadenken.
Misschien kunt u beter gewoon een plank gebruiken.

Herken jij de signalen van kindermishandeling ?

Fiets 'm 'r in

2011-07-02T02:57:00.000+02:00

Altijd warm op mijn huid

2011-06-30T18:01:00.001+02:00

Op een terras geniet ik van de zon aan het einde van een drukke middag. Ik heb een tafeltje alleen en verder zit alles vol. Naast mij twee jongens. Ik schat ze net in de twintig.
Als ik één van hen zijn zin duidelijk hoor uitspreken, meng ik mij als toehoorder in de conversatie. Het is meer een monoloog waarbij de gevoeligheid ervan onverwacht is en slecht past bij het 'opgeschoten' uiterlijk van deze heren. Misschien daarom raakt zijn verhaal me. Het vertelt over leven en hoe 'hard en bonkig' een pad kan zijn. Een weg die door de spreker, gezien diens leeftijd, nog grotendeels onbetreden moet zijn. Onbewust leert hij mij en zijn gesprekspartner, een wijze les, waarvan de jongeman zelf niets opsteekt. De geschiedenis herhaalt zich altijd vermomd als iets anders. Zo gaat dat.

"Mogen wij nog twee biertjes ?" Zijn verhaal vervolgt:
Dus ik moest er een hebben. Ik had nog wat zakgeld en ik besloot heel impulsief. Ik vond ze mooi, ze behoefden weinig onderhoud en eten gewoon sla.
Marokkaanse vrienden vertelden over hoe ze ze meenamen als ze terugkwamen uit Marokko. Gewoon in de auto en dan lieten ze ze thuis in de huiskamer rondlopen. Het is verboden.
Bovendien heeft een Roodwang ook water nodig en zont hij graag.

Ik fietse naar het winkelcentrum, waar een dierenwinkel zat, die ze had, voor zover ik me herinnerde. Thuis had ik de kap van een oude platenspeler al ingericht als het onderkomen van de schildpad. Wat water er in en een stuk tegel met een warme lamp erboven.
In de dierenwinkel liet de verkoopster me er een zien die niet meer zo piepklein was. Hij was erg aktief en zwom snel door de grote bak water.
In een kartonnen doosje kreeg ik hem mee naar huis. Door de kou. Het was in November, weet ik nog.
Het zou de meest gelukkige Roodwangschildpad van Nederland worden, aangeland bij mij. Lust jij nog een biertje ?
Thuis gekomen plantte ik het dier in zijn nieuwe huis. Verschrikt zat hij daar een uur of wat en ik troostte me toen met de gedachte dat 'ie moest wennen. Ongeduldig en op zoek naar de levenslange trouw en vriendschap die alleen een dier je kan geven, tilde ik 'Jantje' uit zijn bak en liet hem op de vloer lopen. Aan zijn krop sla had hij nog niet gezeten.

Weer beneden kon ik Jantje niet meer vinden in de huiskamer. Na een tijd vond ik hem onder de bank.
Daar heeft hij dagen gezeten en ik voelde het ongeluk van het dier.
Bedacht me dat hij in mijn bak niet kon zwemmen zoals in de winkel. Het was koud op de vloer en Google leerde me dat schildpadden dan het liefst winterslapen.
Ik werd ziek van gepieker, medelijden en zelfmedelijden. Hoe had ik impulsief zo iets ondoordachts kunnen doen ?

Het was een mooi beest, in de kracht van zijn leven. Hier bij mij leek het een inaktief stukje glimmend plastic.
Jantje moest zijn vrijheid terug en ik moest daarvoor gaan zorgen, na mijn domme fout.
Het winterslaapverhaal, gecombineerd met een randmeer op loopafstand, deed mij besluiten Jantje nu te verlossen uit dit onschildpaddelijke bestaan.
Met Jantje in het doosje waarin hij kwam, liep ik het strand op. Het was erg kouud. Denk dat het een paar graden vroor maar er lag nog geen ijs.
Pakte Jantje aan zijn schild en zette hem in het koude water. Ik heb hem nog even zien spartelen waarna ik de schildpad uit het oog verloor. Jarenlang heb ik mezelf wijsgemaakt dat Jantje wat gezwommen heeft om zich daarna ter winterslaap, in de modder te graven. En dat hij tot nu aan toe, iedere zomer ergens in het meer opduikt, inmiddels dertig centimeter groot.
Bullshit, dat wist ik ook. Hij is dood, uit zijn leventje gerukt door impulsieve akties van een jochie dat hem even als een mens wilde zien.
Tja. Maar dat is dus het verhaal van die tattoo onder mijn oksel. Maori. Handgezet. Alleen ik weet dat 'ie er zit. Net als dat jij nu de eerste bent die ik over de schildpad vertel. Het is mijn kleine gedenkteken in inkt. Een Polynesisch schildpadje, altijd bij mij, altijd warm op mijn huid.
Nog een biertje ?

Een laatste slok van m'n koffie en ik doof mijn sigaret. Als ik opsta bedank ik de jongen voor zijn verhaal. Kinderen en badwater. De twee kijken me verbaasd aan als ik naar de ober wenk om af te rekenen. Kon men maar zo makkelijk met zijn verleden afrekenen, denk ik als ik naar de auto loop. Dat zou geschiedenis overbodig maken.

De Tweede Wereldoorlog is voorbij !

2011-06-29T13:30:00.003+02:00

Vele rationele argumenten pleiten ervoor, Nederland op te heffen als land, om daarmee Duitslands meest Westelijke provincie te worden.
Met nadruk beklemtonen we 'rationeel'.
Gevoelsmatig ligt het anders. Met name bij de groep die steevast het overhemd in de broek draagt en die pantalon vervolgens ophijst tot onder de oksels. Op de zorgboerderij nuttigen zij een Citroenbittertje, na het aaien van de geitjes.
Deze bejaarden, nog gedogmatiseerd door een oorlog, zullen weldra te seniel zijn om te begrijpen dat de rationele argumenten opwegen tegen gevoelsmatige. Los van het gegeven dat bovengenoemde groep überhaupt niet bijdraagt aan een efficiënte zorg. Ok, daarvoor hebben vele ouderen hard gewerkt om ons land op te bouwen na de Tweede Wereldoorlog. En zie wat daarvan gekomen is ! Een werkzaam verleden geeft overigens niet automatisch recht op het hoogste woord. Daarnaast moet men respect verdienen, het is geen accessoire dat men verwerft met de jaren.

Het wordt door niemand gewaardeerd om vergelijkingen met Nazi's of WO2 te maken. De geschiedenis bewees immers dat de mens niets leert van geschiedenis.
Maar al sinds lang zijn onze Oosterburen toleranter dan wij aardappeleters ooit waren. Hier pocht men met de 'Joods-Christelijke traditie' terwijl de grootste populisten de Joodse wijze van ritueel kosher slachten, bij wet verbieden. Duitsland daarentegen betaalt levenslange schadevergoedingen aan een land dat muren en kampen bouwt en stelselmatig Palestijnen onderdrukt vanwege het Palestijn zijn.
Lokale partijen alhier, die volgens Christelijke grondbeginselen zouden handelen, vinden de angst voor alles dat anders is, "begrijpelijk en terecht". Die 'vreemden' brengen 'buitenlandse ziektes' mee, die ons gekoesterde Calvinistendom afbreken. De tolerantie alhier, voor zover nog present, is meer een duur woord voor onverschilligheid en wegkijken.
Duitsland is economisch beter gegrondvest dan wij en heeft legio arbeidskrachten die meer kunnen dan enkel 'managen'. Die 'kermiseconomie' werd het ook al niet, door uitgehold onderwijs denkt talent er echt niet aan om zich in Nederland te vestigen. Voor zover dat nog mogelijk is.
Als beste jongetje van de klas braken we langzaamaan het noeste wederopbouwwerk van vorige generaties af en verwerd Holland tot het Bangladesh van West-Europa. Mooi, al die dijken en Deltawerken. Maar inmiddels zijn deze waterbouwkundige staaltjes nog het enige verschil met die moerasdelta in Afrika.
Een aansluiting met het Duitse Rijk zou dan ook onze economie goed doen. De Duitsers kijken al uit naar het wegvallen van im- en exportheffingen en het gebruikmaken van Rotterdam's haven. Toenmalige aanleg van de Betuwelijn is niet te wijten aan de vooruitziende blik van vorige kabinetten, waarde lezer. Troost u met het feit dat onze politiek in ieder geval geraakt werd door Duitse lobbyisten. Tripjes en feestjes deden de rest.
Nederland zou echt beter af zijn als 'die Limburgers' van Duitsland.
Groot-Duitslands westelijke deelstaat waarvan haar inwoners in je gezicht altijd met je meekletsen om achter je rug om grievende, kwetsende opmerkingen te plaatsen. Ein bischen stiekem.
In ieder geval, zo moet Duitsland gedacht hebben, zit er in die geIslamiseerde provincie nog -voornamelijk allochtoon- werkvolk, dat goed opgeleid is en in de verzorging wil werken. En management dat van haar ouders nog weet wat het is om 'vuil werk' te verrichten. Hardwerkende Medelanders die volhielden, ondanks jarenlange pesterij en grove belediging. Dat niet wegliep. Omdat men overtuigd was van de 'liberale' eigen verantwoordelijkheid.
Omwille van electoraal gewin en aangestuutd door de onderbuik van Tokkies, verloor Nederland ook deze groep uit het oog, kon niet meer op eigen benen staan en moest deze Niederländischen Anschluß met de Germanen serieus overwegen.
Met louter kniezende ouderen die leven van een pensioen dat opgebouwd moet worden door afwezige jongeren, redt geen enkele Heimat het. Zelfs de Polen willen niet in Nederland zijn en vertrekken via Duitsland, alwaar zij met meer fatsoen worden behandeld.

"Vroeger was alles beter" moet zuur klinken als men zich beseft dat men zelf 'vroeger' afbrak en het goede daarvan wegwuifde.
In ieder geval zijn we als provincie met beperkt zelfbestuur nu onderdeel van een krachtige EU-partner. Die zelfs het omvallen van die Europese Unie kan doorstaan. En door het gelijktrekken van prijzen in geheel Verenigd-Duitsland, kunnen ook starters in Die Niederlande weer een huis kopen, na het werk voor zes euro een goed bord eten verorberen om daarna op een fatsoenlijk wegennet met beleefde mede-verkeersdeelnemers, huiswaarts te keren. Onderweg genietend van het verplichte uurtje Deutsche Schlager zum Niederländische Radio Zwei.

Een jong Marokkaans meisje

2011-06-28T15:52:00.008+02:00

Deze wonderschone prent zou eigenlijk beter op zijn plek zijn in het assortiment van Frontaal Naakt van Peter Breedveld. Vond 'm echter te mooi om aan voorbij te gaan.

1984

2011-06-27T16:51:00.012+02:00

Rutte heeft de naam gekregen 'daadkrachtig' te zijn. Dit kabinet houdt van 'doorpakken'. Er wordt fors gesneden in van alles en nog wat. Iedereen moet er aan geloven. Behalve de veroorzakers van die noodzaak tot bezuinigen. Maar dat zijn dan ook allemaal, zonder uitzondering, VVD-vrinden.
Ondertussen wordt alles wat u verricht, waar dan ook, opgeslagen en bekeken. U kunt zelfs niet meer in vertrouwen met een advocaat overleggen want in de cel staat de microfoon altijd aan. Langzaam maar zker wordt ons rechtssysteem omgedraaid. voorheen was u onschuldig, tot het tegendeel werd bewezen. Gemakshalve bent u nu bij voorbaat schuldig.
De gedoogNSB probeert ondertussen ieder protest de mond te snoeren onder leiding van regimepsycholoog Martin Bosma (Wormer, 16 juli 1964).
Vergelijken met de Tweede Wereldoorlog is ongepast want van geschiedenis moet men niet leren.
Vraag me daarbij af waarom die gasten dan zo hun best doen om zoveel op hun bruine voorgangers te lijken.
Kunst kneedt enkel dissidenten en kan derhalve het beste afgeschaft worden. Die Mars der Beschaving is een ideetje van bebaarde ex-hippies en zal toch geen draagvlak vinden onder PVV-electoraat, dat qua kunst blijft steken bij Boulevard en Telegraaf. Leuker kunnen we het niet maken. Bovendien is het niet de bedoeling dat iedere mening vrijelijk geuit wordt.
Ik las ooit eens George Orwell's '1984' en vond het toen een krankzinnig verhaal, waarbij ik blij was met de waarschuwing die er vanuit ging. Zodat men het niet zover hoefde te laten komen.
Daarom voert onze regering de bruuske maatregelen liefst geleidelijk door. Valt het niet zo op.
Het wordt pas schokkend als men later terugkijkt op het totaal der maatregelen. Wat er voor altijd verdwenen is.
Wanneer men ontdekt dat men in de democratie heeft liggen slapen en ontwaakt in een politiestaat. Een Corruptocratie zonder fatsoenlijke zorg of scholing. Waar hufters met meer centen de dienst uitmaken.

"Ieder volk krijgt de regering die het verdient."

Rutte Grieks vriendinnetje ?

2011-06-26T13:00:00.008+02:00

Uit foto's van Paperazzi blijkt dat Rutte regelmatig Bunga Bunga feestjes organiseert, waarop een Griekse Callgirl zijn vaste gast is.
Dit moet de verklaring zijn waarom Mark Rutte, die voorheen enkel flirtte met zijn moeder, van zijn 'marktwerking' en 'meer eigen verantwoordelijkheid' afstapt en de Grieken bakken met geld belooft. Liefde maakt blind en zo kan het dat een slecht functionerend bedrijf als Griekenland waarin een graaiende top de dienst uitmaakt, van de Nederlandse Premier, toch uitstel van faillisssement krijgt. En geholpen wordt met subsidies ten koste van de Nederlandse belastingbetaler.
Onder leiding van Rutte gooit de VVD haar Libertarische principes overboord en geeft gul aan de Grieken terwijl Nederland zwaar moet bezuinigen en er nog nooit zoveel Voedselbanken waren. Voor gezinnen die in de schuldsanering geraken, staat ome Mark niet klaar. Dat wimpelt hij af op de gemeenten die alle 'eigen verantwoordelijkheid' mogen dragen. "De Nederlandse economie kan wel wat VVD gebruiken."
Mark nodigt rijke business-vriendjes uit op feestjes met kaviaar en champagne terwijl hij zich vermaakt met zijn wulpse speeltjes. In een land vol hufters kan geen Democratie bestaan. Daar regeert eigenbelang.

Bejaardenporno

2011-06-24T21:39:00.009+02:00

Tja, dat krijg je. Van die eeuwig jonge stellen die alles hebben en kunnen en dan op hun veertigste ook nog een kind willen. Wat opgevoed wordt als ware het een God en straks spuugverwend niets kan. Dat wordt dan later als jij ouder bent, je baas.
Door de vergrijzing staan wij o-ve-ral op grijze muizen te wachten die niets meer begrijpen en altijd traag zijn.
Behalve in klagen als ze een jaar langer moeten werken in crisistijd of een cent van de AOW moeten inleveren naast hun overvloedige pensioen. Dan zijn de oudjes er als de kippen bij. Kunnen de zeurende, verwende pensionado's niet allemaal in Benidorm gaan wonen ?
Er zijn veel meer ouderen dan dat er jongeren zijn en kinderen worden er niet meer gemaakt. Dure hobby ook als je je hele salaris naar de kinderopvang mag brengen. Marktwerking maakt het aanbod breder, verhoogt de kwaliteit en de concurrentie doet de prijzen dalen. Een rechtse fabel die we uit gemakszucht maar geloven.

Bij het gebrek aan jong spul heeft zich noodzakelijkerwijs de liefhebberij van zieke geeesten verlegd van junioren naar senioren.
Zo werden laatst twee jeugdige medewerkers van een ouderdagverblijf betrapt met twee ouderen die de broek op de kniëen hadden en sexuele spelletjes met elkaar uitvoerden terwijl de verzorgers toekeken en er foto's van maakten.
Thuis, op de computer van één van de twee werd een grote hoeveelheid bejaardenporno gevonden. De andere wil nochthans zijn password niet prijsgeven.

Een jeugdige zwemleraar liet zijn gehandicapte bejaarden zwemmen in een volgezeken bad terwijl ze elkaar intiem moesten betasten. Af en toe liet de leraar dan de föhn in het bad vallen terwijl de stekker in het stopcontact zat, zo getuigen gerimpelde, onverdoofde slachtoffertjes. De douches in het zwembad stonden ingesteld op tachtig graden en er werd volop in Sudoku (puzzels, nutteloos voor geheugentraining) gehandeld.
De politie doet niks want er moet er eerst een sterven voordat men van een misdrijf kan spreken en voor onze regering is het geen prioriteit. Die hebben het te druk met elkaar de hand boven het hoofd te houden en de rest verder uit te kleden. Dus.

Cause Democracy Sucks

2011-06-24T13:04:00.000+02:00

Romantiek en aambeien

2011-06-22T06:47:00.012+02:00

Het zal romantiek zijn. Vreemde blijk van liefdevolle genegenheid. Een bovengemiddeld houden van.
Of is dit juist de moderne 'controlfreak' ?
Iedere ochtend, bij zijn vertrek van huis, claxoneert hij. Om kwart over zes in de ochtend. Zich beseffende dat dit wel erg vroeg is en dat er naar alle waarschijnlijkheid nog veel mensen genieten van de rest van nachtrust, probeert deze romanticus het bij een kort signaal te laten. Regelmatig mislukt die poging en laat de toeter het bij een hees 'net-niet' signaal. Dit kan degene waarvoor de blijk van attentie was bedoeld, onmogelijk gehoord hebben. En dus moet het nog een keer, waarbij de claxon vol wordt geraakt. Nu moet het die echtgenote, waarvan men zich überhaupt kan afvragen welke kerel daar romantische avances naar zou kunnen maken, vast opgevallen zijn.
Iedereen in de straat is namelijk wakker. Ik ook. Voor zover mijn juridische kennis reikt, is onnodig toeteren verboden in Nederland. Maar ik ben niet het type om direct naar de politie te stappen. Zelf proberen op te lossen. Flinke grindtegel en twintig meter staalkabel onder de auto. Ene kant vast aan zijn motorblok, andere zijde om de 80x80 tegel. Leuk !

Buurvrouw is niet de mooiste. Het is een klein mollig propje, kort haar en met een enorm schelle stem die haar werk in de viswinkel ongetwijfeld naar alle tevredenheid verrricht.
Mooie mensen zijn vaak samen met andere mooie mensen. Het trekt elkaar aan. Bij lelijke mensen werkt dit ook zo, constateer ik.

Buurman werkt op een kazerne en de arme man moet klaarblijkelijk vroeg beginnen. Al toeterend 06.15 weg dus zeven uur paraat zijn, lijkt me.
Gelukkig heeft hij naast het werk zijn hobby. "Die vreselijke boompluisjes" verwijderen uit zijn geheel minutieus bestraatte tuin met de electrische bladblazer. Dagenlang kan hij zich daarmee vermaken.
Sociaal ingesteld als ik ben, maak ik natuurlijk wel eens een praatje. Ik hoef daarbij zelf niet vaak het woord te voeren. Buurman vertelt me alle details over zijn ex en hoe die hem terroriseert met zijn twee dochters. De pubers worden omwille van geldelijk gewin tegen papa uitgespeeld en de ene complottheorie wisselt met de andere.

Wanneer buuf eens thuiskwam met de wagen en naar de voordeur wankelde, informeerde ik of 'alles goed ging en of ze hulp behoefde'. Het was een zware dag in het ziekenhuis maar ze had alles overleefd. Op mijn vragende 'o?' kreeg ik geen nadere toelichting.
Enige dagen later kreeg ik die wel, tijdens een barbecue die zij hadden met kennissen. Luid, voorzien van detail, geuren en kleuren vertelden de buufjes hun vrienden dat het om 'een soort aambeien' ging en hoe vreselijk dat allemaal wel niet was. Enkel de spreekwoordelijke schutting behield mij ervan gespreksgenoot te zijn. Gelukkig. Maar officieel had zij me niets verteld.

Prima lui verder. Het getoeter zal korts wel over zijn, als de bezuinigingsronde bij defensie haar werk heeft gedaan.

Onverdoofd Halal slachten

2011-06-20T01:18:00.002+02:00

Wat houdt de Hala manier van slachten eigenlijk in ?

- De slachter moet een Moslim zijn die bekwaam is in het slachten.
- De slachtplaats moet rein zijn.
- Het dier dat geofferd gaat worden hoort niet te kunnen zien hoe andere dieren geslacht worden. Zo min mogelijk angst.
- Het dier wordt met de kop in de richting van de Qibla (Mekka) geplaatst.
- Zonder verdoving worden in één beweging de halsslagader en de luchtpijp doorgesneden.

Over het 'zonder verdoving' verschillen ook de meningen onder Islamgeleerden. Door voortschrijdend inzicht en technische ontwikkelingen kunnen vele dingen nu, die toen niet konden. Men reist nu ook graag per vliegtuig bijvoorbeeld.

In de Koran:

2:173: "Hij heeft u slechts het gestorvene, het bloed, het varkensvlees en datgene, waarover een andere naam, dan die van Allah is uitgeroepen, verboden. Maar hij, die gedwongen is en dit niet wenst en geen overtreder is, op hem rust geen zonde. Want Allah is Vergevensgezind, Genadevol."

5:3: "Verboden is u het gestorvene, het bloed en het varkensvlees en al waarover een andere naam dan die van Allah is aangeroepen; hetgeen is geworgd en is doodgeslagen en hetgeen is doodgevallen of hetgeen door de horens van dieren is gedood en hetgeen door een wild beest is aangevreten, behalve wat gij hebt geslacht. Verder hetgeen voor afgoden is geslacht en wat gij loot door pijlen, dit is een overtreding. Heden zullen de ongelovigen aan uw godsdienst wanhopen. Vreest dus niet hen, maar Mij. Nu heb Ik uw godsdienst voor u vervolmaakt, Mijn gunst aan u voltooid en de Islam voor u als godsdienst gekozen. Maar wie door honger wordt gedwongen zonder dat hij tot de zonde is geneigd, voorzeker, Allah is Vergevensgezind, Genadevol."

5:5: "Alle goede dingen zijn u deze dag geoorloofd. Het voedsel der mensen van het Boek (christenen en joden) is u geoorloofd en uw voedsel is hun toegestaan."

6:118: "Eet daarom van hetgeen waarover de naam van Allah is uitgesproken als gij in Zijn tekenen gelooft."

6:145: "Zeg: 'Ik vind in hetgeen mij is geopenbaard niets, dat een eter is verboden te eten, met uitzondering van het gestorvene of vloeiend bloed of varkensvlees, want dit alles is onrein - of, wat in overtreding is, waarover een andere naam dan Allah's is aangeroepen.'. Maar wie door noodzaak wordt gedreven en niet begerig is noch de grens overschrijdt: uw Heer is dan voorzeker Vergevensgezind, Genadevol."

Moslims zouden dus eigenlijk enkel geslacht vlees mogen eten. Niet een hert dat zij aanreden op weg naar huis. Dat dier kwam niet aan zijn einde door slacht.

Het is goed om u te realiseren wat het woord 'slacht' dan betekent :

Het slachten van dieren is "het doden van dieren door verbloeding" volgens de definitie in de Europese Richtlijn 93/119/EG inzake de bescherming van dieren bij het slachten of doden. Slacht onderscheidt zich daardoor van de jacht.

Volgens de geldende wetgeving (de Europese Richtlijn en de daarvan afgeleide Belgische en Nederlandse wetgeving), moet in de meeste gevallen geslacht worden in een slachthuis. Ook is het verplicht om de dieren vooraf te bedwelmen, hoewel hiervoor een uitzondering bestaat voor het slachten volgens een godsdienstige ritus, waarmee vooral shechita (joden) en dabh (moslims) wordt bedoeld. (Wikipedia)

Het zal nog een hele toer worden om in Nederland boven Europeese wetgeving te gaan staan met een verbod op een slacht die om religieuze redenen, wel zonder verdoving uitgevoerd mag worden.

Onze 'marktvriendjes' met hun Zioniustische gedoogapen rekenen er op dat die markt alles oplost zodat het wegbezuinigd kan worden uit de overheid.
Zo strijdt Obama voor een soort ziekenfonds waardoor dagelijks leven ook voor niet-juppen weer draaglijk wordt, terwijl onze Liberale vrienden er alles aan doen om geneeskunde weg te bezuinigen en duur te maken voor 'het volk'. Zonder daarbij te kijken naar hoe het modelland USA verging zonder zo'n verzekering. Ach, die vier jaar zit Rutte wel uit. Gezien zijn politieke kleur zal Mark zelf vriendjes genoeg hebben met privéklinieken.

Los van het hele onverdoofde slachtfeest voor die paar Koshere- en Halalkoeien, houdt men er bij dit voorstel weinig rekening mee, dat het meeste van ons geslachte rund bedoeld is voor export naar... het Midden-Oosten, en dientengevolge Halal geslacht wordt, in meer o- of minder stricte mate. Anders gaan de deuren van de rijke Arabieren dicht voor Nederlands slachtvee.

Van al de slachthuismedewerkers die op straat raken kan men dan mooi weer een extra JSF kopen.
Kromme redenatie ? Nee hoor, kijk naar de bezuinigingen bij Defensie. En de JSF.

En de Moslims ? Of de Joden ? Die gaan gewoon met de Ford Transit naar België en Duitsland rijden om daar Halalvlees te kopen. Of wij gaan importeren uit Arabische landen, waar de vrouw niet mag autorijden, maar wel Halalslachtvlees kan kopen.

De minderbedeelden kopen een schaap bij de boer, stoppen dat dier achterin de lease-Passat en laten het een aantal weken grazen op het balkon. Daarna wordt het in de badkamer, door iemand die dat voor het eerst doet, geslacht. Halal. Gescheiden door een tegelwandje in de inloopdouche, kijkt het beest naar Mekka.

Niet zo erg. De -op zich- diervriendelijke methode zoals in veel heilige boeken omschreven, gericht op een zo klein mogelijk lijden van het slachtoffer, is toch al onmogelijk met de huidige massaproductie.
De zorgvuldige, maar tijdrovende manier van slachten zou uiteindelijk nog meer mensen doen sterven van de honger. Het kan gewoon niet meer, dat 'groen', ecologisch of verantwoord boeren. Geen plek, geen tijd.
Er zijn teveel mensen. Honderdduizenden schapen worden nu jaarlijks in Australië bovenop elkaar in een vrachtschip gegooid, om in Indonesië op brute wijze 'Halal' aan hun eind te komen.

De -in de Koran- beschreven snelle- en pijnloze manier werkt prima als een herder zorgdraagt over zijn kudde, die in het nabijgelegen dorp wordt geslacht en de inwoners van vlees voorziet. Er is niets respectvol meer aan als dieren en masse in een schip of in veewagens worden gestouwd, omdat ze dan een halve cent voordeliger geslacht kunnen worden in een ander (Europees) land. Dit komt al niet overeen met 'Halal' en dan is het dier nog niet eens geslacht.

Om deze reden vind ik de discussie rond 'onverdoofd Halal slachten' en een eventueel verbod daarop, wel aardig.
Moslims, maar ook anderen die zorg dragen voor een zo redelijk mogelijk bestaan van een dier dat speciaal voor consumptie werd grootgebracht, zouden zich eens moeten afvragen of hun (religieuze) manier van levensbeëindiging, met ons huidige overbevolkkte consumptiegedrag, nog wel zo Godvruchtig is.
Daarnaast toonde een onderzoek aan dat planten, immers een levend Schepsel Gods, ook pijn kunnen voelen.
Er moet maar weer eens een wereldoorlog of een vreselijke ziekte uitbreken. Anders is de mens ten dode opgeschreven.

Allah/God creëerde ons om Hem te aanbidden. Ik vraag mij wel eens af of Hij er over nadacht wat er zou gebeuren als onze parasitaire soort Hem niet meer kan aanbidden, door woekerende overbevolking. De Aarde is slechts voor weinigen een Paradijs. Voor de meesten zijn zaken, ook voedselbronnen, hier eindig. Ik weet dat Hij het antwoord weet. Ik weet dat antwoord niet maar mijn religie nodigt mij uit daarover na te denken. Vandaar mijn zorgelijk gepieker af en toe.

Drukste straat van Nederland

2011-06-17T21:33:00.002+02:00

Project D6

2011-06-13T12:22:00.009+02:00

De reden waarom het laatstelijk zo stil is alhier:
Opknappen oude Volvo 240 met de mooie -nu bijna nieuwe- zes in lijn diesel, origineel geleverd in de Volkswagen LT.
Onder Volvo-adepten ook wel 'de knikkerbak' genoemd.

To be continued :-)

Sacha de Boer naakt

2011-05-26T21:55:00.011+02:00

Verveelmomentje huisvlijt met Gimp. Benieuwd wat dit doet met het tellertje. Enjoy :-pSocial Media ? Interessante contacten en netwerken ? Vrijheid van meningsuiting en kennisname daarvan ? Niks hoor. Dit 'test'-stukje zorgt hier voor 200-250 hits per dag middels keyword of searchquery 'Sacha de Boer bloot' etcetera. Bovenstaande termen zijn excuses. Men wil gewoon tieten op internet. Niets meer, niets minder. It's a mans world...

Moniek !

2011-05-25T20:11:00.001+02:00

Ik had al een crush op haar in de tijd dat ik me nog niet bezig hield met welke geaardheid dan ook. Keek tegen haar op. Ze was spannend, had door haar, naar ik vermoed, vleugje Indonesisch bloed iets exotisch en ze was in mijn ogen het summum van schoonheid.
Op de middelbare school zeiden we elkaar gedag als onze route zich kruiste, tot meer contact is het nooit gekomen toen.
Na school, in de grote boze wereld met studentenverenigingen, colleges en voorzichtig ontluikende carrières, kwamen wij elkaar niet meer tegen.

Nu ontwaar ik haar voor de tweede keer in het gezelschap, dat jaarlijks samenkomt in de grote tuin van een vader en een zoon, die het vieren van hun verjaardag combineren.
Ik ben vastbesloten om dit keer wel een klein praatje met Moniek te gaan maken.
Vorig jaar kwam het op ditzelfde feestje niet verder dan een kort 'tot volgend jaar' bij mijn vertrek.

Waarschijnlijk voelt Moniek dat ik naar haar kijk. Ze kijkt me aan, glimlacht en maakt een klein zwaaitje. Ik knik, lach terug maar durf niet op haar af te stappen. Ze is omringd met mensen en het groepje is druk in gesprek.
Samen met mijn vriendinnetje die me vorig jaar mee vroeg naar dit feest, sluit ik met een plastic bord in de hand aan bij een gezelschap rond het buffet.
Mijn vriendin kletst met iedereen. Ik sta er bij en houdt me afzijdig. Ik ben geobsedeerd door Moniek. Ze wordt ieder jaar mooier lijkt het. Ze is lang en tenger, bijna mager. Moniek haar lichaam is prachtig van proportie met haar mooie achterste en vooruitstekende, niet te grote borsten. Lang, stijl donker haar, zorgvuldig geëpileerde wenkbrauwen en make-up van een goede kwaliteit maken het af. Haar slanke, gladde benen steken met hun lichtbruine kleur prachtig af tegen de witte minijurk die ze draagt. De draagband van een kleine vrijetijdstas naar de laatste mode, bedekt haar ontblootte schouder.
Een scheut in mijn buik als ze me even recht in mijn ogen kijkt. Ik sta ook verschrikkelijk te staren, bedenk ik me.
Ik voel dat ik nat word en geef mijn plaats in de rij op om het toilet te bezoeken. Dat is bezet en terwijl ik wacht sluit een jongen van ongeveer mijn leeftijd aan in ons zelfgemaakte rijtje. Tijdens een kort praatje wisselen we uit dat dit een vermakelijk partijtje is. Knappe, verzorgde jongeman met een leuke lach, observeer ik. Ondertussen duurt het wachten me te lang. Het idee dat er, zodra ik aan de beurt ben, iemand op mij staat te wachten, doet me besluiten boven naar de badkamer te lopen.
Ben hier slechts éénmaal eerder geweest en ik moet even zoeken op de grote overloop, vanaf waar een kleine vide uitzicht geeft op een gedeelte van de salon.
Daar is de badkamer. Nog net op tijd want ik voel mijn vocht bijna langs mijn benen lopen. Mijn onderlijf tintelt terwijl ik het licht in de badkamer wil aandoen. Een melkwit gedempt licht gaat aan. Nog voor ik de deur achter me kan sluiten, staat Moniek achter me, al bijna binnen. Geschrokken van het onverwachte, kijk ik in haar ogen. Haar vochtige, diepzwarte kijkers spieden dwars door me heen. "Dag geil sletje met je natte kut. Als je dit niet wilt kan je nu nog gaan. dan ga je maar weer beneden in de rij staan." Ik voel Moniek haar hand tussen mijn benen duwen tegen de naad in mijn jeans die inmiddels nat is geworden.
"Moniek", zeg ik terwijl ik merk dat mijn stem trilt. "Hou je mond dicht, hoertje" zegt ze. Ik ben verbaasd over het taalgebruik van deze chique schoonheid, wiens uitstraling anders doet vermoeden. Maar dit is dan ook voor het eerst dat we meer zeggen dan 'dag'. Ik besluit dat ik mij laat overkomen wat er gaat gebeuren. Ze pakt mijn hand en duwt die onder haar korte jurkje tussen haar benen. Het is daar warm, kaal en kletsnat. Er zit geen ondergoed in de weg. "Wacht even, lekkertje". Ze duwt mijn hand, die ze vast heeft aan mijn pols, weg en loopt, terwijl ze haar jurkje over haar hoofd trekt, richting de deur en draait die in het slot. "Zo, nu ben je voor mij alleen". De ranke fee loopt, alleen haar hakken nog aan, weer op me af. Dit wordt geen gezellig praatje over elkanders levensloop na de middelbare school.
Haastig ontdoe ik me van mijn kleding en ik voel me onhandig terwijl Moniek toekijkt. "Je bent mooi, schatje" vertrouwt ze me toe. Ik heb geen tijd te reageren. Ze neemt mijn borsten in haar handen, knijpt stevig terwijl ze haar vingers om mijn stijve tepels klemt en bijt zacht mijn oorlel. Ik kan haar adem horen, ik betast haar bezweette bilnaad. De geur van verse transpiratie, vermengd met Prada's Infusion D'Iris vult de badkamer.
Mijn hand glijdt via haar bilnaad naar haar kletsnatte kutje en zachtjes knijpend beroer ik haar schaamlippen. Een scheut spanning schiet door mijn buik en ik kom direct klaar als Moniek twee van haar vingers diep in mijn gaatje duwt. De lichte pijn van haar lange nagels en de grote ring die ze draagt, brengen me voor ik het doorheb tot een tweede orgasme. "Daar zat veel energie opgekropt, geil teefje" zegt Moniek met licht bevende stem. Ik breng mijn vinger bij haar binnen en bespeel met mijn duim haar klitje.
Damn, wat is ze strak, schiet me door het hoofd.
Moniek kreunt terwijl ik haar licht voel wankelen op die lange benen. Als ze verstijft, komt ze trillend klaar en ik voel haar gleufje aanspannen om mijn vinger. Haar sappen lopen langs mijn hand.

"Hey, jij ook hier ?" hoor ik opeens en ik voel een hand op mijn heup. "Was het toilet beneden bezet ?" Dag Moniek, antwoord ik als ik me omdraai en haar in de ogen kijk. Terwijl ik me besef dat ik gedroomd moet hebben, zie ik dat Moniek's ogen vuur spugen in de mijne. Ze haalt kort haar tong langs haar rijkelijk van lipgloss voorziene mond. "Kom, dan gaan we samen even de badkamer in, er is verder niemand" zegt ze terwijl haar hand van mijn heup glijdt en met een omweg richting deurklink over mijn kont strijkt. "Ik liet je toch niet schrikken, midden in je droom ?" Ik staar naar haar lippen en ben geil. "Nee, ik weet niet of dít een droom is" hoor ik mezelf antwoorden.
Ze is niet opgehouden me in mijn ogen te kijken. Ik hoor een hongerig zuchtje en zie haar neusvleugels spannen. Ze lacht en geeft me een knipoog. "Kom schatje, volgens mij moet jij ook nodig." Moniek ontsteekt het melkwite, gedempte licht en draait achter ons zachtjes de deur op slot.

Samira

2011-05-22T01:53:00.006+02:00

NSFW/18+
Het is lastig om te verwoorden waarom ik het zo ver liet komen met Samira. Het daadwerkelijke contact met haar ging vooraf door het opdoen van tegengesteld lijkende impressies. Keurig gekleed met bijpassende hijab. Maar ook met petje en glimmend trainingspak, kauwend op kauwgom en grof in de mond. Zij kon stoer zijn maar ook een meisje-meisje. Bovenal is ze mooi. Diepe zwarte kijkers waar je in kunt verdrinken. Maar die ook kunnen schieten, dwars door je heen. Hoe dan ook, die boef, dat bengeltje, veroorzaakte een onstilbare nieuwsgierigheid. Een tijd terug trok ik de stoute schoenen aan. Sindsdien maakte ik nog nooit met -en door- één persoon zulke momenten van euforie en diep verdriet mee.

Terwijl Samira bovenop me zit, kan ik duidelijk zien dat er geen potlood te klemmen valt onder haar borsten en mijn adem stokt als ik zie dat de ringen door haar tepels rechtop zijn gaan staan. Het madeliefje dat ze ooit door Roger, voormalig vriendje en tattoo-artist had laten aanbrengen op haar venusheuvel, was na onze eerste breuk, voorzien van een zwart ingekleurd blaadje. Ik tel de blaadjes en vraag me af hoe lang het nog zou duren voordat alles zwart is ingekleurd.
De relatie die ik met Samira heb, is in eerste instantie uit lust ontstaan. Voor verliefdheden, of voor enige ontwikkeling daarna, namen wij geen tijd. Lust, aangewakkerd door nieuwsgierigheid naar andere cultuur en de gedachte dat het onmogelijk zou zijn daarin door te dringen waren toen relevanter drijfveren.
Gevangen in tradities, gecombineerd met een statenloos bestaan, zo gauw Samira de voordeur van haar ouderlijk huis achter zich sloot, maakten dit soort escapades voor haar tot een aangenaam verzetje in de wereld die geen cultuurverschillen en vooroordelen kent. de wereld van erotiek en onbevangen liefde. Gewoon omdat men elkaar mooi en spannend vindt, ongeacht afkomst en achtergrond.
Samira haar kale gleufje glimt en ik voel het om mijn erectie glijden terwijl ik nog over zwarte blaadjes pieker. Zoals altijd is mijn rol nu het zo stil mogelijk blijven liggen zodat Samira zelf kan 'sturen' qua snelheid, diepte en druk.
Tamelijk ruw duw ik Samira van me af. "Wat doe je ?" Samira, wil je niet méér blaadjes zwart kleuren ? Het voelt als een rouwkaart die er aan zit te komen. Ik voel me er niet lekker bij. "Schatje, maak je niet druk. Leef iedere dag alsof het je laatste is." Haar ogen kijken dwars door me heen en ze lacht naar me met een duivels trekje. "Alle plannen en fantasieën die ik nog heb met mijn lijf, als je die zou weten, zou je pas echt 'niet lekker' worden." Hmmmmm. Ik ben heel benieuwd. Samira is een mes dat te strak in het lemmet zit. Je vraagt je steeds af wanneer het er uit schiet en wat er dan zal gebeuren door die ongecontroleerde manoevre. Maken die jaren verschil mij dan zoveel minder onbevangen ?
Samira's speelkwartier werd zojuist ruw onderbroken en daar laat ze het niet bij zitten. Terwijl haar kutje bijna druipt, plaatst ze zich weer zorgvuldig bovenop mij. Haar handen in haar haar, de rug beweegt zich hol naar binnen en haar buik staat strak gespannen terwijl ze zich vanuit haar benen langzaam op- en neer beweegt.
Mijn handen gaan naar haar borsten en ik schuif mijn middelvingers door de ringen in haar tepels. Knijpend in Samira's stevige B-cup voel ik dat haar harde tepels tegen de binnenkant van mijn vingers aan blijven zitten. Ik mag niet bewegen van haar en dit is een soort van chantage van mijn kant. Er zijn nu grenzen. Samira's tepels zitten aan mijn vingers vast. De lichte pijn die dat af en toe veroorzaakt laat haar genieten. Ik zie het aan het zweet rond haar navel en op haar voorhoofd. Ze weet ook dat doldrieste acties van haar kant kunnen leiden tot uitgescheurde gaatjes en te veel pijn. Een mooi evenwicht.
Het lijkt alsof Samira uren bovenop mij aan het spelen is. De aanspanning van haar lijf en de ijzige stilte maken het tellen van haar hoogtepunten makkelijk. Ik vind dat het nu mijn beurt is en het verwijderen van mijn vingers uit haar tepelpiercings is voor Samira het bekende teken daarvoor.

In bed zijn we een perfect op elkaar ingesteld team. Vele malen beter dan in de normale, buitenbeddelijke omgang. Daar is het balanceren tussen haat en deze 'liefde' waarvan we ons beiden realiseren dat 'ie bestaat. Bekvechten, schelden en het dagenlang niet beantwoorden van telefoontjes vullen het dagelijkse leven.
Gemakshalve ga ik er van uit dat de frustratie aan mijn zijde zit. Ik voel dat dit niet kan en nooit tot iets stabiels zal leiden. Aan de ene kant fascineert het mij mateloos dat dit 'ongeremde beest' later, met hoofddoek en al, Marokkaanse thee zal inschenken voor een oom die op bezoek is. Aan de andere kant weet ik dat ik aan dat stuk van Samira's leven, niet kan toekomen. Ik heb me verdiept in haar cultuur en religie. Ben erdoor geraakt door de maanden heen en heb actief toenadering gezocht. Het leven zoals Samira dat binnensmuurs leeft, ken ik echter niet en ik ben bang dat ik altijd een vreemde eend in de bijt zal blijven. Voor haar en voor mezelf.
Samira opperde meermaals het idee eerst met iemand te trouwen die ook haar ouders geschikt zouden vinden. Na de latere scheiding van hem zou ze dan vrij zijn. 'Het is niet gelukt' maar ze had aan de rol die haar familie haar, althans in Samira's hoofd, toebedeelt, voldaan. Nu zou ze vrij zijn om haar eigen keuze te maken.
Een aantal keren heb ik zitten wachten op het laatste zinnetje "en dan trouw ik met jou" maar dat kwam nooit. Ik heb het haar nooit durven vragen. Zouden de vele ruzies die we over dit onderwerp hadden, al te veel verwoest hebben ?
"Waar denk je aan, habibi ?" Ze draait zich om en gaat voor me zitten met haar rug naar me toe. Samira heeft een mooie effen rug waarbij haar spieren net zichtbaar zijn. Haar huid is als satijn en heeft een lichte caramelkleur. Vanuit de smallere taille loopt hij naar heupen die prima geschikt zijn om wat kinderen mee te baren. Met een prachtige bolling volgt haar kont en als ik haar bilnaad volg zie ik tussen het open driehoekje nog net het begin van haar schaamlippen. Over haar schouder kijkt ze me aan en lacht. Ze neemt haar handen en spreidt haar billen van elkaar. Een prachtig roze sterretje wordt zichtbaar. "Hmmmm" zeg ik. "Laatste keer dat je die zo ziet lieverd. En oh ja, waarover was je aan het piekeren, net ?" Niks, zeg ik. "Dat kan niet, je kan niet aan niks denken." Mannen wel, red ik me daar uit. Maar hoezo zie ik dit vor het laatst ? "Ik heb Roger gevraagd of hij daar een tattoo wil zetten." Op je kont ? "Om mijn kontgaatje heen". Huh, jij bent gek. "Ik wil al heel lang 'girls kick ass' om mijn poepgaatje heen en dat gaat binnenkort gebeuren." Mooi of niet, tattoos tonen de moed of de onverschilligheid van de drager. Het definitieve stempel dat ze zichzelf ermee geven.
Jij bent echt gestoord soms, Samira. "Ik wil dat en ik doe het, ga je mee ?" Ik kijk naar haar achterste. Vol, rond en ongeschonden nog, dus. "Je ziet er niks van als mijn billen tegen elkaar zitten. Alleen intimi zoals jij zullen het weten." Ze spoort niet, denk ik terwijl ik me afvraag wat Roger ervan gaat maken. Girls kick ass, ik zie het al staan om dat sterretje heen. "Maar, het is jouw beurt. Pak me in mijn kontje. Dat gaatje waarvan al die hoertjes denken dat ze maagd blijven als ze daar genomen worden." Samira doelt op haar vriendinnetjes die in spagaat laveren tussen familie, religie en straatleven. Bedenk me dat Samira daar zelf kampioen in is en dat haar weinig kwalijk valt te nemen in deze multiculturele samenleving waarin ze als peuter terechtkwam. Ik ga op m'n knieën en pak de tube glijmiddel die altijd op het nachtkastje ligt. Samira zet haar ellebogen op het bed en ik dring die strakke schacht binnen. Pak haar hard beet bij de heupen. Ze ademt zwaar en maakt af en toe geluid dat van diep lijkt te komen. Als ze weer komt voelt het alsof mijn pik er af geknepen wordt. Ik kom ook en loos mijn spul in haar achterste. Alles beweegt nu nog makkelijker en het maakt smakkende geluidjes. "Andere kant" roept Samira. Ze draait zich om, gaat liggen en trekt haar knieën omhoog. Haar glimmende schaamstreek vervult me altijd met lust. Haar verhalen over de maandelijkse algehele harspartijen met zusjes en nichtjes, nog meer. Behalve op hun hoofden zit er nergens een haartje. Binnenskamers en onder elkaar troeven de vrome zusters elkaar af met alle modische 'westerse' bodymods en versieringen.
Als ik Samira binnenga leg ik mijn armen om haar knieholten, hetgeen de boel wat meer spanning en diepte geeft.
Ogenschijnlijk vol met energie komt zij nog een keer. Ik ook, maar ik moet in haar, op conditioneel gebied, duidelijk mijn meerdere erkennen.
Langzaam ga ik uit haar en kijk naar haar als ze met half gesloten ogen en haar haar verpreid op het kussen, ligt te ontspannen.
Girls kick ass denk ik terwijl ik beneden in enkel mijn boxer een sigaret rook. Zo jammer dat je op lust alleen geen goede relatie bouwt. Jammer.

Terug boven zie ik dat Samira een dutje doet.
Ik trek het dekbed over haar heen.
Ga naast haar op de grond zitten en streel de hand die ze als een knuistje bij haar gezicht houdt. Ze beloont me met een zuchtje.
Ik kijk. Zie schoonheid. Tederheid. Naast de stoere cover-up van onzekerheid, zie ik ook de rust en het vertrouwen dat ze me nu geeft.
Zal er een dag komen dat ik jou vergeet ? Je kutje, je kontje, je bizarre, spannende plannen. Zal er een dag komen dat ik stop te wensen dat jouw heupen mijn kinderen baren ?

Douchen. Piekeren. Hoe vaag is de grens tussen lust en 'houden van' ? Kinderen ?
Opgedroogd en aangekleed zal ik eerstkoffie voor ons maken. Zoals Samira van me gewend is.
Dit kleine ritueel volg ik tot op de dag van vandaag.
Met gedachten aan een enerverende tijd en aan iemand die nooit helemaal bereikbaar was. En waarbij ik me nog af en toe afvraag of ik dat dan wel zou willen. Samira had gelijk. Aan 'niks' denken lukt me inderdaad niet.

Samira, een vervolg

Likje Goulash

2011-05-18T10:10:00.008+02:00

NSFW/18+
De barbecue gloeit nog na en enkele flessen rosé waren reeds soldaat gemaakt. Gestorven in het lege harnas. Een rood avondzonnetje verdween bijna achter de bomen in de tuin. Zo'n fijne dag met vrienden.
Hamburgers bakken, kletsen en op de parkeerplaats nieuw verworven foute auto's bekijken en carstereo's beoordelen na uitvoerige praktijktests. Ik ben geliefd in de buurt.
"Dit ding heeft ruim 400 pk en ik hoef niet eens moeite te doen om die Italiaan van jou zoek te rijden" bluft mijn maat met zijn zware Utrechts dialect. Antwoord hem dat ik wel een taxi bel als ik in een Mercedes wil zitten. Lachend en dollend lopen we weer achterom.

Alleen in de keuken met mijn handen vol leeg wegwerpservies zie ik het -tevens nieuw verworven- vriendinnetje van mijn maat op me af lopen. Ze lacht, komt naast me staan en wil me helpen met opruimen. Waar kom jij vandaan, jij bent te mooi om Nederlandse te zijn, zeg ik. Gezien haar lichte accent had ik al een vermoeden, natuurlijk. Anders zou zo'n opmerking zelfs voor mij te slijmerig zijn. Ze had lang donker haar met een lichte slag. Wimpers van de reclame en lichtbruine ogen. Dat is lief zegt ze en haar hand gaat even kort door mijn haar. Als ik het niet meen, zou ik het niet zeggen, vervolg ik mijn kansberekeningen. "Ik ben Hongaars en jij probeert me te versieren", antwoordt ze. Als ik geen kansen proef, zou ik dat nooit doen antwoord ik.
Maar, kansen of niet, jij bent het meisje van mijn maat. Dus... Nee, zegt ze. Ik ben een vriendin. Een vriendin zoals ik dat ook van jou kan zijn. Ze lacht en loopt naar buiten. Ik wil het zo graag geloven maar het lukt niet.

Mooi meisje, Chinees voor 'lekker wijf' schiet me door mijn hoofd.
Vóór op straat zwaaien we vertrekkende vrienden uit en ik rook nog een sigaret met mijn maatje voordat we ons weer bij de rest zullen voegen. Hoe kom je aan haar ? Kennisje van me en ik zet haar vannacht even af op Schiphol. Haar vlucht is om vier uur. Eenmaal terug wil ik even wat koud water over mijn gezicht gooien en het besprenkelen met Davidoff. Boven ontwaar ik 'mooi meisje' wiens naam me onbekend is, naakt op mijn bed.
Ik kijk haar lang en verwonderd aan. Ze draait zich naar me toe."Of ben je soms homo ? Iedereen in dit land is homo lijkt het." Ik kijk alleen. Mooie stevige borsten met kleine harde tepels en een zorgvuldig gemaaide venusheuvel. "Vanochtend vers geharst, vindt je mooi hè ?" Dat vind ik mooi ja, zeg ik in mezelf. Geen haartje daar en het liefst glimmen als een biljartbal.
Voornamelijk uit eigenbelang heb ik het voorspel met een pannetje lauw water op bed, wat schuim en de Gilette tot kunst verheven. De meesten vinden het aangenaam verrassend als blijkt dat ik getalenteerd barbier schijn te zijn.
In dit specifieke geval had de plantsoenendienst haar werk reeds prima verricht en ik zeg haar dat ik dit niet kan omdat mijn maat beneden rondloopt.
Ik ga naast haar zitten en kus haar kutje even. Ondanks het besluit dat ik lijk te nemen, pak ik dat dan wel graag even mee. Soort rebelse actie.
Wanneer ik haar aankijk zie ik dat haar ogen vuur spugen. Eenmaal beroer ik dat gleufje van onder naar boven met mijn tong. Onderweg bijt ik een keer zacht. Ze ademt even zwaar. Daarna wend ik me van haar af. "Het gaat niet gebeuren, denk ik ?" Nee lieverd, dat is een erecode tussen echte vrienden, zeg ik haar.
Terwijl ik dat zeg voel ik een aan spijt grenzende vertwijfeling in me opborrelen.

Nadat ik een half uurtje beneden ben, zien we de goed smakende Hongaarse 'Goulash' daar ook verschijnen.
"Waar was je ?" vraagt mijn maat haar. Oh, even opfrissen. "We moeten gaan anders mis je je vlucht, schat."
Door zijn autoraampje kijk ik haar aan. Ze glimlacht. "Tot later" zegt ze. Ik voel de hand van mijn maat in mijn nek en hij trekt mijn gezicht naar zich toe door het raam. "Goed zo jochie." Met een tik op mijn wang en "leuk avondje, pik", besluit hij het afscheid. Ik kijk de dikke Benz na tot ik de achterlichtjes zie verdwijnen in de nacht.
"Goed zo jochie" mompel ik in mezelf.

Andere 'flirts':
Elise
Rubia
Shima, keuzes en Jadakiss
Duizendenééndag

Feest van vergane glorie

2011-05-16T11:30:00.007+02:00

Zondag, begin van de avond. Kreeg het op mijn heupen. Moest er even uit. Toevallig vernomen dat er een feestje zou zijn, ter ere van de verjaardag van een rapper. Ken hem oppervlakkig en daar moet ik dan opeens bij zijn.
Het verjaardagspartijtje zou zich gaan afspelen in een hippe club nabij de parkeergarage onder het Muziektheater, dus dat was allemaal comfortabel makkelijk. Boven staat er een mooie dame onder mijn douche. Ik spoed me de trap op en maan haar gepast tot enige haast.
Eigenlijk ben ik nooit een party-animal geweest. Uitgaan was voor mij met rationele argumenten omkleed. Variërend van lust, zelfbewijs en ego-streling tot en met het genereren van interessante handeltjes met -ter plekke immer aanwezige- dubieuze lieden. Die nam je dan tussendoor mee naar de parkeerplaats.
Geïmponeerd door de dikke- en foute auto's die ik meestal bij me had, openden diverse kofferkleppen zich makkelijker.

Mijn gezellin zag er oogstrelend uit en we konden plaatsnemen op het mooiste plekje in de club. Strategisch gelegen en voorzien van dikke lederen kussens op de bank.
Rondkijkend bekruipt me het gevoel dat ik er heel lang uit geweest moet zijn. Het etablissement is sfeervol, de muziek is hard maar klinkt goed en de cola wordt netjes geserveerd in een klassiek glazen flesje.
Mijn vriendinnetje zit in de hoek naast me met haar telefoon te spelen. Ik bekijk de mensen en zoals altijd analyseer ik de vluchtmogelijkheden. De meiskes die langslopen bekijken me van top tot teen. Zouden mijn dochters kunnen zijn en concluderen daarop dat ik dus over voldoende financieele middelen moet beschikken.
Hun shorts en skirts zijn zo kort dat ik de labia er onder vandaan zie komen vanaf mijn positie. Het zou voor de dames comfortabeler zijn deze kledij geheel niet te dragen aangezien het geen bedekkende functie meer heeft, overpeins ik terwijl ik het rietje in de Coke probeer te vinden. Zo'n beetje alle mannelijke wannabe-sterretjes die er rondlopen bekijken me met scepsis en/of jalouzie. Ze kennen me niet en toch heb ik de mooiste zitplaats en een prachtige vrouw in de buurt. Ze zijn bijna allemaal getooid met een opvallend kapsel en tattoeages in hun nek. Klaarblijkelijk vergaten zij dat deze mode niet van voorbijgaande aard is. Af en toe begeef ik me naar de rookruimte tegenover onze zithoek om een Camel Natural Flavor te nuttigen. Steeds tref ik er dezelfden die het hok niet verlaten en joints oproken tot ze er hun vingers aan branden.

De jarige heb ik niet getroffen. Terugwandelend langs de gracht met mijn meisje bedenk ik mij dat er veel gebeurd is, de afgelopen jaren. Kennissen kwamen en gingen. Vrouwen kwamen en gingen. Echte vrienden bleven. Verdriet, succes en tragedies. Geld dat ik maakte en dat tussen mijn vingers liep als woestijnzand. Ziekte en herstel.
Dit boeit me niet meer, in ieder geval.
Oppervlakkigheid, uiterlijk vertoon, mensen die in de waan verkeren op deze manier het hen onbekende te kunnen bereiken. Om tien jaar later (ook) gedesillusioneerd langs deze gracht te lopen. Met een blaasontsteking of een tattoo in de nek.

Ik mis het platteland. Mijn huis. Vrienden waarmee ik sigaren ga roken in het plaatselijke Grand-Café. Waar we flirten met de schoonheden van de provincie. En op weg naar huis clubmusic laten klinken uit eigen subwoofers. Ik word oud. Wil niet meer jong zijn, in dit geval. Ik teer liever op herinneringen uit de tijd dat ik dit allemaal mooi vond. Grenzen verleggen. Andere waardevolle- en mooie dingen nu.

Fier !

2011-05-12T20:03:00.000+02:00

Koud was het. Tot op het bot. Vijfentwintig graden onder nul. Geen leven te bekennen in de velden en op de wegen. Ternauwernood hebben we de tocht in levende lijve afgelegd.,. Mijn maat zijn voet was geraakt en hing nog aan wat pezen aan zijn enkel. Enkel hinken ging nog en daarom heb ik hem meegesleept. Dat doe je als vrienden, broeders en strijders. Pauzes werden ingelast als de kramp in zijn armen om mijn nek hem teveel werd.
En weer verder, door geulen, toendra's, bossen en weilanden. Paden op, lanen in. We jammerden geen moment. Samen uit, samen thuis. In de verte soms een boerderijtje waar wat licht brandde. We zijn langszij gegaan. Geen moment van het rechte pad naar ons doel geweken. Bloed, zweet en tranen. Ijspegels in stoppelbaarden en bevroren vingers. Ontdooien in een bos bij een klein houtvuur, alwaar we de slaap vatten totdat het dauw en een kil ochtendzonnetje ons wekten. Hoe lang zouden we nog moeten ? Hoe ver nog ? Tot waar houden we dit vol ?

Daar stonden ze. Eindelijk. God zij geprezen. Ons geduld en ons doorzettingsvermogen beloond. Daar zijn ze ! Hun gestalte contrasteert met de horizon. Bovenop een terp, net binnen ons gezichtsveld. Een kunstmatig lijkend wit licht omhult hen. Ademloos aanschouwen we deze helden. Binnen enkele jaren immers bereikten zij de status waarover Elvis zijn hele, te korte, leven deed. In ons vaderland zijn zij bijkans gewilder dan Lady Gaga.
En daar zijn ze dan. Met mijn laatste krachten sjouw ik mijn maat mee op mijn schouders. Hier deden we het voor, hiervoor stelden wij onze vriendschap op de proef en versterkten deze tegelijkertijd. Het doel is bereikt. Dit heeft ons in leven gehouden. Sterven zou nu niet meer erg zijn, in de aanblik van Nick en Simon.

Coca Cola® Cherry Can® !

2011-05-07T03:47:00.007+02:00

Elise

2011-05-03T11:40:00.012+02:00

Als ik rustig wakker word, kan ik me mijn dromen nog herinneren. Mijn dromen gaan over het nabije verleden. Ze vertellen mij wat ik al weet. Waar je al was en wat je al zag. Het nut van zo'n droom is voor mij het overdenken ervan. Het opnieuw beleven geeft je inzicht over wat zich voordeed, echter nu bezien door iemand die er met meer levenservaring op terugkijkt.

Deze droom was kort en bestond slechts uit enkele scènes van een herkenbaar geheel waarin details angstaanjagend overeenkomen met realiteit. Bijvoorbeeld de ruimte waarin het zich voltrok. Alle kenmerken, kleuren, geuren en de sfeer klopten. Maar toch niet helemaal. Het gangetje zat in een andere hoek. Vanachter de balie stond je met je rug naar het raam dat op de winkelstraat uitkeek. Dat was zelfs niet zo vóór de verbouwing. Maar het was dezelfde balie.

Het was een heldere zonnige dag en de wind maakte het fris. De dagen ervoor waren zomers geweest en de barbecue was door menig Nederlander al uit de schuur gehaald.
Elise stond met een mok koffie in het halletje, dat vanaf de winkel, via het magazijn naar kantoor voerde. Zoals alle anderen had Elise zich verkeken op de temperatuur. Ik keek naar haar en zag haar tepels door het bedrijfsbloesje priemen. Waarschijnlijk voelde zij mijn blik en beantwoordde die. Een kleine glimlach.

Elise is mooi. Natuurlijk mooi. Ook zonder make-up. En zonder bustehouder. Als ze vrij was kwam ik haar wel eens tegen in de stad in haar gereformeerde outfit met lange rok.
Ze heeft donkere ogen en haren die contrasteren met haar bleke huid. Haar heldere stem brengt intelligente opmerkingen voort. Emotioneel doordacht, toch warm.
Elise keek door je heen en als aanschouwde wist je dat zij meer over je moest weten dan dat je zou kunnen bevroeden.

Wil jij ook koffie, vraagt Elise me als ik door het halletje naar kantoor wil lopen. Ze kijkt me indringend aan. Voordat ik kan antwoorden vertelt ze me dat de werkdruk haar teveel wordt.
Schat, je hebt het gewoon koud. Ze is gewend aan mijn manier van antwoorden. Mijn nietsverhullende taalgebruik. Ik zie het aan je knopjes. Doe een vest aan en ga even achter zitten met je koffie. Elise glimlacht en haar hand strijkt kort over mijn wang. Je bent toch een lieverd, zegt ze. Jij vindt Yvonne leuk maar Yvonne zou het dan bij één nacht met jou willen laten. Ah, jullie bepreken mij, reageer ik.
Hoe is het thuis, gaat ze verder. Mij vindt je écht mooi, nietwaar ? Niet alleen lichamelijk. Maar ik stort in hier, ik denk dat ik er even tussenuit moet. Het is niet de kou. Ze is even stil.
Voordat ze verder gaat kijkt ze me weer aan. Haar mondhoeken krullen uitdagend. Ik wacht op wat er komen gaat. Ik ben zo mooi voor jou dat je mij niet aanraakt, noch avances maakt. Dat streelt je. Je kent grenzen. Yvonne kun je krijgen voor één nacht. Ondertussen ligt onze manager bij jou thuis op jouw meisje. Heb jij het niet koud ?

De droom plaatst alle feiten in chronologische volgorde. Nu, jaren later, word ik wakker met de mooie Elise in mijn hoofd.
Besefte me hoe zij mij datgene vertelde, dat weken na haar vertrek, ook gebeurde.
Vraag me af waarom dat toen niet doordrong. Leek zo duidelijk. Te duidelijk. Je wuift het weg.
Kippevel. Niet van de kou.

De humor ligt op Facebook

2011-05-03T10:22:00.002+02:00

Koekje van eigen deeg

2011-05-02T01:11:00.010+02:00

Zoon van Moammar Gaddafi omgekomen bij Navo-aanval (NRC).

Overigens kwamen ook de drie kinderen van 'Ruba' om het leven bij dit precisie-bombardement.
"Koekje van eigen deeg" roept men dan over Gaddafi. Koekje van eigen deeg zouden Libische raketten (indien beschikbaar) op Europa zijn. En op de US. Het volk realiseert zich hier waarschijnlijk niet dat alle wrede- en corrupte kolonisatie leidde tot corrupte- en wrede regimes. Wat voor voorbeeld had men anders ? Leeggeroofd en geplunderd achtergelaten ?
Alsof je de bakkerij op de hoek binnenloopt en de bakker vraagt of hij ook koekjes van eigen deeg heeft...

Britse documenten, bemachtigd door WikiLeaks, laten zien dat het, in Irak en nu ook in Libië, niet gaat om 'oorlogsmisdaden' die bestreden moeten worden. Of om 'massavernietigingswapens', waarover de bad-guy zou bescjikken.
Het NAVO-speeltje wordt misbruikt omwille van olie-belangen.

En dan de kritiek op de Arabische wereld, hier ten lande aangevoerd door Wilders. Die Arabieren ? Die zijn achterlijk, middeleeuws en gewelddadig.
"Ja, maar hier in het Westen plegen we geen zelfmoordaanslagen met bommen in rugzakken." Mag ik u even wijzen op Alphen aan den Rijn en alle moordpartijen op scholen in de US ?

Onze Westerse 'beschaving' voert oorlog om grondstoffen en olie, waarbij onschuldige burgers worden gedood. In Algerije hadden we ons er ook niet mee bemoeid. Daar zit geen olie. In Egypte deed NAVO ook niets. F'ckin Hypocrisie.
Kolonisatie en de geweldsspiraal die het met zich meebrengt, wanneer stoppen we daar eens mee ?

Vuitton liever niet met zwarten gezien

2011-04-21T01:38:00.008+02:00

De negroide medemens moet 5.000 euro boete per dag betalen aan Louis Vuitton, zolang deze op exposities of in het openbaar laat zien de designtas 'Darfurnica' van dit Franse mode-huis te dragen.

Zuid-Afrikaanse tijden en Klu Klux Klan herleven en het wachten is op zitplaatsen achter in de bus voor negers. Schandalig, dit !

Louis Vuitton , Darfur , and the value of fashion | BlogHer
Louis Vuitton Sues Darfur Fundraiser for Copyright Infringement ...
Modegigant Vuitton verbiedt Darfur-schilderij

Ik bedoel het goed

2011-04-19T12:40:00.001+02:00

Ach jongen, heb je nu nóg zo'n benzineslurper gekocht ? Kun je dat allemaal wel betalen ? Die is ook belastingvrij ma, en kost een fractie van jullie nieuwe middenklasser. Daarnaast is het een diesel.
Ze kijkt me glazig aan. Of heb je die gekocht omdat die andere het niet meer doet ? Is die stuk ? Laatst moest je ook al naar de garage en ik zie altijd wel een motorkap open stann. Dat kost natuurlijk handenvol geld aan onderhoud en wegenbelasting. Ze zijn wegenbelastingvrij, moeder.
En heb je je belastingaangifte al gedaan, jongen ? Dat moest voor 1 april. Anders krijg je je geld niet terug.
En die auto die je broer nu heeft, moest die niet voor de APK ? Geen idee, ma. Ja maar daar zou jij hem bij helpen, dat heeft hij gezegd. Zo meteen is 'ie te laat voor de APK en dan... wat gebeurt er dan eigenlijk ? Kan dat zomaar ? Nou ja, daar snap ik niks van. Dat kost hem vast veel geld en hij zei me laatst dat jij hem daarmee zou helpen. Wanneer moiest zijn auto voor de APK ? Moet hij dat doen of moet jij daarbij zijn ? Daar krijgt hij boetes voor. Die garages zijn duur en volgens mij moest die auto al lang door de APK. Is hij nou wel verzekerd ? Als hij een ongeluk krijgt, dan is de ramp niet te overzien. Dan moet 'ie zijn huis verkopen. En hij heeft een beleggingshypotheek. Je vader had dat even terug nog uitgezocht. Zo'n woekerhypotheek. Van de TV, weet je wel ?
Maar ja, die jongen leest ook nooit wat. Alles moet snel en hij doet maar wat.
Dat kan hij nooit ophoesten. Heeft hij eigenlijk nog wel werk ?
Hebben ze hier die WOBZ ook weer zo verhoogd ? Kost je weer meer geld. En jij moet echt je huis eens laten schilderen. Anders gaat het rotten en dan ben je veel verder van huis. Ma, daar hebben we het de afgelopen weken al meerdere malen over gehad.
Dat weet ik jongen maar ik bedoel het goed.
In diepe stilte bedenk ik mij opeens dat, hoewel geen vergelijk, Hilter het meeste wat hij zei, vast ook goed bedoelde.
Ik ben blij dat je mijn nieuwe oude auto ook mooi vindt, moeder.

Openbare school weigert petje

2011-04-17T03:06:00.001+02:00

Openbare scholen mogen het dragen van een petje in de klas verbieden via het schoolreglement. Dat heeft de rechtbank in Haarlem bepaald. De zaak was aangespannen door de leerling Nigel Jansen van De Piramide in Volendam.

De jongen van 15 wilde zijn baseballcap onder schooltijd dragen. Maar volgens de rechtbank past het verbod in de atheïstische grondslag die ongeloofsuitingen binnen de school niet aanvaardt. Er is dan ook geen sprake van beperking van de vrijheid van meningsuiting of discriminatie op basis van ongeloof, oordeelt de rechter.

De Commissie Gelijke Behandeling had de jongen eerder gelijk gegeven, maar die uitspraak was niet bindend. De school besloot de uitspraak niet op te volgen.

Nigel beargumenteert dat hij de pet niet draagt uit ongeloofsovertuiging. Hij draagt het petje ter bescherming van zijn kaalgeschoren hoofd.
De directie van de school blijft bij haar standpunt. "Nigel gelooft helemaal niets. Het is ongelofelijk. Hij is 15 en zit nog steeds op deze basisschool. In studie gelooft Nigel niet, maar ondertussen vindt deze leerling wel tijd om rond te rijden in zijn GSI, met de gewraakte pet achterstevoren op zijn hoofd. Deze uiting van ongeloof vinden wij niet te rijmen met onze atheïstische beginselen. Die cap is overgewaaid uit de USA en past niet in de Nederlandse, van oorsprong Joods-Christelijke traditie. Zo'n petje symboliseert oppervlakkigheid en een ordinaire 'lowlife trailerpark' cultuur. Het dragen van dit soort statements, vaak aangevuld met dikke gouden kettingen, vinden wij ongepast in de openbare ruimte."

Geert Wilders feliciteert de Volendamse school met het petjesverbod. De PVV-voorman zegt iedere mogelijkheid tot aanwezigheid in de media aan te grijpen, bij het uitblijven van zinnige politiek van zijn partij. Bovendien leidt iedere vrijheid van meningsuiting, hoe nutteloos dan ook, misschien tot een mogelijkheid om zijn onderduikadres te verlaten voor een fotomomentje.

Nigel daarentegen, overweegt uit protest een hoofddoek of keppeltje te gaan dragen, ter bescherming van zijn kale schedel. Hij komt er op terug, vult hij nog aan. Na een weekeindje comazuipen.

Enigszins relevant:
Kappersbranche zucht onder kaalslag
Volendam weigert ook moeder Maria
Geen sex voor 't huwelijk. Ook niet op school